บทที่ 08.คุณหนูเสิ่น ท่านคงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปหรอกนะ
บทที่ 08.คุณหนูเสิ่น ท่านคงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปหรอกนะ
บทที่ 08.คุณหนูเสิ่น ท่านคงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปหรอกนะ
“สิ่งที่ฉานจิ้งทำไม่เป็น?”
เซียวจวินหลินถือโอกาสวางมือลงบนต้นขาของเสิ่นจืออิน “นางไม่ยอมมีลูกให้ข้า แล้วเจ้าล่ะ จะมีให้ไหม?”
เสิ่นจืออินชะงักไปเล็กน้อย
นึกไม่ถึงว่าเซียวจวินหลินที่ปากบอกรักเดียวใจเดียว พอโดนนางยั่วนิดยั่วหน่อย ก็เผยธาตุแท้ออกมาจนได้
ผู้ชาย... สันดานเหมือนกันหมดจริงๆ
แต่นางไม่ลืมเป้าหมายของตัวเอง จึงรีบปรับสีหน้ายิ้มแย้ม “ซื่อจื่ออยากให้ข้ามีหรือเจ้าคะ? ขอเพียงท่านต้องการ ข้าย่อมเต็มใจ!”
เสิ่นจืออินใช้วาจาและท่าทางยั่วยวนจนถึงขีดสุด จับมือของเซียวจวินหลินมาวางบนไหล่ตน
รอแค่เซียวจวินหลินกระโจนใส่ นางก็จะตะโกนร้องให้คนช่วยว่าโดนลวนลาม ให้เซียวจวินหลินแก้ตัวไม่ขึ้น
จากนั้นให้ซูฉานจิ้งออกหน้าไกล่เกลี่ยเรื่องราว อ้างเหตุผลเรื่องชื่อเสียงส่วนรวมกดเรื่องนี้ไว้
เท่านี้ เซียวจวินหลินก็จะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือซูฉานจิ้งไปตลอดกาล
แต่สิ่งที่นางคาดไม่ถึงคือ เซียวจวินหลินแค่ลูบคลำพอเป็นพิธี แล้วก็ผละตัวออกห่าง
“แสดงละครพอหรือยัง? ลงเวทีได้แล้วมั้ง”
รอยยิ้มเย็นเยียบกะทันหันของเซียวจวินหลิน ทำเอาเสิ่นจืออินหน้าเหวอ “ท่านซื่อจื่อ... ท่านพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ!”
“ไม่เข้าใจ?”
เซียวจวินหลินยิ้มมุมปาก “ดูท่าเจ้าจะไม่อยากลงจากเวทีดีๆ สินะ”
เซียวจวินหลินนึกขึ้นได้ว่ายังมีข้อมูลเด็ดอีกอย่างที่ยังไม่ได้ใช้
“เสิ่นจืออิน ที่เจ้ามาจวนอ๋อง คงเพราะอยากหนีความวุ่นวายมาหาที่สงบๆ ใช่ไหม? ก็สมควรอยู่หรอก ช่วงนี้พ่อเจ้าแอบไปเลี้ยงอีหนูไว้ที่บ้านเช่าแถวตะวันตก แถมไข่ทิ้งไว้จนคลอดลูกชาย พอแม่เจ้ารู้เรื่องเข้า บ้านแตกสาแหรกขาดเลยนี่นา เรื่องงามหน้าแบบนี้... เจ้าคงไม่อยากให้คนอื่นรู้หรอกใช่ไหม?”
รอยยิ้มยั่วยวนบนหน้าเสิ่นจืออินแข็งค้างทันที
นางถอยกรูดไปข้างหลัง “เซียวจวินหลิน! เจ้าอย่ามาพูดพล่อยๆ นะ!”
“ไม่ยอมรับ?” เซียวจวินหลินเลิกคิ้ว “ก็เอาสิ เรื่องแบบนี้จริงเท็จแค่ไหน เดี๋ยวข้าเขียนฎีกาทูลฝ่าบาท ให้ส่งคนไปตรวจสอบดู ก็รู้ผลแล้ว จริงไหม?”
พูดจบ เซียวจวินหลินก็ทำท่าจะเดินหนี แต่ยังก้าวไม่ถึงสองก้าว ก็ถูกเสิ่นจืออินพุ่งเข้ามากอดแขนไว้แน่น
“อย่านะ!”
เสิ่นจืออินสติแตกโดยสมบูรณ์ ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป ตำแหน่งขุนนางของพ่อมีหวังหลุดลอย แม่ของนางคงตรอมใจตาย
“เจ้าบอกว่าอย่า แล้วข้าต้องฟังด้วยหรือ?”
