นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 28 - หมกหมุ่น

เสียงที่ฟังดูแหบพร่าของเด็กสาว ดังขึ้นมาเพื่อบอกชื่อของตัวเอง

“ลิสเธอร์”

มันเป็นการตอบกลับไปยังครูฝึกเอลล่า ที่เพิ่งเอ่ยปากถามขึ้นมา

และนั่นก็ทำให้หัวใจของเดวิดเต้นแรงขึ้นมาได้อีกครั้ง ปากเริ่มพึมพำเบา ๆ พยายามท่องชื่อ และจดจำมันเอาไว้ให้แม่นยำ สายตาอันร้อนแรงของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ ราวกับว่าถ้ามีโอกาส จะไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดรอดจากเงื้อมมือของเขาไปได้แน่นอน

“ลิสเธอร์? อืม!” ครูฝึกเอลล่าพยักหน้ารับรู้ “เอาล่ะ ย้ายมารวมอยู่กับทุกคนทางนี้ได้แล้ว มาเข้าแถวตรงนี้” แล้วก็โบกมือไปทางลิสเธอร์ ออกคำสั่งให้รีบเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว

ตอนแรก นักเรียนทุกคนพากันจ้องไปที่เธออย่างเป็นตาเดียวกัน แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น พวกเขาส่วนใหญ่หมดความสนใจลงอย่างรวดเร็ว ก็เธอไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจเลยแม้แต่น้อย ให้มองครูฝึกเทพธิดาที่อยู่ตรงหน้านี้ยังดีเสียกว่า แม้ว่าจะดุร้ายไปบ้าง แต่ทั้งหน้าตา และรูปร่างที่ยั่วยวน มันจรรโลงใจได้มากกว่าเยอะ ส่วนเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามานั้น ดูธรรมดาเป็นอย่างมาก เหมือนกับพวกเด็กมัธยมเก็บตัวคนหนึ่ง เพียงแต่ที่นี่ ไม่ใช่โรงเรียนมัธยมเท่านั้นเอง

แน่นอน ยังมีนักเรียนอีกหลายคน จับตามองลิสเธอร์อย่างละเอียด

สีหน้าของนักเรียนเหล่านั้น แสดงออกด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป แต่สิ่งที่ใบหน้าเหล่านั้นแสดงออกมาเหมือนกันทั้งหมดก็คือ ความแปลกใจ! แน่นอน ยกเว้นเดวิด! สีหน้าท่าทางของเขานั้นแปลกแยกที่สุดแล้ว

เหตุผลที่นักเรียนพวกนั้นมีอาการแปลกใจก็คือ พวกเขาได้รับรู้ข้อมูลของครูฝึกคนนี้มาก่อนล่วงหน้าบ้างแล้ว และรู้ดีว่า สิ่งที่เธอกล่าวก่อนหน้านี้นั้นเป็นความจริง ครูฝึกคนนี้ไม่สนใจที่จะจำ หรือรู้ชื่อนักเรียนที่ไม่มีพรสวรรค์เลยแม้แต่น้อย เธอคิดว่ามันค่อนข้างที่จะไร้ประโยชน์ ที่จะเสียทั้งเวลา และทรัพยากรในการฝึกฝน ให้กับนักเรียนที่มีพรสวรรค์ต่ำต้อย แต่ตอนนี้ถึงกับถามชื่อออกมาด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ? กับเด็กผู้หญิงที่ดูธรรมดา ๆ คนหนึ่ง??

ส่วนเดวิด! สายตาของเขาแค่มองตามเธอที่เดินมายืนเข้าแถวเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรอยู่ในหัวเลย มันมีแค่ความหลงไหลปรากฏอยู่ในแววตาของเขาเท่านั้น จนถึงตอนที่ร่างของเธอหายเข้าใปในแถวยาว ซึ่งหมายถึงเดวิดจะมองไม่เห็นเธออีกแล้ว จากการที่มีนักเรียนคนอื่นยืนบังสายตาของเขาเอาไว้ ตอนนั้นเอง ที่เขากลับมามีสติอีกครั้ง และเริ่มตัวสั่นออกมา

‘หวา...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?’ เขารู้สึกสับสนเป็นอย่างยิ่ง ถ้าเธอไม่ได้ถูกนักเรียนคนอื่นบังเอาไว้ ไม่มีทางที่เขาจะละสายตากลับมาได้แน่ เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร และไม่แม้แต่จะกล้าคิดถึงมันอย่างจริงจัง เพียงแต่สรุปเอาอย่างง่าย ๆ ว่ามันต้องเป็นเพราะฮอร์โมนทำงานผิดปกติอย่างแน่นอน

