บทที่ 35 - เรื่องที่คิดไม่ถึง

บทที่ 35 - เรื่องที่คิดไม่ถึง

ราตรีมาเยือน หิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เกล็ดหิมะขนาดใหญ่เท่าขนห่านร่วงหล่นปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

เฉินเฉิงยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าบ้าน ฟังเสียงหิมะตกเงียบๆ พร้อมกับเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

【ชื่อ: เฉินเฉิง

ขอบเขต: ขัดเกลาผิวหนัง (ขั้นเชี่ยวชาญ)

ทักษะ: วิชาเกราะเหล็ก (ขั้นเชี่ยวชาญ 82/1000) เพลงดาบไล่ล่าสายลม (ขั้นพื้นฐาน 60/100)】

เวลาผ่านไปไม่กี่วัน ความคืบหน้าของวิชาเกราะเหล็กกับเพลงดาบไล่ล่าสายลมเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

โดยเฉพาะเพลงดาบไล่ล่าสายลม ถึงแม้เวลาฝึกในแต่ละวันจะน้อยกว่าวิชาเกราะเหล็ก แต่หลังจากได้ประมือกับเหอจื้อหลิง ได้เห็นเพลงดาบหกประสานขั้นความสำเร็จสูงกับตาตัวเอง การฝึกฝนก็รุดหน้าไปไวมาก

"พอยิ่งเข้าใจวิถีแห่งยุทธ์ลึกซึ้งขึ้น การฝึกวิชาภายนอกของข้าก็ไปไวขึ้นตามไปด้วย ดูท่าแล้วถ้ามีอาจารย์คอยชี้แนะ น่าจะไปได้ไวกว่านี้อีก

แต่ข้าจะไปหาอาจารย์ที่ไหนได้ล่ะ? ตามที่หลิวอวิ๋นเฟิงบอก มีผู้ยิ่งใหญ่สนใจในตัวข้า ไม่รู้ว่าจะใจป้ำลงทุนเพิ่ม ให้เงินข้าไปสมัครเรียนในสำนักยุทธ์บ้างไหมนะ อย่างน้อยได้ไปดูอาจารย์ในสำนักฝึกดาบบ่อยๆ ก็ยังดี

ช่างเถอะ เลิกเพ้อเจ้อดีกว่า หลิวอวิ๋นเฟิงเคยเตือนไว้ว่าพวกตระกูลใหญ่ในเมืองชั้นในอันตรายเกินไป สู้ซ่อนคมฝึกเงียบๆ คนเดียวปลอดภัยกว่า

ก่อนหน้านี้ผู้ดูแลเฉียนที่ร้านตระกูลลั่วเคยบอกว่า ถ้าอยากไปสมัครเป็นศิษย์สำนักยุทธ์ตระกูลเจิ้งในเมืองชั้นในก็ได้ ปรมาจารย์เจิ้งเป็นยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของเมือง แต่เงื่อนไขคือต้องฝึกวิชาระดับกลางให้ถึงขั้นความสำเร็จสูงเสียก่อน ข้าขยันหน่อย น่าจะพอไหว"

"พี่เฉิง น้ำร้อนพร้อมแล้วจ้ะ" เสียงมู่เสี่ยวหว่านเรียกมาจากในบ้าน

เฉินเฉิงรับคำแล้วเดินเข้าบ้านไป มู่เสี่ยวหว่านเดินมาปิดประตูและหันหลังให้ รอจนเฉินเฉิงถอดเสื้อผ้าลงไปแช่ในถังน้ำ นางถึงหันกลับมา

"พี่เฉิง รอยช้ำตามตัวพี่หายเกลี้ยงเลย"

พอมองเห็นหัวไหล่ที่บึกบึนแข็งแรง ผิวหนังดูเหนียวแน่นตึงเปรี๊ยะ มู่เสี่ยวหว่านก็ร้องทักด้วยความดีใจ

