นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 29 - ความเข้าใจผิด

เดวิดวิ่งรอบที่ 4 เกือบจะครบแล้ว ตอนที่เขาเริ่มรู้สึกว่าถึงขีดจำกัดของตัวเองอีกครั้ง

ลมหายใจของเขาถี่รัว เสียงหอบดังออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ ขาเริ่มอ่อนแรง ราวกับว่ามันทำมาจากเจลลี่นิ่ม ๆ มันทำให้เกือบจะไม่เกิดความรู้สึกอะไรแล้ว เหงื่อออกมาท่วมไปหมดทั้งตัว มันหยดลงบนพื้น ทิ้งร่องรอยเอาไว้ตามทิศทางที่เขาวิ่งผ่าน ราวกับเป็นแอ่งน้ำขนาดย่อม ๆ เลยทีเดียว เขากำลังจะถึงขีดจำกัดของตัวเองอีกครั้ง และคราวนี้ มันคงจะเป็นขีดจำกัดจริง ๆ ของเขาแล้วด้วย

‘มีบางอย่างแปลก ๆ มันไม่น่าจะเป็นไปได้’ เขาพึมพำกับตัวเอง

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเดวิดในตอนนี้ มันเชื่อได้ยากไม่น้อยเลย แม้ว่านี่จะเป็นร่างกายใหม่ และเขานั้นยังไม่ได้คุ้นเคยกับมันอย่างเต็มที่นัก แต่เดวิดก็คิดว่าเขาคุ้นเคยกับมันเกิน 50 เปอร์เซ็นต์แล้ว ดังนั้น เขาค่อนข้างแน่ใจในขีดความสามารถของตัวเองไม่น้อย แต่เมื่อเขาคิดว่าตัวเองถึงขีดจำกัดครั้งแรก ตอนที่วิ่งผ่านไปได้ 2 รอบสนาม มันกลับยังไม่เป็นอย่างนั้นเลย

และในครั้งนี้ เขาพยายามตั้งสมาธิอย่างเต็มที่ โฟกัสความสนใจทั้งหมดของตัวเอง ไปที่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในร่างกาย

เขายังฝืนวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ จนขาที่อ่อนแรงของตัวเอง กำลังจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาล้มลงกับพื้น และในตอนนั้นเอง บางอย่างในร่างกายก็เกิดขึ้น มันดึงดูดความสนใจของเขาให้มุ่งไปในทันที

‘อือ?’ เดวิดอุทานออกมาเบา ๆ เพราะเขารับรู้ได้ทันทีเลยว่า หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน และแม้ว่าเขาจะนับอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองไม่ทัน แต่เขาก็แน่ใจได้ทันทีเลยว่า ด้วยอัตราความเร็วขนาดนี้ การหมุนเวียนของเลือดในร่างกาย ต้องสูงกว่า 3 รอบต่อนาทีอย่างแน่นอน

และในชั่วเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นเอง เขาก็เริ่มกลับมามีแรงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเข้าตั้งสมาธิสังเกตความเปลี่ยนแปลงไว้ล่วงหน้า ไม่มีทางที่จะรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ได้เลย เขาจะไม่รู้เหตุผล ที่ทำให้ตัวเองยังวิ่งต่อไปได้อีกเลย ‘ดูเหมือนว่าครูฝึกจะไม่ได้โกหก ยิ่งหัวใจเต้นเร็วเท่าไหร่ พลังงานที่ได้กลับมา ก็จะมากขึ้นเท่านั้นจริง ๆ” เขาพยายามสรุปสิ่งที่เข้าใจออกมา

เมื่อเขาเงยหน้าหันไปมองรอบตัว ก็พบว่ามีเพียงนักเรียนจำนวนน้อยเท่านั้น ที่สามารถค้นพบความจริงเรื่องนี้ได้ เพราะมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ที่เริ่มเพิ่มความเร็วของตัวเองให้มากขึ้นไปอีก

แต่เดวิดไม่คิดอย่างเดียวกันกับพวกเขาเลย ความขี้เกียจนั้นเกาะกินเขามาเนิ่นนานแล้ว การต้องทำอะไรที่เหนื่อยยาก เป็นสิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดในชีวิต ทำไมเขาจะต้องเปลืองแรงเพื่อทำลายขีดจำกัดของตัวเองด้วย? เพื่ออะไรกัน? จะครองโลกใบนี้อย่างนั้นหรือ ไม่ล่ะ!

