นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 27 - ลิสเธอร์

“และสำหรับเธอ!” ครูฝึกหันหน้ากลับไปยังตำแหน่งเดิมที่นักเรียนเคยยืนอยู่

ในตอนนี้ ตรงกลางสนามฝึกซ้อม ที่เคยมีนักเรียนเข้าแถวกันอยู่ตั้งแต่แรก เหลือนักเรียนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยืนอยู่ เป็นเด็กสาวผู้หนึ่ง น่าจะมีอายุราว ๆ 17 ปี รูปร่างหน้าตาธรรมดาเหมือนเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอโดยทั่วไป ผิวสีน้ำผึ้ง ผมออกสีน้ำตาล ดวงตาดำสนิท ถึงแม้ว่าถ้ามองโดยรวมแล้ว เธอจะไม่ได้ดูขี้เหร่อะไร แต่การจะให้บอกว่าเธอเป็นคนสวย ก็จะเป็นการกล่าวที่เกิดความจริงเกินไป

สิ่งที่น่าสนใจที่สุด บนใบหน้าธรรมดา ๆ ของเธอ น่าจะเป็นดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ถ้ามีใครเอาตุ๊กตาที่มีขนาดเท่ากับมนุษย์ไปวางเอาไว้ข้าง ๆ เธอ และขอให้คนอื่นเลือกหาคนจริง ๆ ออกมา โดยการใช้ดวงตาเป็นเครื่องตัดสิน อาจจะมีคนที่เลือกผิดเลยก็เป็นได้ อาจจะไม่คิดว่าเธอนั้นเป็นคนจริง ๆ เพราะดวงตาสีดำของเธอ มันไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาอย่างสิ้นเชิง

และจากการที่เธอไม่ได้ย้ายตัวเองไปยืนเข้าแถวร่วมกับนักเรียนคนอื่น แสดงว่าไม่มีความรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอะไรในร่างกายของตัวเองเลยแม้แต่น้อย การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่ครูฝึกกล่าวออกมา อันที่จริง ถ้ามองจากดวงตาคู่นั้น เธอไม่น่าจะรู้สึกอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ

เอลล่าใช้ AI ส่วนตัวตรวจสอบข้อมูลซ้ำอีกครั้ง เป็นการยืนยันให้แน่ใจ

หลังจากที่ทำการแสกนจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ของเธอ ทุกการกระทำ ถูกส่งตรงเข้าสู่ สมองของครูฝึกสาว และเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างชัดเจน ว่าเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ที่เดิมคนนี้ ไม่ผ่านการเริ่มต้น ร่างกายของเธอยังไม่ยอมรับ ‘วัตถุพิเศษ’ ที่จะทำให้ตัวเธอนั้นแข็งแกร่งขึ้นเลย

เสียงของครูฝึกเอลล่าดังต่อเนื่องออกมา สายตามองอยู่ที่นักเรียนหญิงคนนั้น “สำหรับเธอ จะมีข้อความส่งให้โดยตรง ทำตามคำแนะนำที่อยู่ในข้อความนั้น ถ้าเธอไม่สามารถหาวิธีทำให้ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นได้ ภายในเวลา 1 อาทิตย์ ก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาให้ฉันเห็นที่นี่อีก ตอนนี้ ฉันแนะนำให้เธอรีบกลับออกไปให้เร็วที่สุด”

หลังจากที่กล่าวจนจบประโยค เอลล่าก็หมดความสนใจในตัวของเด็กสาวนั้นทันที หันหน้ากลับมามองยังนักเรียนคนอื่น ๆ อีกครั้ง

แต่หลังจากที่ได้ยินคำแนะนำกึ่งข่มขู่ของครูฝึก เดวิดก็ต้องหันมองไปยังกลางสนามอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในหัวของเขาเกิดคำถามบางอย่าง...