เฉินเฉิงยิ้ม "ข้าฝึกยุทธ์ทุกวัน ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ น้ำหนักห้าสิบจินตอนนี้สำหรับข้ามันเบาหวิวไปแล้ว"

"ดีจังเลย" มู่เสี่ยวหว่านยิ้มหวาน กวักน้ำร้อนขึ้นมาถูหลังให้เขาอย่างเบามือ

อาบน้ำเสร็จ เฉินเฉิงพูดเสียงนุ่มนวล "เสี่ยวหว่าน วันหลังไม่ต้องต้มน้ำเยอะขนาดนี้ก็ได้ ข้าแค่เช็ดตัวเอาก็พอ เจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก"

"จ้ะ" ทั้งที่พี่เฉิงเป็นห่วงไม่อยากให้ลำบาก แต่มู่เสี่ยวหว่านกลับรู้สึกใจหายนิดๆ อย่างบอกไม่ถูก

มู่เสี่ยวหว่านอาบน้ำต่อ แล้วรีบมุดเข้าผ้าห่มไปนอน

ส่วนเฉินเฉิงนั่งลงที่โต๊ะ หยิบ "เคล็ดวิชาพญาหมีพิทักษ์กาย" ขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ

คัมภีร์เล่มนี้บันทึกรายละเอียดไว้เยอะมาก แถมยังมีหมายเหตุเขียนกำกับไว้เพียบ เหมือนมีคนตั้งใจเขียนอธิบายเพิ่มให้

ลายมือที่เขียนหมายเหตุนั้นสวยงามประณีต ดูยังไงก็ลายมือผู้หญิงชัดๆ

จู่ๆ เฉินเฉิงก็นึกเอะใจ ภาพของหญิงสาวท่าทางเย็นชาคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

"หรือว่า... ผู้ยิ่งใหญ่ที่หลิวอวิ๋นเฟิงพูดถึง จะเป็นหัวหน้ามือปราบเสิ่นชิงซวง?

ข้ามันแค่มือปราบสำรองต๊อกต๋อย จะไปเข้าตาผู้หลักผู้ใหญ่ได้ยังไง แล้วจะไปรู้จักคนใหญ่คนโตที่ไหนได้

คนใหญ่คนโตที่ข้าเคยเจอ ก็มีแต่หัวหน้าใหญ่กองปราบเขตใต้ ซึ่งข้าเคยเห็นไกลๆ แค่ไม่กี่ครั้ง ท่านคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีข้าอยู่บนโลก ตัดทิ้งไปได้เลย รองลงมาที่ใหญ่ที่สุดก็คือเสิ่นชิงซวงนี่แหละ

แต่เสิ่นชิงซวงก็ดูไม่น่าจะเป็นไปได้ นางคอยจ้องจับผิดหลิวอวิ๋นเฟิงตลอด แล้วข้าเป็นคนของหลิวอวิ๋นเฟิง นางจะฝากคัมภีร์มาให้ข้าผ่านทางหลิวอวิ๋นเฟิงทำไม?

ช่างมันเถอะ อย่าไปคิดมากให้ปวดหัว ตั้งใจฝึกวิชาให้เก่งขึ้นดีกว่า"

เฉินเฉิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วกลับมาสนใจคัมภีร์ต่อ

วิชาขัดเกลากายาระดับขอบเขตขัดเกลาผิวหนัง ส่วนใหญ่หลักการคล้ายๆ กัน คือใช้แรงภายนอกกระแทกกระทั้นผิวหนัง แล้วใช้ยาต้มรักษาอาการบาดเจ็บ พร้อมกับกระตุ้นพลังเลือดลม

วิชาทั่วไปอย่างวิชาฝ่ามือทรายเหล็ก จะทำลายผิวหนังค่อนข้างรุนแรง แต่ผลลัพธ์การฝึกกลับไม่ค่อยดีเท่าไหร่

