บทที่ 36 - ซาลาเปาไส้หิน

บทที่ 36 - ซาลาเปาไส้หิน

"ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ" ผู้ดูแลเฉียนยืดตัวตรง สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "น้องชายอาจจะไม่รู้ เจ้า 'พญาหมี' เนี่ย มันเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมาก แถมหายากสุดๆ จะเจอตัวได้ก็ต้องบุกป่าฝ่าดงเข้าไปในป่าลึกไกลปืนเที่ยงโน่น

แถมพละกำลังของมันก็มหาศาล หนังเหนียวชนิดที่ดาบฟันไม่เข้า ความเก่งกาจพอฟัดพอเหวี่ยงกับจอมยุทธ์ระดับขอบเขตผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นขั้นสมบูรณ์เลยทีเดียว

เมืองหลินจี้ประชากรเป็นล้าน มียอดฝีมือเดินกันให้เกลื่อน แต่ปีหนึ่งล่าพญาหมีได้แค่ไม่กี่ตัว

เลือดพญาหมีถือเป็นของวิเศษในการขัดเกลาร่างกาย ย่อมต้องแพงระยับ ของพวกนี้ส่วนใหญ่ตกไปอยู่ในมือสี่ตระกูลใหญ่ในเมืองชั้นในหมด

ร้านตระกูลลั่วของเราก็ต้องใช้วิธีพิเศษหากันเลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะได้มาสต็อกไว้นิดหน่อย

ราคาห้าสิบตำลึงนี่ถือว่าถูกที่สุดในตลาดแล้วนะ"

เฉินเฉิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "แล้วนอกจากตัวยาหลัก สมุนไพรตัวอื่นราคาเท่าไหร่?"

ผู้ดูแลเฉียนกวาดตามองรายการยาอีกรอบ คำนวณในใจคร่าวๆ แล้วยิ้มตอบ "สูตรยาขัดผิวปกติจะมีตัวยาหลักแค่อย่างเดียว กันไม่ให้ฤทธิ์ยาตีกัน ส่วนตัวอื่นเป็นแค่ตัวเสริม ปกติราคาจะไม่แพง

แต่สูตรของเจ้านี่มันระดับท็อปชัดๆ ตัวยาเสริมแต่ละตัวก็เป็นของดีมีราคา ถ้าซื้ออย่างละชุด รวมๆ แล้วก็น่าจะสักสิบตำลึง"

ฝึกวิชาพญาหมีพิทักษ์กายหนึ่งรอบ แค่ค่ายาก็ปาเข้าไปหกสิบตำลึง

ในคัมภีร์บอกไว้ว่า ต่อให้เป็นคนที่มีพรสวรรค์ระดับอัจฉริยะ กว่าจะดูดซึมฤทธิ์ยาหมดก็ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน ถึงจะแช่น้ำยาได้อีกรอบ

เดือนหนึ่งแช่สองครั้ง หนึ่งปีถึงจะฝึกได้ขั้นเชี่ยวชาญ สองปีขั้นความสำเร็จสูง สามปีถึงจะบรรลุขั้นสมบูรณ์

ถ้าพรสวรรค์แย่หน่อย ก็ต้องใช้เวลานานกว่านั้น

สรุปง่ายๆ คือ ต่อให้เป็นอัจฉริยะ จะฝึกวิชานี้ให้สำเร็จ ต้องใช้ยาอย่างน้อยเจ็ดสิบสองชุด คิดเป็นเงินสี่พันกว่าตำลึง

สำหรับเฉินเฉิง เงินจำนวนนี้มันมหาศาลจนจินตนาการไม่ถูก

ตอนแรกเฉินเฉิงก็สงสัยว่าทำไมในคัมภีร์ถึงมีหมายเหตุแนะนำให้ฝึกวิชาขัดผิวหลายอย่างพร้อมกัน

ตอนนี้เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ผู้ยิ่งใหญ่ที่หลิวอวิ๋นเฟิงพูดถึง คงไม่ได้หวังให้เฉินเฉิงฝึกวิชานี้สำเร็จด้วยซ้ำ

"หรือว่าหลิวอวิ๋นเฟิง กับผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น จงใจปั่นหัวข้าเล่น?"