เมื่อเขาได้เห็นหน้าตาที่ดูธรรมดามากของเธอ ได้เห็นผิวสีน้ำผึ้ง และดวงตาสีดำที่ดูเฉยชาคู่นั้น ประกอบกับท่าทางอันหม่นหมอง ที่เกิดจากคำพูดแบบไม่ถนอมน้ำใจของครูฝึก ความสนใจของเขาก็ถูกดึงไปในทันที โดยไม่รู้ตัว เขาเริ่มหลงเสน่ห์ของเด็กสาวคนนี้ขึ้นมา

เดวิดเป็นผู้ชายประเภทที่ตั้งสเปคของผู้หญิงที่ชอบเอาไว้ในใจ และนั่นไม่ได้ใกล้เคียงกับเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางสนามเลยแม้แต่นิดเดียว ตามปกติแล้ว เขาไม่ควรจะหันไปมองอีกครั้งเสียด้วยซ้ำ แต่น่าแปลก เมื่อเขาได้เห็นหน้าเธออย่างชัดเจนแล้ว ก็ไม่อาจจะละสายตาไปได้อีกเลย หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้น สายตาจับจ้องมองทุกอากัปกิริยาของเธออย่างลุ่มหลง

และเหมือนกับว่าเด็กสาวคนนั้นจะรับรู้อะไรได้บางอย่าง ดวงตาที่เฉยชาคู่นั้นเริ่มกวาดมองมายังกลุ่มของนักเรียน และหยุดลงตรงตำแหน่งที่เดวิดกำลังยืนอยู่ ในทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน หัวใจของเดวิดก็แทบจะทะลุออกมาจากหน้าอกของตัวเอง มันเต้นถี่แรงเหมือนกับมีคนรัวกลองอยู่ข้างใน สูบฉีดเลือดให้หมุนเวียนไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว สายตาที่เรียบเฉยของเธอ ประสานอยู่กับสายตาที่เต็มไปด้วยคลั่งไคล้ของเดวิด ที่ไม่รู้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย ว่าทำไมเธอถึงได้ดึงดูดใจเขาได้ถึงขนาดนั้น แต่ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ ถ้าได้จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นทั้งวัน ก็คงจะทำให้เขามีความสุขเป็นอย่างมาก

แต่เขาก็ต้องผิดหวังไม่น้อย เพราะสายตาคู่นั้นจ้องมองอยู่ที่เขาเพียงไม่ถึงวินาที เธอก็ย้ายสายตามองไปยังนักเรียนคนอื่น ๆ อย่างต่อเนื่องแล้ว

นอกจากความรู้สึกแปลก ๆ ในตอนแรก ไม่มีอะไรที่ดึงดูดใจเด็กสาวคนนี้ได้อีก ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ที่ได้เห็นสายตาของเด็กหนุ่มคนนั้น มันน่าขนลุกอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะอันที่จริงแล้ว เธอรู้ตัวดีว่า แม้เธอจะไม่ใช่คนที่หน้าตาแย่อะไรมากมายนัก แต่เธอก็ไม่ใช่คนสวย หน้าตาของเธอนั้นดูธรรมดา และหาเจอได้ทั่วไปตามท้องถนน ถ้าจะพูดให้ดีใจขึ้นมาบ้าง มันดีกว่าค่าเฉลี่ยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

และคนที่สามารถเข้ามาเรียนในสถาบันแห่งนี้ได้ น่าจะเคยเจอกับผู้หญิงมาเป็นจำนวนไม่น้อยแล้ว

สายตาของเด็กหนุ่มที่จ้องมองมาที่เธอนั้น มันให้ทั้งความรู้สึกที่เหมือนกับว่า.. เขาเป็นแค่คนลามกโรคจิตคนหนึ่ง หรือบางทีอาจจะคิดว่าเธอน่าสนใจจริง ๆ เพราะดูแล้ว มันเป็นสายตาที่แสดงออกถึงความชื่นชอบออกมาอย่างชัดเจน หรือว่ามันจะเป็นรักแรกพบ?