แต่วิชาพญาหมีพิทักษ์กายนี้ จะเลียนแบบพฤติกรรมของสัตว์อสูรที่ชื่อว่า 'พญาหมี' ในการขัดเกลาร่างกาย สร้างความเสียหายให้ผิวหนังน้อยมาก แต่ได้ผลลัพธ์ดีเยี่ยม

วิธีฝึกวิชานี้ก็ง่ายๆ ช่วงแรกให้หาหลุมดินที่เต็มไปด้วยทรายและหินก้อนเล็กๆ กระโดดลงไปทำท่าทางเลียนแบบหมี กลิ้งเกลือกถูไถไปกับพื้นเพื่อขัดผิว

พอขัดผิวเสร็จ ก็ลงไปแช่ในน้ำยาต้มสูตรพิเศษตามตำรา เพื่อรักษาแผล ทำวนไปเรื่อยๆ ผิวหนังก็จะค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น ฤทธิ์ยาจะซึมผ่านผิวหนังเข้าไปบำรุงภายใน ช่วยเสริมสร้างพลังเลือดลมให้กล้าแข็ง

พอเลือดลมดี พละกำลังและความเร็วก็จะเพิ่มขึ้นตามมา

หัวใจสำคัญอยู่ที่น้ำยาต้ม ถ้าไม่มียา ก็ฝึกวิชานี้ไม่ได้

"ต้องหาโอกาสไปร้านตระกูลลั่วสักหน่อย ไปดูว่าพอจะซื้อสมุนไพรมาต้มยาได้ไหม"

เฉินเฉิงปิดคัมภีร์ พึมพำกับตัวเอง

ในหมายเหตุเขียนไว้ว่า: ในขอบเขตขัดเกลาผิวหนัง วิชาขัดเกลากายาแต่ละวิชาไม่ได้ขัดแย้งกัน ตราบใดที่ผิวหนังรับไหว คนคนหนึ่งสามารถฝึกวิชาขัดผิวหลายอย่างพร้อมกันได้ และผลลัพธ์ก็จะช่วยส่งเสริมกันและกัน

ในยุทธภพ มีจอมยุทธ์ไม่น้อยที่พอฝึกวิชาหนึ่งจนสมบูรณ์แล้ว ก็ไปฝึกวิชาอื่นต่อเพื่อเสริมความแกร่ง

หลายวันต่อมา เฉินเฉิงก็ยังคงไปทำงานเช้ากลับเย็นตามปกติ

นับตั้งแต่ให้คัมภีร์มา หลิวอวิ๋นเฟิงก็ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องคัมภีร์อีกเลย

จนเฉินเฉิงที่ตั้งท่าจะไปถามเรื่องเคล็ดลับการฝึกวิชาหลายครั้ง ต้องล้มเลิกความตั้งใจไป

ส่วนเสิ่นชิงซวง เฉินเฉิงก็บังเอิญเจอหน้านางสองสามครั้ง แต่แม่นางคนนี้ทำหน้าเย็นชาใส่ตลอด ยิ่งพอเห็นหน้าเฉินเฉิง แววตายิ่งดูดุเหมือนโกรธใครมา เหมือนเห็นศัตรูคู่อาฆาตยังไงยังงั้น

เฉินเฉิงเลยต้องคอยหลบหน้า และมั่นใจได้เลยว่า ผู้ยิ่งใหญ่ที่ให้คัมภีร์พญาหมีมา ไม่ใช่แม่นางคนนี้แน่นอน

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปสิบกว่าวัน

วันนี้เป็นวันหยุดของเฉินเฉิง เขาซ้อมดาบอยู่ที่บ้านทั้งเช้า พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็มุ่งหน้าไปร้านค้าตระกูลลั่วในย่านหรูอี้

ช่วงนี้กินเนื้อสัตว์ทุกวันเพื่อบำรุงร่างกาย รายจ่ายเลยบานเบอะ แถมยังซื้อเหล็กมาถ่วงน้ำหนักเพิ่ม เงินห้าสิบตำลึงที่เคยมี ตอนนี้เหลือแค่ยี่สิบกว่าตำลึง

เงินแค่นี้คงซื้อสมุนไพรได้ไม่เท่าไหร่ ที่มาวันนี้ก็แค่อยากมาเช็คราคา แล้วก็ถือโอกาสถามเรื่องการฝึกยุทธ์จากผู้ดูแลเฉียนด้วย

"คุณมือปราบ ต้องการสินค้าอะไรหรือขอรับ?"

