บทที่ 47 - ขัดเกลาผิวหนังขั้นความสำเร็จสูง

บทที่ 47 - ขัดเกลาผิวหนังขั้นความสำเร็จสูง

ในเมื่อเฉินเฉิงกลายเป็นคนของกองปราบ แถมยังมีสัญญาเงินกู้คาเมือ เจียงหรงเซวียนก็ไม่กล้าเบี้ยวหนี้ดื้อๆ

ที่เขาถามแบบนั้น เพราะกลัวว่าเฉินเฉิงจะยังอาลัยอาวรณ์ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขา กลัวว่าจะเอาเรื่องหนี้มาบังหน้าเพื่อหาทางเข้าใกล้ตระกูลเจียง

ก็ช่วงปีมานี้มีคนอยากจะเกาะแกะตระกูลเจียงเยอะแยะไปหมด

ในสายตาเจียงหรงเซวียน พวกรากหญ้าพวกนี้หน้าด้านที่สุด ต้องคอยระวังตัวไว้ อย่าให้มาเกาะแกะได้ โดยเฉพาะเจ้าเฉินเฉิงนี่

"เขาบอกแค่มาทวงหนี้ ไม่ได้พูดเรื่องอื่นขอรับ" คนเฝ้าประตูตอบ

"ช่างเถอะ เอาเงินไป แล้วไล่มันไปซะ" เจียงหรงเซวียนล้วงถุงเงินออกมา หยิบเศษเงินห้าตำลึงยื่นให้คนเฝ้าประตู

แต่คนเฝ้าประตูไม่กล้ารับ ทำหน้าลำบากใจ "นายท่าน เฉินเฉิงบอกว่าเงินนี้ติดค้างมาสิบปี ทบต้นทบดอกต้องจ่ายสิบห้าตำลึงขอรับ"

เจียงหรงเซวียนโกรธจนหนวดกระดิก เต้นผาง

"อะไรนะ? มันกล้าคิดดอกเบี้ยข้าเรอะ? เปิดปากมาจะเอาสิบห้าตำลึง คิดว่าตระกูลเจียงข้ารังแกง่ายนักรึไง?"

พูดจบ เจียงหรงเซวียนก็พาพวกครูฝึกสี่คนที่เฝ้าบ้านอยู่ เดินดุ่มๆ ออกไปหน้าบ้าน

พอเปิดประตูเห็นเฉินเฉิงในชุดเจ้าหน้าที่ฝึกหัดสีเทา เจียงหรงเซวียนก็หันไปถลึงตาใส่คนเฝ้าประตู โทษฐานที่รายงานไม่ชัดเจน

เจ้าหน้าที่ฝึกหัดกับเจ้าหน้าที่ตัวจริง ถึงจะต่างกันแค่คำว่า "ฝึกหัด" แต่ศักดิ์ศรีมันคนละชั้นกันเลย

"ไอ้หนูตระกูลเฉิน เอ็งน่ะเหรอที่จะมาเก็บดอกเบี้ยข้าโหดๆ?"

เจียงหรงเซวียนแค่นหัวเราะ ยืนวางก้ามอยู่บนธรณีประตู มองลงมาด้วยสายตาดูถูก

เห็นชัดๆ ว่าไอ้หมอนี่กะจะเบี้ยว เฉินเฉิงขมวดคิ้ว ข่มอารมณ์พูดดีๆ

"เจียงหรงเซวียน ท่านติดเงินบ้านข้าห้าตำลึง ผ่านมาตั้งสิบปี ข้าคิดดอกแค่สิบตำลึง ก็ยุติธรรมดีแล้วนี่"

"ตลกตายชัก ตอนข้ายืมเงิน ไม่เห็นคุยกันเรื่องดอกเบี้ยสักคำ"

เจียงหรงเซวียนหยิบเงินห้าตำลึงออกมา "เห็นแก่หน้าตาเฉิน ข้าจะไม่ถือสาเด็กอย่างเอ็ง เอาเงินห้าตำลึงนี่ไป แล้วไสหัวไปซะ"

มาถึงขั้นนี้ พูดไปก็เปลืองน้ำลาย เฉินเฉิงชักดาบออกมา แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหา

เจียงหรงเซวียนรีบถอยกรูดเข้าไปในลานบ้าน ครูฝึกสี่คนชักดาบออกมามายืนขวางหน้าเจ้านาย จ้องเฉินเฉิงตาเขม็ง

"ไอ้หนูตระกูลเฉิน เอ็งกล้าลงมือเรอะ?" เจียงหรงเซวียนได้ทีขี่แพะไล่ ทำหน้าเยาะเย้ย