ถึงแม้ว่าเธอจะมีความคิดพวกนี้อยู่ในหัว แต่ท่าทางของเธอนั่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย อารมณ์ของเธอนั่นสงบนิ่ง มันไม่ได้ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นแต่อย่างไร

ความสงสัยในตัวของเด็กหนุ่มคนนั้นปรากฏอยู่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เธอลืมเขาไปได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรอีก

เธอเข้ามาเรียนในสถาบันแห่งนี้ ด้วยวัตถุประสงค์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือการเป็นผู้ที่แข็งแกร่งขึ้น ในสถาบันแห่งนี้ มีทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับการบรรลุวัตถุประสงค์นั้นอยู่

ในใบสมัครของเธอ มีเพียงแต่ชื่อเท่านั้นที่เขียนเอาไว้ รายละเอียดอื่น ๆ นั้นไม่ปรากฏอยู่เลย ไม่มีที่อยู่ ไม่มีข้อมูลพื้นฐานใด ๆ นอกจากชื่อ อายุ และเพศ ซึ่งมันทำให้เธอนั้นเป็นบุคคลที่ลึกลับมาก

ตอนที่ครูฝึกกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้า และใช้ดาบกระดูกนั่นฟันลงมาใส่นักเรียน เธอไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ดวงตาคู่นั้นยังคงเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใด ๆ ปรากฏขึ้นตลอดกระบวนการนั้น นั่นทำให้คนที่รับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้น สามารถสรุปได้แต่เพียงว่า บางทีเธออาจจะรู้ว่านั่นคือภาพลวงตา ทำให้ไม่ต้องทำอะไรเพื่อป้องกันมันเลย เพราะมันไม่สามารถทำอะไรกับเธอได้อยู่แล้ว หรืออาจบางที เธอไม่มีอาการตื่นตระหนกอะไร เพราะว่าเธอไม่ได้สนใจ หรือว่าห่วงในความปลอดภัยของชีวิตตัวเองตั้งแต่ต้นแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็เป็นเรื่องที่น่าตกใจมากอยู่ดี

และเหมือนว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ศีรษะของเธอก้มลงเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นถูกปิดลง และเป็นครั้งแรก ที่รอยย่นเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นให้เป็นตรงหว่างคิ้วของเธอ เหมือนกับว่า กำลังนึกย้อนกลับไปหาประสบการณ์ที่เลวร้ายบางอย่างในอดีต

เธออยู่ในท่านั้นเพียงครู่เดียว หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นแรงขึ้นมา โลหิตในร่างกายเริ่มสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง อัตราการเต้นของหัวใจของเธอเพิ่มขึ้นมากกว่าเท่าตัวในเวลาสั้น ๆ และนั่นทำให้ ร่างกายของเธอยอมรับกับสิ่งแปลกปลอมที่ถูกฝังเข้าไปเรียบร้อยแล้ว

ครูฝึกกำลังจะเอ่ยปากอธิบายอะไรให้กับนักเรียนของเธอฟังอีกครั้ง ในตอนที่รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น มันทำให้เธอต้องหยุดการกระทำของตัวเองทั้งหมดลงก่อน ขมวดคิ้วแน่น ขยับแว่นตาให้เข้าที่ ก่อนจะหันกลับไปมองที่กลางสนามฝึกซ้อมอีกครั้ง

ความรู้สึกที่เธอได้รับ มันมาจากเด็กผู้หญิงคนที่ไม่ผ่านการทดสอบก่อนหน้านี้?

และเมื่อเธอออกคำสั่งให้ AI ทำการแสกนซ้ำ ผลที่ออกมา ก็ทำให้เธอประหลาดใจเป็นอย่างมาก จากอัตราการเต้นของหัวใจ มันยืนยันได้อย่างชัดเจนว่า เด็กสาวคนนี้! สามารถประสบความสำเร็จในการเป็น ‘สไปรเยอร์’ ได้ด้วยตัวเอง!!

“เธอได้เคยบอกมั้ย ว่าตัวเองชื่ออะไร?” เอลล่าถามออกไปในสภาพที่คิ้วถูกเลิกสูงขึ้น มันเป็นอาการที่ค่อนข้างจะน่ารักมากทีเดียว

เด็กสาวคนนั้นจ้องกลับมาที่เธออย่างไร้ความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยออกมาในที่สุด

“ลิสเธอร์”

เสียงนั้นแหบพร่าเป็นอย่างมาก ไม่น่าเชื่อว่ามันจะหลุดออกมาจากเด็กสาวคนหนึ่ง