เฉินเฉิงฉุกคิดขึ้นมา แต่ก็รู้สึกทะแม่งๆ

"หลิวอวิ๋นเฟิงดีกับข้ามาตลอด ไม่น่าจะมาหลอกกันเล่น ส่วนผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ ข้าเป็นแค่มือปราบสำรองหางแถว จะไปเทียบชั้นอะไรกับคนระดับนั้นได้ เขาจะลดตัวลงมาแกล้งข้าทำไม"

คิ้วขมวดมุ่น คิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาคำตอบไม่ได้

ผู้ดูแลเฉียนเห็นเฉินเฉิงทำท่าครุ่นคิด ก็ไม่ได้เร่งรัดอะไร ยืนรออย่างใจเย็น

ในสายตาของผู้ดูแลเฉียน เฉินเฉิงที่ไต่เต้าจากผู้คุมคุกต๊อกต๋อยมาเป็นมือปราบได้ ถ้าไม่มีเส้นสายก็คงทำไม่ได้แน่

แถมยังเอาสูตรยาระดับท็อปมาให้ดูได้อีก แสดงว่าต้องมีคนหนุนหลังดีแน่นอน วิชาที่ฝึกก็ต้องเป็นของดีระดับท็อป

ถ้าเฉินเฉิงตกลงซื้อยาจากร้านตระกูลลั่วจริงๆ เขาคงได้ค่าคอมมิชชั่นก้อนโต

แค่คิดผู้ดูแลเฉียนก็ยิ้มแก้มปริ

"คราวก่อนแค่ 'เคล็ดวิชาตะวันแดงรากใหญ่' ข้าก็ได้ส่วนแบ่งไปตั้งเยอะ รอบนี้คงฟันกำไรเละ น้องเฉินนี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภของข้าชัดๆ ตัดสินใจถูกจริงๆ ที่ผูกมิตรกับเขาไว้"

เฉินเฉิงหาคำตอบไม่ได้ เลยเลิกสนใจเรื่องยาพญาหมี หันมาถามว่า "พี่เฉียน แล้วยาสำหรับวิชาขัดผิวทั่วไป ราคาชุดละเท่าไหร่?"

ผู้ดูแลเฉียนยิ้มตอบ "อันนั้นไม่แพงหรอก อย่างเช่นวิชาฝ่ามือทรายเหล็ก ยาต้มชุดหนึ่งแค่ห้าตำลึงเอง

ถ้าพรสวรรค์ดี ใช้ยาประมาณร้อยชุด ก็ฝึกจนบรรลุขั้นสมบูรณ์ได้แล้ว"

ค่าคัมภีร์ห้าสิบตำลึง ค่ายาห้าร้อยตำลึง รวมเป็นห้าร้อยห้าสิบตำลึง ใกล้เคียงกับที่เฉินเฉิงประเมินไว้

"ดูท่า ค่ายาสำหรับวิชาทั่วไปก็ไม่ได้แพงเว่อร์วังอะไร" เฉินเฉิงคิดในใจ แน่นอนว่าเขาเทียบกับราคาของวิชาพญาหมี แต่สำหรับสถานะการเงินของเขาตอนนี้ ห้าร้อยตำลึงก็ยังเป็นแค่ความฝันอยู่ดี

ไม่ได้แพงเว่อร์? หรือว่าน้องเฉินจะตกถังข้าวสารจริงๆ? ผู้ดูแลเฉียนตาเป็นประกาย รีบเสนอขาย

"น้องชายต้องรู้นะว่า การฝึกวิชาขัดผิวทั่วไป ผลลัพธ์มันไม่ค่อยดี แถมยังทำลายร่างกาย ยาต้มทั่วไปก็รักษาได้ไม่หมด พอแก่ตัวไปโรคเก่ากำเริบจะทรมานมาก

แต่ถ้าเป็นวิชาระดับท็อป นอกจากผลลัพธ์จะดีเยี่ยมแล้ว ยังแทบไม่ทำลายร่างกาย ยาต้มเกรดพรีเมียมก็ช่วยรักษาได้หายขาด ไม่ต้องกลัวผลข้างเคียงตอนแก่

ข้าแนะนำให้น้องชายเลือกวิชาระดับท็อปดีกว่า ส่วนเรื่องเลือดพญาหมี ถ้าเจ้าซื้อที่ร้านเราเจ้าเดียว ข้าจะลองคุยกับเถ้าแก่ขอลดให้เหลือเก้าส่วน"

"ข้าขอคิดดูก่อนนะ" เฉินเฉิงตอบเสียงเรียบ เพิ่งรู้ตัวว่าผู้ดูแลเฉียนมองเขาเป็นบ่อเงินบ่อทองเข้าให้แล้ว

......

