บทที่ 6 - ศิษย์น้อง นายคิดว่ายังไง

บทที่ 6 - ศิษย์น้อง นายคิดว่ายังไง

เซี่ยถิงเฟิงมาอย่างดุดัน แล้วก็จากไปอย่างดุดัน

ไม่มีปัญหา

การที่คนคนหนึ่งจะรักษามาดดุดันเกรี้ยวกราดได้ตลอดเวลาแบบนี้ นับว่าเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่งเลยทีเดียว

คนทั่วไปทำไม่ได้หรอก

จิตวิญญาณแห่งความไม่ยอมแพ้ที่พุ่งพล่านนี้ แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าหมอนี่มันหัวดื้อขนาดไหน

บางครั้งไป๋อันเหลียงก็สงสัย ว่าตัวเองไปแหย่ตัวแบดเจอร์เข้าให้แล้วหรือเปล่า... แต่ก็ยังดีที่อีกฝ่ายยังพอมีสติอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นบ้าเลือดพุ่งเข้ามาแจกแต้มให้เชือดฟรีๆ

ก็แค่ตอนถ่ายหนังคราวก่อนพลั้งมือทำซี่โครงหมอนั่นหักไปสองซี่เอง จะเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรนักหนา~ ป่านนี้คงหายดีแล้วมั้ง

ทว่า ไป๋อันเหลียงลองนึกถึงเส้นสายและการวางหมากของตัวเองในฮ่องกง แล้วลองย้อนนึกถึงผลงานและประวัติชีวิตของเซี่ยถิงเฟิงดู... จู่ๆ ก็ค้นพบว่า ถ้าไอ้หนู่นี่ยังไม่ยอมลดทิฐิ และยังเดินตามเส้นทางเดิมของมัน... ในอนาคตเขาสองคนคงต้องเจอกันอีกเยอะแน่นอน

สรุปแล้วต้องทุบมันอีกกี่รอบเนี่ย?

หลังจากเซี่ยถิงเฟิงกลับไป เดิมทีไป๋อันเหลียงกะว่าจะสานสัมพันธ์กับเหล่าสาวงามต่อ

แต่พอโดนขัดจังหวะแบบนี้ ทุกคนก็หมดอารมณ์กันไปแล้ว เขาเองก็ไม่อยากฝืนใจใคร

แยกย้ายๆ

ไป๋อันเหลียงยังไม่รีบกลับ เขาเตรียมจะดูบทและสตอรี่บอร์ดเพื่อออกแบบคิวบู๊สักหน่อย... ก็เมื่อกี้เซี่ยถิงเฟิงเพิ่งหาโจทย์ใหม่มาให้ไม่ใช่หรือไง

รู้สึกเหมือนไอ้หมอนั่นจงใจจะแกล้งเขานะ พัดจีบเหรอ? ของพรรค์นี้ไป๋อันเหลียงไม่เคยเล่นมาก่อนจริงๆ

แต่ไม่เป็นไร รู้จักความขลังของชื่อสำนักร้อยยุทธ์น้อยไปซะแล้ว?

ศิษย์น้องคนไหนเคยฝึกไอ้นี่บ้างหว่า?

"อ้าว? ทำไมนายยังไม่ไปอีก?" คิดได้ไม่นาน ไป๋อันเหลียงเหมือนสัมผัสอะไรบางอย่างได้ พอหันขวับกลับไป ก็เห็นฟ่านปิงปิงกำลังแง้มประตูชะโงกหน้าเข้ามาทำท่าลับๆ ล่อๆ

แบบนี้ก็ยังรู้ตัวอีก? ฟ่านปิงปิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธออุตส่าห์ไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแล้วเชียวนะ~

"เอ่อ ฉันไม่ได้จะแอบดูเธอนะ มีคนมาหาเธออยู่ข้างนอก... ก็พี่ยักษ์ที่อยู่ข้างตัวเธอนั่นแหละ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำเดินผ่านทางนี้พอดี ก็เลยดูว่าเธอยังอยู่ไหม"

พี่ยักษ์?

"เรียกเขาเข้ามาเถอะครับ ขอบคุณนะครับ"

"ทำไมไม่เรียกพี่สาวแล้วล่ะ?" ฟ่านปิงปิงเม้มปาก ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

"ทำไมผมต้องเรียกพี่สาวด้วยล่ะครับ? ผมอายุมากกว่าคุณนะ" ไป๋อันเหลียงแกล้งทำหน้าแปลกใจ

"ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกว่ายี่สิบเหรอ?!"

"คุณจำผิดแล้วล่ะ ผมบอกว่ายี่สิบสี่ต่างหาก"

"เป็นไปไม่ได้ เธอพูดว่ายี่สิบชัดๆ!"

"คุณต้องฟังผิดแน่ๆ ศิษย์น้องผมยังปาเข้าไปยี่สิบสี่แล้ว ผมจะยี่สิบได้ยังไง" ไป๋อันเหลียงโบกมือ ทำท่าทางเหมือนจะบอกว่า 'อย่ามางี่เง่าน่า'

ฟ่านปิงปิง: "..."

รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติ เธอจำได้แม่นเลยนะว่าไป๋อันเหลียงบอกว่าตัวเองอายุยี่สิบ! ทำไมจู่ๆ กลายเป็นยี่สิบสี่ไปได้?

แต่พอดูท่าทางมั่นอกมั่นใจของไป๋อันเหลียงแล้ว ดูไม่เหมือนคนโกหกเลยแฮะ... หรือว่าเธอจะสับสนไปเองจริงๆ?

เผลอยกมือเกาหัวแกรกๆ โดยไม่รู้ตัว~

ไป๋อันเหลียง: แม่นางฟ่านยุคนี้ หลอกง่ายขนาดนี้เชียว?

แน่นอน ถ้าใช้ศัพท์วิชาการ นี่ก็พอถูไถเรียกว่าเป็นการใช้เทคนิค "Gaslighting" (การปั่นหัวให้สงสัยในความทรงจำตัวเอง) แบบง่ายๆ

อย่าถามว่าทำไมเขาถึงรู้วิธีนี้...

"ศิษย์พี่ใหญ่ ผมมาแล้วครับ"

ประจวบเหมาะพอดี จังหวะนั้นศิษย์น้องหน้าเปื้อนยิ้มซื่อๆ ก็เดินเข้ามา อ้าปากปุ๊บก็เรียกศิษย์พี่ทันที

แล้วไป๋อันเหลียงก็ถามสวนไปประโยคหนึ่ง "ปีนี้นายอายุเท่าไหร่แล้ว?"

"ฮะ? ศิษย์พี่ ผมยี่สิบสี่ครับ"

ฟ่านปิงปิง: ???!

สับสนขั้นสุด

จังหวะนั้นไป๋อันเหลียงก็หันมามองเธอ "เมื่อกี้คุณว่าไงนะ? อายุน้อยกว่าคุณต้องเรียกพี่สาว งั้นตอนนี้คุณควรจะเรียกผมว่าพี่ชายรึเปล่า?"

"...พี่ชาย?"

"เอาล่ะ ปีนี้ผมอายุยี่สิบจริงๆ นั่นแหละ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ! ขอโทษด้วยนะคร้าบ~" ไป๋อันเหลียงทำหน้าฟินสุดๆ วันนี้ได้กวนประสาทคนนี่มันสะใจจริงๆ เว้ย!

จากนั้นแน่นอนว่าไก่บินหมาโดด (วุ่นวายโกลาหล)

ไป๋อันเหลียงผู้หักซี่โครงเซี่ยถิงเฟิงได้สองซี่ กลับถูกหญิงสาวบอบบางทุบตีจนตอบโต้ไม่ได้ นี่มันเป็นความเสื่อมทรามของศีลธรรม หรือการบิดเบี้ยวของมนุษยธรรมกันแน่~ แม้แต่ศิษย์น้องผู้เป็นที่รักดั่งแขนขา ก็ยังยืนหัวเราะร่าดูความสนุกอยู่ข้างๆ ไม่สนใจความเป็นความตายของศิษย์พี่คนนี้เลยสักนิด

หลังผ่านการออกกำลังกายอย่างดุเดือด ใบหน้าของฟ่านปิงปิงก็แดงระเรื่อ มือไม้ช่วยจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของตัวเองให้เข้าที่

ส่วนฝ่ายที่ถูกกระทำอย่างไป๋อันเหลียงกลับหน้าไม่แดงใจไม่เต้น แค่ดึงกางเกงขึ้นนิดหน่อย

ไม่กี่นาทีต่อมา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฟ่านปิงปิงชวนเขาคุยไปพลาง ตะล่อมถามข้อมูลส่วนตัวของเขาไปพลาง... จุ๊ๆ ตอนนี้ค่อยเริ่มมีกลิ่นอายของ 'แม่นางฟ่าน' ขึ้นมาหน่อย

ไม่อย่างนั้นไป๋อันเหลียงคงหลงตัวเองนึกว่าเสน่ห์แรงจัด จนทำให้เธอรักแรกพบเข้าให้แล้ว

แน่นอน ชั้นเชิงของฟ่านปิงปิงไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนที่แสดงออกภายนอก แต่ไป๋อันเหลียงก็ไม่ใช่ลูกหมาเชื่องๆ ไร้เดียงสา

แม้เรื่องของเขากับศิษย์น้องจะไม่มีอะไรต้องปิดบัง แต่เขาก็ยังเล่นลิ้นพาเธอวนไปวนมา

อยากรู้เหรอ? ล่อให้อยากก่อนแล้วค่อยจัดให้

เรื่องบางเรื่อง ถ้าบอกไปตรงๆ ผลลัพธ์สู้ปล่อยให้เธอพยายามสืบหาเอาเองไม่ได้หรอก

สันดานคนก็แบบนี้แหละ~

ดังนั้น ตะล่อมถามมาครึ่งค่อนวัน ฟ่านปิงปิงก็รู้แค่ว่าไป๋อันเหลียงเคยเป็นสตันท์แมนที่ฮ่องกง และไปได้สวยพอตัว

เท่ากับไม่ได้รู้อะไรเพิ่มเลย

แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอสนใจไป๋อันเหลียงมากขึ้นไปอีก สตันท์แมน? เป็นแค่สตันท์แมนคนหนึ่ง จะกล้าฉะกับเซี่ยถิงเฟิงขนาดนี้เนี่ยนะ? เชื่อก็บ้าแล้ว! ไอ้เด็กบ้า ความลับเยอะนักนะ แม่จะขุดออกมาให้หมดเลยคอยดู!