พนักงานต้อนรับคนเดิม พอเห็นเฉินเฉิงใส่ชุดมือปราบ ห้อยดาบที่เอว ก็ยิ่งพินอบพิเทากว่าเดิม

"ข้ามาหาผู้ดูแลเฉียน เขาอยู่ไหม?" เฉินเฉิงถาม

"อยู่ขอรับ เชิญคุณมือปราบด้านในเลย" พนักงานยิ้มหวานเตรียมจะนำทาง

"ข้าเข้าไปเองได้"

เฉินเฉิงโบกมือ แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปในโถงใหญ่ ตรงไปที่เคาน์เตอร์ขายคัมภีร์ยุทธ์ด้านในสุด

หน้าเคาน์เตอร์ไม่มีลูกค้าเลยสักคน เงียบเหงามาก แต่ผู้ดูแลเฉียนดูจะอารมณ์ดี ยืนหลับตาฮัมเพลงอย่างสบายใจเฉิบอยู่หลังเคาน์เตอร์

พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็รีบลืมตาขึ้นมาต้อนรับ

"คุณมือปราบ... อ้าว... น้องเฉินนี่นา"

พอเห็นว่าเป็นเฉินเฉิงในชุดมือปราบ ผู้ดูแลเฉียนก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

เฉินเฉิงยิ้ม "พี่เฉียน"

"น้องเฉิน หายหน้าหายตาไปนานเลยนะเนี่ย! ปะๆ เข้าไปคุยกันข้างใน"

ผู้ดูแลเฉียนเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ กวักมือเรียก

เฉินเฉิงสังเกตเห็นว่าท่าเดินของพี่แกถ่างขาแปลกๆ เหมือนมีลูกกลมๆ ตุงอยู่ในกางเกง

"พี่เฉียน ท่านก็ฝึกเคล็ดวิชาตะวันแดงรากใหญ่ด้วยเหรอ?" เฉินเฉิงถามอย่างอึ้งๆ

โดนทักเข้าจังๆ ผู้ดูแลเฉียนหน้าแดงแปร๊ด หัวเราะแก้เก้อ "ข้าเป็นคนขายคัมภีร์ ก็ต้องทดลองสินค้าก่อนสิ จะได้แนะนำลูกค้าถูก"

เฉินเฉิงไม่ได้พูดขัดคอ

พอเข้ามาในห้องรับรองด้านใน ผู้ดูแลเฉียนชงชาร้อนๆ มาเสิร์ฟ แล้วเชิญเฉินเฉิงนั่ง

เฉินเฉิงบอกจุดประสงค์ แล้วยื่นรายการสมุนไพรสำหรับปรุงยา 'พญาหมีพิทักษ์กาย' ให้ดู

ผู้ดูแลเฉียนรับไปดูแล้วก็ต้องสูดปากด้วยความตกใจ

"น้องเฉิน สมุนไพรพวกนี้ราคาไม่เบาเลยนะ โดยเฉพาะตัวยาหลัก 'เลือดพญาหมี' เนี่ย ชุดหนึ่งอย่างต่ำก็ต้องมีห้าสิบตำลึงเข้าไปแล้ว"

"ห้าสิบตำลึง?" เฉินเฉิงนึกว่าหูฝาด รีบถามย้ำ "พี่เฉียน ท่านล้อข้าเล่นรึเปล่า?

รายการยานี้ใช้ฝึกได้แค่ครั้งเดียวนะ แค่ตัวยาหลักอย่างเดียวก็แพงหูฉี่ขนาดนี้ มันจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว"

[จบแล้ว]