แต่ก่อนที่เขาจะได้ล้มพับลงกับพื้น เหมือนกับเจ้าหนุ่มผมดำคนหนึ่ง ที่ล้มพับไปตั้งแต่รอบแรก ๆ โดยอาจจะมาจากสาเหตุว่าเขาอ่อนแอจริง ๆ หรืออาจจะใจไม่สู้เหมือนเดวิดก็ไม่รู้ได้

ก่อนที่เขาจะได้ยอมแพ้ กลิ่นหอมแปลก ๆ ที่เหมือนจะเป็นส่วนผสมกันของกลิ่นธรรมชาติ อย่างความสดชื่นของป่าไม้ กับกลิ่นที่คล้าย ๆ จะเป็นโลหะจำพวกเหล็กบางอย่าง ก็ลอยมาเข้าจมูกเขา ที่สูดดมเข้าไปเต็มที่อย่างไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นนี้มันถึงกลับทำให้เขามึนงงไปเลยทีเดียว การเคลื่อนที่ของเขาเริ่มเซไปมา เหมือนกับคนที่เพิ่งเมาเหล้ามาไม่มีผิด

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปมองหาต้นกำเนิดของกลิ่นหอมนี้ เขาก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้า มันเป็นชุดสีดำ ผิวสีน้ำผึ้ง ผมดำสนิท เหงื่อที่กำลังจะหยดลงพื้นสะท้อนกับแสงอาทิตย์เป็นประกายสวยงาม ‘นั่นมันผู้หญิงคนนั้นนี่’ เขาตะโกนดังลั่นอยู่ในใจ

ใช่แล้ว! เป็นลิสเธอร์นั่นเอง เธอเพิ่งจะวิ่งแซงเดวิดไปด้วยความเร็วที่สูงมากพอสมควร กว่าที่เดวิดจะรวบรวมสติกลับมาได้ และพลังงานในร่างกายเกิดขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็นำหน้าไปจนเกือบจะลับสายตาอยู่แล้ว โดยไม่รีรอ เดวิดเริ่มเพิ่มความเร็วของตัวเองทันที

เขาตัดสินใจในตอนนั้นนั่นเอง ว่าอย่างน้อยก็ต้องวิ่งไล่ไปให้ทัน และกล่าวทักทายสั้น ๆ ‘ว่าไง’

เดวิดวิ่งอย่างเต็มที่ เริ่มหมดแรง ร่างกายฟื้นกำลังขึ้นมาได้อีกครั้ง วิ่งอย่างเต็มแรงอีกรอบ จนกลับมาหมดแรงอีกครั้ง แล้วก็เริ่มสดชื่น มีแรงกลับมาใหม่ เร่งความเร็วขึ้นไปอีก จนร่างกายเกิดอาการปวด และล้าอย่างเต็มที่อีกครั้ง เขาทำวนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่รู้ว่ากี่รอบแล้ว และไม่สามารถบอกได้เลยว่าตัวเองวิ่งมาทั้งหมดกี่รอบ สิ่งที่เขารู้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น เธออยู่ห่างไปข้างหน้าอีกเพียง 10 เมตรเท่านั้น และเธอกำลังลดความเร็วของตัวเองลงด้วย

เดวิดเพิ่มความเร็วของตัวเองอย่างบ้าระห่ำอีกครั้ง เขาเกือบจะทำได้สำเร็จอยู่แล้ว สามารถย่นระยะห่างจนเหลือเพียงแค่ 2 เมตรเท่านั้น แต่พลังที่อยู่ในร่างกายของเขากำลังจะหมดไป คราวนี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ แล้ว พยายามอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะก้าวต่อไป แต่ก็ได้แค่ทีละก้าวอย่างช้า ๆ เท่านั้น

เขาพยายามจะยื่นมือออกไปข้างหน้า หมายจะแตะตัวเด็กผู้หญิงคนนั้น แต่แขนของเขานั้นไม่ตอบสนองเอาเสียเลย มันขยับยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่จะห้อยตกลงมาอยู่ในตำแหน่งเดิม