แค่เจ้าหน้าที่ฝึกหัดกระจอกๆ ริอาจจะมาลงมือในบ้านตระกูลเจียง รนหาที่ตายชัดๆ

เฉินเฉิงไม่ตอบ ตีหน้านิ่ง เดินเข้าไปเรื่อยๆ

"เฉินเฉิงบุกรุกเคหสถาน ตีมันออกไปให้หนัก!" เจียงหรงเซวียนเผยธาตุแท้ออกมา ตะโกนสั่งลั่น

ครูฝึกสี่คนรับคำสั่ง พุ่งเข้าใส่เฉินเฉิงอย่างดุร้าย

แต่เฉินเฉิงไวกว่าเยอะ ร่างกายเคลื่อนไหวพลิ้วไหว ดาบในมือตวัดวูบวาบ ชั่วพริบตาก็ได้ยินเสียงทึบๆ ดังติดต่อกันสี่ครั้ง

ครูฝึกทั้งสี่คนล้มกลิ้งระเนระนาด ไม่มีใครรับมือเฉินเฉิงได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ เพราะเฉินเฉิงเร็วเกินไปจนพวกเขาตามไม่ทัน

นี่ขนาดเฉินเฉิงไม่อยากฆ่าแกงกันเลยยั้งมือไว้ ไม่งั้นป่านนี้สี่คนนี้กลายเป็นผีเฝ้าบ้านไปแล้ว

เจียงหรงเซวียนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม อยากจะหันหลังวิ่งหนี แต่ขาเจ้ากรรมดันแข็งทื่อเหมือนโดนถ่วงด้วยเหล็กร้อยชั่ง ก้าวไม่ออก

"ฉ... เฉินเฉิง จะ... เจ้าจะทำอะไร?"

เฉินเฉิงเก็บดาบ เดินเข้าไปหยุดตรงหน้า แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"คืนเงิน!"

เขาไม่อยากจะเสวนาอะไรกับคนหน้าด้านพรรค์นี้แม้แต่คำเดียว

ทำธุรกิจจนรวยล้นฟ้า มีเงินเป็นพันตำลึง แต่หนี้แค่ห้าตำลึงกลับเหนียวหนี้ไม่ยอมจ่าย ดึงเช็งมาเป็นสิบปี คนแบบนี้น่ารังเกียจที่สุด

"คืน... ข้าคืนเดี๋ยวนี้แหละ" เจียงหรงเซวียนตัวสั่นงันงก รีบล้วงถุงเงินออกมา ยื่นให้เฉินเฉิงทั้งถุง

ต้องยอมรับว่าเจียงหรงเซวียนพกเงินติดตัวเยอะจริงๆ

ในถุงมีทั้งเศษเงิน ทองคำเปลว แล้วก็ตั๋วเงิน รวมๆ แล้วน่าจะเป็นร้อยตำลึง

เฉินเฉิงหยิบทองคำเปลวมาแผ่นหนึ่ง กับเศษเงินอีกห้าตำลึง แล้วก็วางถุงเงินกับสัญญาเงินกู้คืนให้ จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากบ้านไป

ทองคำเปลวค่าสิบตำลึง รวมเป็นสิบห้าตำลึง ครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์

เดินออกจากตรอกไปได้ไม่ไกล ก็สวนกับเจียงอวิ๋นที่พาครูฝึกสามคนเดินโซซัดโซเซกลับมา

เจียงอวิ๋นดูสะบักสะบอม แต่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร

ส่วนครูฝึกสองคนที่ตามนางมา เลือดโชกไปทั้งตัว มีแผลโดนฟันเหวอะหวะหลายแห่ง

คนหนึ่งโดนฟันที่ต้นขาซ้าย เลือดไหลจนขากางเกงแดงฉาน เดินกะเผลกๆ ต้องให้เพื่อนช่วยพยุง

ส่วนอีกคนหน้าตาเหี้ยมเกรียม คือคนที่เฉินเฉิงเพิ่งเจอเมื่อกี้นี้ เสื้อผ้าเปื้อนเลือด มีรอยแผลเล็กๆ น้อยๆ เต็มตัว แต่ดูแล้วเจ็บน้อยที่สุดในกลุ่ม

เห็นชัดว่าเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ

เจียงอวิ๋นหน้าซีดเผือด คงจะขวัญเสียจากการโดนรุมมา พอเห็นเฉินเฉิง นางไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่ถลึงตาใส่ด้วยความโกรธแค้น คงจะโกรธที่เฉินเฉิงแล้งน้ำใจไม่ยอมช่วย

เฉินเฉิงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ในเมื่อได้เงินคืนแล้ว ก็คร้านจะสนใจพวกเขา

พอกลับไปถึงจุดที่เกิดเรื่องเมื่อครู่ เห็นเจ้าหน้าที่กองปราบหลายคนกำลังเก็บกวาดศพอยู่

เมื่อกี้ตอนตีกันไม่เห็นหัวสักคน พอเรื่องจบโผล่มาเก็บงานไวปานวอก เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่

เฉินเฉิงส่ายหัว ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง เดินมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างสบายใจ

......