แม้ว่าในโลกใบเก่า เขาอาจจะไม่ได้เป็นคนที่เก็บตัว หรือโดดเดี่ยวไร้เพื่อนโดยสิ้นเชิง แต่เขาก็ยังเป็นหนุ่มโสด ที่ไม่เคยเสียความบริสุทธิ์มาก่อน เช่นเดียวกับตอนที่อยู่ในโลกแห่งนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ น่าจะมีสาเหตุมาจากฮอร์โมนของหนุ่มบริสุทธิ์สองคนมาออกฤทธิ์พร้อมกัน ไม่มีทางที่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะต้านทานมันได้เลย ขาดอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น เขาเกือบจะกระโจนเข้าหาเธอไปแล้ว

หลังจากสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้ เขาก็เข้าใจความรู้สึกของไนฮุน ที่มีต่อฟิลลิดาในที่สุด ‘อั้ยย่ะ! นี่มันน่าอายจริง ๆ’

เดวิดสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ อีกครั้ง แล้วสัญญากับตัวเองอย่างแน่วแน่ ว่าเขาไม่มีทางที่จะมองหน้าผู้หญิงที่ชื่อ  ลิสเธอร์นั่นอีกอย่างเด็ดขาดเลย

เอลล่าขยับแว่นตาของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะทำให้คอของตัวเองโล่งขึ้น “สภาวะของร่างกายที่พวกเธอกำลังเผชิญอยู่ เรียกว่า ‘สไปร์’ มีความหมายว่า เต็มไปด้วยพลังงานและชีวิตชีวา และเป็นไปตามความหมายของมัน ร่างกายของพวกเธอจะได้รับการเติมพลังงานอย่างต่อเนื่อง ตามการหมุนเวียนของเลือดที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย ยิ่งจำนวนรอบของการหมุนเวียนนี้มากขึ้น มันก็จะยิ่งให้พลังงานที่มากขึ้น และมันไม่จำกัดจำนวนเสียด้วย อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎีล่ะนะ”

“และคนที่อยู่ในสภาวะสไปร์ จะถูกเรียกว่า ‘สไปรเยอร์’” เธออธิบายออกมาต่อ

“ในตอนนี้ พวกเธอทุกคนอยู่ในสภาวะแบบนี้เรียบร้อยแล้ว และตามปกติ ฉันควรจะมีเวลาให้พวกเธอทำความคุ้นเคย และทำความเข้าใจกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับไปเสียก่อน เพราะไม่แน่ อาจจะมีคนที่ไม่ค่อยฉลาดนัก อยู่ในหมู่พวกเธอด้วยก็ได้ แต่สถานการณ์ในสถาบันตอนนี้ ค่อนข้างที่จะซับซ้อนอยู่เล็กน้อย ดังนั้น พวกเราจะต้องไปกันที่ขั้นต่อไปกันเลย” เธอหยุดอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่จะกล่าวต่อไป “จากนี้เป็นต้นไป ในทุก ๆ วัน พวกเธอจะต้องฝึกฝนด้วยตัวเอง และอย่างต่อเนื่อง เพื่อที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขั้นอย่างรวดเร็วที่สุด” มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เหมือนกำลังจะคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แต่หลังจากนั้น เธอก็แค่ถอนหายใจออกมา

“อืม! ในเมื่อพวกเธอหลายคนจะไม่ได้สนใจ ไม่ได้กระตือรือร้นที่จะทำความเข้าใจกับคู่มือนักเรียนของทางสถาบันเลย ฉันคงต้องเป็นคนบอกให้พวกเธอได้ฟังเอง นักเรียนใหม่ทุกคน! จะได้รับสิทธิในการเลือกเรียนทักษะการต่อสู้ของสถาบัน และพวกเธอสามารถใช้คะแนนจีโน ในการแลกกับทักษะต่าง ๆ ได้ด้วยเช่นกัน”

นักเรียนทุกคนต่างแสดงท่าทางประหลาดใจออกมา บางส่วน เป็นเพราะพวกเขาเพิ่งจะได้รับรู้ข้อมูลแบบนี้ครั้งแรก

แต่อีกส่วนหนึ่ง พวกเขาประหลาดใจกับการให้ข้อมูลออกมาของครูฝึกมากกว่า รวมถึงตัวของเดวิดด้วย จากการที่เขาอ่านคู่มือนักเรียนมาอย่างคร่าว ๆ หรือจะพูดให้ถูกต้อง เลื่อนผ่านมันไปอย่างคร่าว ๆ แล้ว เขาเห็นข้อมูลเรื่องนี้มาก่อน