ถ้าเดวิดยังมีสติเหลือพอที่จะสังเกตความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตัวเอง เขาจะต้องตกใจจนช็อกแน่ ๆ เพราะตอนนี้หัวใจของเขาไม่เพียงแต่เต้นเร็วมากเท่านั้น แต่มันยังเต้นแรงมาก จนแทบจะทะลุหน้าอกของเขาออกมาข้างนอกได้เลย ส่วนเลือดในร่างกายของเขานั้น ตอนนี้มันไหลเร็วมากเสียจนมองตามไม่ทัน เสียงของเลือดที่ไหลไปตามหลอดเลือด ดังจนคล้ายกับน้ำที่ไหลออกมาจากท่อประปาก็ไม่ปาน

เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่า เส้นเลือดทั้งหมดในร่างกายกำลังจะถึงขีดจำกัดของมันจริง ๆ แล้ว แรงเสียดทานที่เกิดขึ้นจากความเร็วของเลือดที่หัวใจสูบฉีดออกมา ได้ทำให้เส้นเลือดในร่างกายของเขาเริ่มชำรุดแล้ว ถ้าเขายังคงออกแรงต่อไป เส้นเลือดทั้งใหญ่และฝอยคงจะเกิดการระเบิด หรือฉีกขาดขึ้นทั่วทั้งตัวแน่นอน

เขารู้เพียงแต่ว่า ตอนนี้เหลือแค่ 1 เมตรเท่านั้น เขากำลังจะตามเธอได้ทันแล้ว แต่เสียงอันไพเราะก็ดังก้องทะลวงเข้ามาในหัวของเขาเสียก่อน “หยุดได้แล้ว!”

นั่นทำให้เดวิดหัวสะบัดไปเล็กน้อย มีอาการมึนงงขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ก็ยังได้มีโอกาสเห็นหน้าของลิสเธอร์จนได้ เพราะเธอหันหลังกลับมามอง และตอนที่หญิงสาวเห็นว่ามีคนกำลังวิ่งตามมาอยู่ใกล้ ๆ สีหน้าของเธอยังคงเฉยชาไม่เปลี่ยน มีเพียงแค่คิ้วที่ยกขึ้นอย่างประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น ที่เห็นว่ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งตามเธอมาใกล้ ๆ ได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะหมดแรงไปจริง ๆ แล้ว

พลังใจของชายคนนี้ดูเหมือนว่าจะสูงกว่าปกติ ลิสเธอร์คิดเพียงแค่นั้นจริง ๆ

ส่วนเดวิดนั้นมองอะไรไม่เห็นอีกแล้ว สายตาของเขามีแต่ความมืดดำ ตัวล้มกองลงไปที่พื้น และหมดสติลงไป แต่ก่อนหน้านั้นเล็กน้อย เหมือนว่าปากของเขาจะขยับพึมพำอะไรออกมา ‘สวยจริง ๆ’

แต่ลิสเธอรก็แค่หยุดวิ่งลงเพื่อมองเขาล้มลงไปกับพื้น เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ก่อนที่จะหันหลังกลับ แล้วเริ่มต้นวิ่งต่ออีกครั้ง พยายามที่จะทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหน แต่ครูฝึกเอลล่าได้เข้ามาทรุดตัวลงนั่งอยู่ข้าง ๆ เดวิดแล้ว ใช้ AI ส่วนตัวทำการสแกนร่างกายของเขา เพื่อตรวจดูสัญญาณชีพจร และอาการอื่น ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเขานั้นยังคงปลอดภัยดีอยู่ เมื่อการตรวจสอบทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

‘นับว่าเป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นคนหนึ่ง ไม่ได้อยู่ในระดับที่หาได้ยากมากนัก แต่ก็ถือว่ายอดเยี่ยม’ ในใจของเธอ ไม่ต้องการที่จะสูญเสียเด็กนักเรียนที่มีความตั้งใจสูงขนาดนี้ไป การที่ออกแรงที่หนักจนเกินไปแบบนี้ อาจทำให้ชิ้นส่วนจีโนมได้รับความเสียหายได้.. แต่ดูเหมือนเจ้าหนุ่มคนนี้จะไม่มีปัญหานั้น เขาแค่หมดสติไปเท่านั้น แค่ต้องได้รับการพักผ่อนที่มากขึ้น และที่สำคัญที่สุด พลังงานที่มากขึ้นด้วย!