พอไฟในการต่อสู้ลุกโชน เธอก็นึกถึงศิษย์น้องตัวยักษ์ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาได้

ระหว่างที่เธอคุย (ชิงไหวชิงพริบ) กับไป๋อันเหลียง ศิษย์น้องคนนั้นก็ยืนนิ่งเป็นยักษ์ปักหลั่น ไม่พูดไม่จาและไม่นั่งลง เหมือนบอดี้การ์ดเฝ้าประตูไม่มีผิด

"สวัสดีค่ะ ก่อนหน้านี้เราเคยเจอกันแล้วเนอะ"

เจอคำทักทายของฟ่านปิงปิงเข้าไป เขาเกาหัวแกรกๆ หันไปมองไป๋อันเหลียง

"เขาถามอะไรนายก็ตอบไปสิ" ไป๋อันเหลียงพูดลอยๆ ดูเหมือนเปิดเผยใจกว้าง แต่ความจริงคือ... เขารู้นิสัยศิษย์น้องตัวเองดีเกินไป

เข้าใจแล้ว เรื่องไม่ควรพูดอย่าพูด! งั้นก็ไม่พูดมันสักอย่างเลยละกัน

ศิษย์น้องรองจึงฉีกยิ้ม หัวเราะแหะๆ

"เฮะๆๆ~"

วันหลังบทคนบ้าหน้าหมู่บ้านยกให้นายแสดงเลยนะ!

ฟ่านปิงปิงจนปัญญาแล้ว แบบนี้จะถามอะไรได้?

"ศิษย์น้องเธอชื่ออะไรเหรอ? วันก่อนตอนเห็นเขาครั้งแรก ฉันตกใจแทบแย่ ทั้งสูงทั้งล่ำ..."

"เขาแซ่อัน"

"แล้วชื่อล่ะ~"

"...อันต้าเพ้า (ปืนใหญ่แซ่อัน)"

"พรืด!"

ยิ้มเดียวทำลายล้าง สาวงามอื่นหมองหม่น

ไป๋อันเหลียงยอมรับว่าเขาเผลอตะลึงไปชั่วขณะ โชคดีที่ดึงสติกลับมาเร็ว ไม่เผยพิรุธ

หลังจาก "รบกวน" ไป๋อันเหลียงอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดฟ่านปิงปิงก็เตรียมตัวกลับ ก่อนไปยังทิ้งท้ายว่า "เอาล่ะ ฉันกลับไปพักผ่อนดีกว่า ไว้เธอช่วยออกแบบท่าให้ฉันสวยๆ หน่อยนะ ขอบใจจ้ะ!"

"คุณเรียกพี่ชายอีกสักสองสามคำก็พอแล้ว"

"ฝันไปเถอะย่ะ~ ไปละ บาย อ้อ บายนะอันต้าเพ้า" ฟ่านปิงปิงค้อนขวับใส่ไป๋อันเหลียง แล้วเดินบิดสะโพกจากไป

ศิษย์น้องต้าเพ้าคิดไม่ถึงว่าจะมีส่วนร่วมในการร่ำลาด้วย พยายามฉีกยิ้มที่เป็นมิตร (แบบนิวเคลียร์) ส่งให้ แล้วยังหันไปช่วยเปิดประตูให้เธออีก

หลังจากเธอจากไป ไป๋อันเหลียงก็ลูบคาง "ศิษย์น้อง นายคิดว่ายังไง?"

ศิษย์น้องต้าเพ้าลูบหัว เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง "ศิษย์พี่ พี่จะให้ผมไปดูต้นทางที่หน้าประตูอีกแล้วเหรอครับ? แต่ขอไม่ไปซื้อไอ้นั่นแล้วได้ไหมครับ... มันน่าอายอะ"

"เอ๊ะ? ฉันเคยให้นายไปทำเรื่องพรรค์นั้นด้วยเหรอ?"

ศิษย์น้องต้าเพ้าพยักหน้าอย่างซื่อตรง "พนักงานร้านสะดวกซื้อคนนั้นจ้องผมตั้งนาน..."

ไป๋อันเหลียงเริ่มฉุน "พูดอะไรของแก! ทำไมไม่บอกฉัน? คนคนนั้นดูถูกแก หรือด่าแกบ้านนอก?"

"เปล่าครับ... ตาเธอเป็นประกายวิบวับเลยตอนถามผมว่า จะเอาถุงยางไซส์บิ๊กเบิ้มจริงๆ เหรอคะ น่ากลัวชะมัด!"

"อ้าว เฮ้ย~"

(จบแล้ว)