แต่ด้วยบุคลิกของครูฝึกเอลล่า ที่ไม่ใช่คนที่ใจดีขนาดนั้น ไม่มีทางที่เธอจะเอ่ยเรื่องนี้ออกมาง่าย ๆ แน่ ถ้านักเรียนคนไหนไม่ไปรับทักษะการต่อสู้มาด้วยตัวเอง ก็ถือว่าเป็นความผิดของเขาและเธออย่างเต็มที่ แล้วทำไมครูฝึก ถึงได้ใจดีออกมาอย่างกะทันหันอย่างนี้ล่ะ?

“เอาล่ะ! ตอนนี้ก็มองไปรอบ ๆ ตัว” เอลล่าออกคำสั่ง

เดวิดปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย แต่เขาก็ไม่เห็นอะไรเลย มันเป็นเพียงสนามฝึกซ้อมที่ว่างเปล่า มีขนาดใหญ่เท่า ๆ กับสนามฟุตบอล แต่มันก็แค่นั้นไม่ใช่หรือ? เขาหันกลับมามองที่ครูฝึกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน..

“วิ่งรอบสนามคนล่ะ 50 รอบ แล้วก็เลิกเรียนกันได้เลย ฉันเริ่มเบื่อกับเรื่องในวันนี้มากแล้ว” ครูฝึกเอลล่าถอนหายใจยาวออกมา ท่าทางของเธอ ก่อให้เกิดภาพที่สวยงามเป็นอย่างมาก มีเด็กหนุ่มหลายคนที่อยู่ตรงนั้น เผลอยกมือของตัวเองขึ้น อยากที่จะตรงเข้าไปปลอบโยน หรือแสดงท่าทีปกป้องเธอเอาไว้ ก่อนที่คิ้วของพวกเขาจะขมวดแน่น แล้วก็เผยอาการหวาดหวั่นออกมาแทน

ถ้าเดวิดไม่ได้เห็นหน้าของลิสเธอร์ไปแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่าจะเผลอทำตัวแบบเด็กหนุ่มพวกนั้นออกไปหรือไม่?

แล้วดวงตาของเด็กนักเรียนพวกนั้นก็เบิกกว้างขึ้นมาในทันที เมื่อสมองของพวกเขาเริ่มทำความเข้าใจ กับคำพูดของเธอได้อย่างชัดเจนแล้ว

50 รอบสนาม?? มันจะเป็นไปได้อย่างไร??? ดวงตาของนักเรียนกลายเป็นเหลือกขาว ต่างตะโกนก้องกันอยู่ในใจอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ในขณะที่บางคนปล่อยเสียงหัวเราะออกมา เพราะพวกเขาคิดว่าครูฝึกกำลังล้อเล่นอยู่ หนึ่งในนั้นก็คือตัวของเดวิดเอง เขากระพริบตาถี่ ไม่เข้าใจว่าครูฝึกต้องการเล่นตลกอะไร

แต่ความเป็นจริงมันช่างโหดร้ายยิ่งนัก เพราะสีหน้าของครูฝึกเอลล่ายังคงเรียบเฉย ไม่แสดงทีท่าของการล้อเล่นออกมาเลย นักเรียนทั้งหมดเริ่มเข้าใจแล้วว่า มันเป็นคำสั่งที่ต้องปฏิบัติตามจริง ๆ ท่าทางของเธอนั้นเคร่งขรึม จริงจังเป็นอย่างยิ่ง

“ภายใน 3 วินาทีจากนี้ไป ถ้ายังมีใครยืนเหลืออยู่ตรงนี้ จะถูกฉันต่อย 1 หมัด เพื่อเป็นการทำโทษ!” เสียงของเธอดังเตือนออกมา แม้ว่าข้อความจะฟังดูเป็นการข่มขู่ แต่สีหน้าของเธอยังเรียบเฉยอยู่เหมือนเดิม

ไม่ต้องรอให้เธอเอ่ยเตือนออกมาอีกครั้ง และต่อให้เดวิดจะไม่เคยวิ่งออกกำลังอย่างจริงจังมาสักครั้งในชีวิต เขาก็เริ่มออกวิ่งไปในทันที 1 หมัด! จากครูฝึกเนี่ยนะ? ไม่มีใครอยากลองเสี่ยงด้วยหรอก...