"อวิ๋นเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น?"

เจียงหรงเซวียนที่เพิ่งขวัญเสียจากเฉินเฉิง พอเห็นลูกสาวกลับมาในสภาพลูกน้องเจ็บหนัก แม้แต่หัวหน้าเปาเหยียนซงที่เป็นยอดฝีมือขัดเกลาผิวหนังขั้นความสำเร็จสูงยังได้แผล ก็ตกใจหน้าถอดสี

"ขากลับข้าโดนพวกชุดดำดักเล่นงาน... โชคดีที่หัวหน้าเปาไปช่วยทัน ฟันพวกมันตายไปตั้งเยอะ" เจียงอวิ๋นเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ เสียงยังสั่นไม่หาย

หัวหน้าครูฝึกของบ้านตระกูลเจียงคนนี้ชื่อเปาเหยียนซง ก็คือชายหน้าโหดที่เฉินเฉิงเจอนั่นแหละ

เจียงหรงเซวียนรีบประสานมือขอบคุณเปาเหยียนซงยกใหญ่

"ขอบคุณหัวหน้าเปามาก ถ้าไม่ได้ท่าน ตระกูลเจียงคงแย่แน่"

"นายท่านเจียงไม่ต้องเกรงใจ ข้ากินเงินเดือนตระกูลเจียง ก็ต้องคุ้มครองคนตระกูลเจียงให้ปลอดภัย" เปาเหยียนซงยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองครูฝึกสี่คนที่เฝ้าบ้าน

สี่คนนี้บาดเจ็บกันถ้วนหน้า ถึงไม่ถึงตายแต่ก็หนักเอาเรื่อง

เจียงหรงเซวียนรีบเล่าเรื่องที่เฉินเฉิงบุกมาทวงหนี้แล้วซัดคนของเขาหมอบให้ฟัง

"เจ้าเฉินเฉิงนั่น ร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ!" เจียงอวิ๋นอุทานลั่น

เจียงหรงเซวียนถอนหายใจ "เฮ้อ... ใครจะไปนึกล่ะ..."

ตอนนั้นเอง เปาเหยียนซงก็พูดขัดขึ้น "นายท่านเจียง โจรที่ดักทำร้ายคุณหนูโดนข้าฆ่าไปเกือบหมด พวกที่เหลือคงไม่กล้าแหยมแล้ว

อีกเดี๋ยวพวกเจ้าหน้าที่คงมาสอบปากคำ ข้าเคยมีคดีติดตัว ไม่สะดวกจะเจอหน้าพวกเขา"

เจียงหรงเซวียนรีบบอก "งั้นท่านไปหลบที่เรือนหลังก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะรับหน้าพวกมันเอง"

"ได้" เปาเหยียนซงพยักหน้า แล้วพูดต่อ "ข้ามีธุระส่วนตัวต้องไปจัดการนิดหน่อย เดี๋ยวจะรีบกลับมา"

เจียงหรงเซวียนพยักหน้าอนุญาต

เปาเหยียนซงกลับไปเปลี่ยนชุดที่เรือนหลัง ใส่ชุดรัดกุมสีดำ เช็ดคราบเลือดออกจากดาบจนเกลี้ยง แล้วแอบออกทางประตูหลัง สะกดรอยตามเฉินเฉิงไป

"แค่เจ้าหน้าที่ฝึกหัดตัวเล็กๆ เหมือนมดปลวก กล้ามาทำกร่างต่อหน้าข้าเปาเหยียนซง วันนี้ป๋าเปาจะสั่งสอนให้รู้สำนึกว่า การไปแหยมกับจอมยุทธ์ขอบเขตขัดเกลาผิวหนังขั้นความสำเร็จสูงน่ะ ผลที่ตามมามันหนักหนาแค่ไหน!"

แววตาของเปาเหยียนซงวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต รังสีฆ่าฟันพุ่งพล่านถึงขีดสุด

[จบแล้ว]