เซียวจวินหลินก้มลงมองนางด้วยแววตาเย็นชา “เมื่อกี้ใครกันที่คิดจะวางหลุมพรางดักข้า? บัญชีนี้จะชำระกันยังไง?”
เสิ่นจืออินตัวสั่นเทิ้ม ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดัง ‘ตุ้บ’
“ท่านซื่อจื่อ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าคนเดียว ข้าทำเองทั้งหมด จิ้งเอ๋อไม่เกี่ยวข้องด้วย! ได้โปรดอย่าดึงนางมายุ่งเกี่ยว! ท่าน... ท่านต้องการอะไร จืออินยอมทุกอย่าง!”
เซียวจวินหลินมองสตรีที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอน เอื้อมมือไปเชยคางมนที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา “ยอมทุกอย่างเลยหรือ?”
ทันใดนั้นเอง
ซูฉานจิ้งที่รอจังหวะอยู่ข้างนอกก็ผลักประตูผางเข้ามาตามแผน พร้อมตะโกนลั่น:
“เซียวจวินหลิน! ไอ้คนไร้ยางอาย! กลางวันแสกๆ ยังกล้า...”
ทว่าภาพตรงหน้า ทำให้นางต้องกลืนคำพูดประโยคหลังลงคอไป
เซียวจวินหลินนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย
ส่วนเพื่อนรักของนาง เสิ่นจืออิน กลับนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำตานองหน้า ราวกับกำลังอ้อนวอนขอชีวิตจากเซียวจวินหลิน
ซูฉานจิ้งเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะถลันเข้าไปหาเพื่อน
“จืออิน! เขา... เขาทำอะไรเจ้า!”
นางกลัวจับใจ กลัวว่าตัวเองจะมาช้าไปจนเพื่อนรักต้องตกเป็นเหยื่อกามอารมณ์ของเซียวจวินหลินอีกคน
แต่แล้วเสิ่นจืออินกลับเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มทั้งน้ำตา “จิ้งเอ๋อ เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไร! ท่านซื่อจื่อเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงคุณธรรม จะมาทำอะไรข้าได้?”
ซูฉานจิ้งถึงกับยืนบื้อ สมองอื้ออึงไปหมด ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย
เพื่อนรักที่ช่วยวางแผนเล่นงานเซียวจวินหลิน กลับมาบอกว่าเซียวจวินหลินเป็นสุภาพบุรุษ? ทรงคุณธรรม?
คำพวกนี้มันเฉียดใกล้ตัวเซียวจวินหลินสักครึ่งตำลึงไหม? นางบ้าไปแล้วหรือเปล่า
“จืออิน ลุกขึ้น! เจ้าถูกมันขู่ใช่ไหม? ไม่ต้องกลัวนะ พ่อข้าเป็นกั๋วกง ท่านลุงเสิ่นก็เป็นเสนาบดีกรมคลัง มันไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรอก!”
ซูฉานจิ้งพยายามฉุดเสิ่นจืออินให้ลุกขึ้น
แต่เสิ่นจืออินกลับสะบัดมือออก แล้วยังคงนั่งคุกเข่าต่อไป
“จิ้งเอ๋อ เลิกทำตัวโง่เขลาเสียที!”
เสิ่นจืออินหันมาตวาดเพื่อนเสียงเข้ม:
“ท่านซื่อจื่อมีน้ำใจกว้างขวาง ไม่ถือสาเอาความพวกเรา เจ้ายังจะทำผิดซ้ำซากอีกทำไม? เป็นภรรยาก็ควรรู้จักหน้าที่ เจ้ามัวแต่ก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ขายหน้าตัวเองไม่พอ ยังจะลามปามไปถึงจวนกั๋วกงด้วย ยังไม่รีบขอโทษท่านซื่อจื่ออีก!”
คำพูดเหล่านี้เหมือนฝ่ามือที่ตบฉาดเข้าหน้าซูฉานจิ้งซ้ำๆ นางโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม เซียวจวินหลินรังแกนางยังพอทน แต่เพื่อนรักที่สุดของนาง ทำไมถึงหันไปเข้าข้างเซียวจวินหลินแล้วมารุมรังแกนางด้วย
“เจ้า... นังคนทรยศ!”
มิตรภาพความเป็นพี่น้อง แตกสลายลงในพริบตา
เสิ่นจืออินไม่สนใจนาง หันไปโขกศีรษะให้เซียวจวินหลินอย่างนอบน้อม
“ท่านซื่อจื่อ เป็นข้าเองที่มีตาหามีแววไม่ เกือบจะทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ โชคดีที่ท่านซื่อจื่อช่วยเตือนสติ หวังว่าท่านซื่อจื่อจะ...”