ออกจากร้านตระกูลลั่ว เฉินเฉิงเดินทอดน่องไปตามถนน

ถนนหลายสายแถวนี้เป็นย่านที่เจริญที่สุดของเขตหรูอี้ แม้จะเป็นหน้าหนาว แต่ผู้คนก็ยังพลุกพล่าน

พ่อค้าหาบเร่ตะโกนเรียกลูกค้า จอมยุทธ์พกอาวุธเดินทางผ่านไปมา ชาวบ้านร้านตลาดเดินเข้าออกร้านค้าขวักไขว่...

ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตคนเมือง เฉินเฉิงรู้สึกใจลอยพิกล

เขาก็เป็นแค่หนึ่งในฝูงชนเหล่านี้ ถูกมือที่มองไม่เห็นบงการชีวิต เป็นแค่ตะกอนลอยน้ำที่กำหนดชะตาชีวิตตัวเองไม่ได้

ทางเดียวที่จะเปลี่ยนชีวิตได้ คือต้องฝึกยุทธ์ให้เก่งกล้า

แต่เส้นทางยุทธ์มันยากลำบากเหลือเกิน แค่ขอบเขตขัดเกลาผิวหนังด่านแรก ก็สกัดดาวรุ่งไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้ว

"ยังดีที่ข้ามีวิชาเกราะเหล็กที่เป็นวิชาลมหายใจ ต่อให้ไม่มีเงินซื้อยาขัดผิว ก็ยังพอถูไถฝึกจนบรรลุขั้นสมบูรณ์ได้"

พึมพำกับตัวเองเสร็จ จู่ๆ เฉินเฉิงก็เร่งฝีเท้าขึ้น

ท่ามกลางฝูงชนด้านหลัง ชายสวมชุดนวมสีเทาคนหนึ่งที่แอบสะกดรอยตามมาห่างๆ เห็นเป้าหมายกำลังจะหลุดสายตา ก็รีบเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ

เฉินเฉิงเดินจ้ำอ้าว เลี้ยวเข้ามุมตึก

ชายชุดเทารีบเลี้ยวตามไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเฉินเฉิงยืนหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายซาลาเปา เขาลังเลนิดหน่อย ก่อนจะทำเนียนไปหยุดยืนเลือกของที่รถเข็นขายของชำใกล้ๆ ร้านซาลาเปา

ร้านซาลาเปาเป็นห้องแถวเล็กๆ แค่สิบตารางเมตร คนขายเป็นผัวเมียวัยรุ่นคู่หนึ่ง

ฝ่ายผัวจูงลูกสาววัยห้าขวบยืนเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้าน ส่วนเมียสะพายทารกไว้ที่หลัง กำลังนวดแป้งนึ่งซาลาเปาอยู่ด้านใน

"คุณมือปราบ รับซาลาเปาหรือหมั่นโถวดีขอรับ? ร้านเราร้อนๆ จากเตา อร่อยนะขอรับ" เถ้าแก่หนุ่มทักทายอย่างเป็นกันเอง

"เอาซาลาเปาไส้เนื้อมาลองสักสองลูกซิ"

เฉินเฉิงพูดเสียงดังฟังชัด สายตาแสร้งทำเป็นมองผ่านๆ ไปทางชายชุดเทาที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ซาลาเปาได้แล้วขอรับ"

รับซาลาเปาที่เถ้าแก่หยิบมาจากซึ้งนึ่ง เฉินเฉิงกัดเข้าไปคำหนึ่ง จู่ๆ หน้าก็เปลี่ยนสี สบถออกมาเสียงดัง

"ซาลาเปาบ้าอะไรวะ แข็งยังกะก้อนหิน กัดทีฟันแทบหัก!"

[จบแล้ว]