เซียวจวินหลินปรายตามองซูฉานจิ้งอย่างเย็นชา “อย่าให้มีคราวหน้า”
น้ำเสียงที่แฝงแววข่มขู่กดดัน ทำให้ซูฉานจิ้งกลัวจนพูดไม่ออก
แต่เซียวจวินหลินไม่ได้สนใจความรู้สึกนางแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ชายตามองนางแวบหนึ่ง
“ออกไปก่อน ข้ากับนางยังมีธุระต้องคุยกันต่อ”
ซูฉานจิ้งแม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็จำใจต้องถอยออกจากห้องไป
เสิ่นจืออินรีบลุกขึ้นมายืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังเซียวจวินหลิน พอมองเห็นเพื่อนรักปิดประตูห้องเดินจากไป นางก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
ที่ลานหน้าเรือน ซูฉานจิ้งยืนโดดเดี่ยวอ้างว้าง ราวกับตัวตลกที่ถูกทิ้ง
ทำไม?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เซียวจวินหลินที่เคยคุกเข่าสยบยอมนางมาหลายปี ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปจนน่ากลัวขนาดนี้?
เพื่อนรักที่คบกันมานาน ทำไมจู่ๆ ถึงแปรพักตร์ไปเชื่อฟังเซียวจวินหลินราวกับเป็นทาส?
ระหว่างที่นางกำลังยืนเหม่อลอย จ้าวมั่นฝูเดินโค้งตัวเข้ามาหา
“ฮูหยิน ท่านซื่อจื่อสั่งไว้ว่า ในเมื่อท่านเลือกที่จะอยู่ต่อ งานบ้านงานเรือนในจวน ท่านก็ควรเรียนรู้ที่จะแบ่งเบาบ้างขอรับ”
“เจ้าว่าไงนะ?!”
ซูฉานจิ้งเงยหน้าขวับ นึกว่าหูฝาด งานบ้าน? นางแต่งเข้ามาเป็นนายหญิงนะ ไม่ได้มาเป็นคนใช้… แต่จ้าวมั่นฝูยื่นรายการยาวเหยียดมาให้
“ท่านซื่อจื่อสั่งว่า นับจากวันนี้ไป เสื้อผ้าทุกชุดของท่านซื่อจื่อ ฮูหยินต้องเป็นคนซักด้วยมือตัวเอง อ้อ... ใบไม้ที่ร่วงในสวนดอกไม้ด้านหลัง ก็ขอให้ฮูหยินกวาดให้เกลี้ยงก่อนฟ้ามืดด้วยนะขอรับ”
เหมือนมีระเบิดตูมลงกลางหัวซูฉานจิ้งอีกรอบ
ให้นางไปซักผ้า?
กวาดใบไม้?
นางคือคุณหนูจวนกั๋วกงนะ… ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยหยิบจับงานหนัก วันนี้จะให้นางไปทำงานของพวกบ่าวไพร่ชั้นต่ำเนี่ยนะ?
“ข้าไม่ทำ! เซียวจวินหลินมีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า!” ซูฉานจิ้งปฏิเสธเสียงแข็ง
จ้าวมั่นฝูทำหน้าลำบากใจ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ท่านซื่อจื่อถึงเลิกไยดีซูฉานจิ้ง
แต่ในเมื่อเป็นคำสั่ง เขาทำได้แค่ถ่ายทอดให้ครบถ้วน
“ฮูหยิน นี่เป็นคำสั่งท่านซื่อจื่อ แล้วท่านซื่อจื่อก็ฝากบอกมาอีกว่า ถ้าท่านไม่เต็มใจทำ ประตูจวนอยู่ทางนั้น เชิญกลับได้ตลอดเวลา แต่หากคิดจะกลับเข้ามาใหม่อีกครั้ง เงื่อนไขคงไม่ใช่แค่คัมภีร์เล่มเดียวแล้วนะขอรับ”
พูดจบ จ้าวมั่นฝูก็รีบจ้ำอ้าวหนีไป กลัวโดนลูกหลงผัวเมียทะเลาะกัน
เกิดวันดีคืนดีเขาคืนดีกัน คนแก่หนังเหี่ยวอย่างเขาจะซวยเอา
ซูฉานจิ้งยืนเคว้งคว้างท่ามกลางสายลม
มองไม้กวาดที่วางอยู่มุมกำแพง ความหยิ่งทระนงกับความเป็นจริงกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดในใจ
ยิ่งคิดยิ่งแค้น “ไม่ได้! งานน่ะทำก็ได้ แต่ข้าต้องรู้ให้ได้ว่านังเสิ่นจืออินกับเซียวจวินหลินทำเรื่องบัดสีอะไรกันในห้อง!”
คิดได้ดังนั้น นางก็ย่องเบาๆ เขย่งปลายเท้าไปที่หน้าประตูห้อง เอาหูแนบฟังความเคลื่อนไหว...