บทที่ 3 - แก้ไขเคล็ดวิชา

บทที่ 3 - แก้ไขเคล็ดวิชา

เฉินเฉิงลงมือเบามากจริงๆ นุ่มนวลสุดๆ แผลที่ไหล่ซ้ายถูกเย็บจนเสร็จ นักโทษแทบไม่รู้สึกเจ็บเลย กลับกันเพราะความเจ็บปวดทุเลาลง จึงรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนหลับตาลงอย่างอ่อนเพลีย

"เพียะ!"

เฉินเฉิงดึงผ้าที่มัดไหล่นักโทษออก แล้วถือโอกาสตบลงไปที่แผลอย่างแรง

"ซี๊ด!"

นักโทษสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวด ลืมตาโพลง นัยน์ตาลุกโชนด้วยไฟโทสะ!

ไอ้ผู้คุมหน้าติ๋มที่ดูไม่มีพิษมีภัยตรงหน้านี่ มันช่างน่ารังเกียจนัก! ไหนบอกว่ามือเบา ไม่เจ็บไงวะ

"โทษที ลืมบอกไปว่าห้ามหลับ คนเจ็บหนักถ้าเผลอหลับไป จะไม่ตื่นเอาง่ายๆ นะ"

เฉินเฉิงยิ้มอย่างสำนึกผิด พยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตรที่สุด

หัวหน้าเจี่ยงต้องการคนเป็น ก็ต้องทำให้มันมีชีวิตอยู่ การตบเมื่อกี้ก็เป็นเรื่องจำเป็น

นักโทษไม่รับรู้ถึงความหวังดีของเฉินเฉิง ไฟแค้นในดวงตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอาฆาตมาดร้ายและจิตสังหาร ถ้าไม่ใช่เพราะบาดเจ็บอยู่ เขาคงจะคว้าดาบฟันไอ้เด็กเวรนี่ให้ตายคามือไปแล้ว!

เฉินเฉิงย่อมไม่ถือสาหาความกับคนใกล้ตาย เขาเริ่มพันแผลที่ขาท่อนล่างที่หักทั้งสองข้างให้นักโทษ

คราวนี้ลงมือเบายิ่งกว่าเดิม นุ่มนวลจนนักโทษไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

เฉินเฉิงไม่ได้ต่อกระดูกให้เลยสักนิด แค่พันผ้าห้ามเลือดไว้ลวกๆ ไม่ได้ไปยุ่งกับกระดูก มันจะไปเจ็บได้ยังไง

นักโทษกัดฟันกรอด ความแค้นในดวงตายิ่งทวีความรุนแรง ไอ้ผู้คุมระยำ ไม่มีดีสักตัวจริงๆ!

ไม่ต่อกระดูกให้ ขาสองข้างนี้ก็ถือว่าพิการถาวร

"รอบนี้ไม่หลอกนะ เห็นไหมว่าข้ารักษาแผลไม่เจ็บเลยจริงๆ!" เฉินเฉิงลุกขึ้น ยิ้มตาหยี "ขอแค่เจ้าลืมตาไว้ เจ้าก็ไม่ตายหรอก"

"หึ!" นักโทษแค่นเสียงในลำคอ

เฉินเฉิงเดินไปหยิบเหล็กนาบ รู้สึกว่ามันยังร้อนไม่พอ เลยยัดกลับเข้าไปในเตาไฟ แล้วเขี่ยถ่านให้ไฟลุกโชนขึ้น

นักโทษหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง!

ไอ้ผู้คุมเวรตะไล ไม่ต่อกระดูกให้ไม่พอ ยังคิดจะใช้เหล็กนาบทรมานอีก! เลว เลวบัดซบ!

เหล็กนาบถูกเผาในเตาไฟสักพักจนแดงฉาน เฉินเฉิงหยิบมันขึ้นมา แล้วหันหลังเดินออกจากห้องทรมานไป

"เดี๋ยว!"

เฉินเฉิงหันกลับมา มองนักโทษด้วยความสงสัย

"เงินหนึ่งร้อยตำลึง! แลกกับขาของข้า"

นักโทษกดเสียงต่ำ ให้แน่ใจว่ามีแค่เฉินเฉิงคนเดียวที่ได้ยิน

เงินหนึ่งร้อยตำลึง ขนาดเฉินเฉิงที่มีจิตใจมั่นคง ยังต้องตกตะลึง!

นี่มันเงินตั้งหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ! มากพอให้ครอบครัวเฉินเฉิงกินอยู่สบายไปได้เป็นสิบปี!

"เสียใจด้วย ใกล้จะเปลี่ยนกะแล้ว ข้ายังมีธุระสำคัญต้องทำ ชักช้าไม่ได้" ความคิดแล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็ว เฉินเฉิงยักไหล่ ปฏิเสธไป

นักโทษในคุกแต่ละคนลูกไม้แพรวพราว เพื่อให้ตัวเองเจ็บตัวน้อยลง ก็ชอบปั้นน้ำเป็นตัววาดวิมานในอากาศหลอกล่อผู้คุม เรื่องแบบนี้มีให้เห็นเกลื่อนกลาด ขนาดผู้คุมซื่อบื้อยังไม่เชื่อ นับประสาอะไรกับเฉินเฉิงที่ผ่านโลกมาแล้วสองชาติภพ

"น้อยไปรึไง งั้นร้อยห้าสิบตำลึง ข้ามีอยู่แค่นี้ เงินอยู่ที่ชู้รักของข้า รักษาขาข้าให้หายแล้วเจ้าก็ไปเอาได้เลย" นักโทษพูดอย่างร้อนรน

เขาคงเพิ่งเคยเจอกับผู้คุมเป็นครั้งแรก เลยเข้าใจความหมายของเฉินเฉิงผิดไปถนัด ไม่ใช่ว่าน้อยไป แต่เป็นเรื่องความเชื่อใจต่างหาก

"ช่างเถอะ ข้ามันคนใจดี..."

ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่สำหรับเฉินเฉิง การต่อกระดูกมันก็แค่ยกมือทำ

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากห้องทรมานอีกครั้ง ดังก้องไปทั่วคุก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินเฉิงถือเหล็กนาบแดงฉานเดินออกจากห้องทรมาน มุ่งหน้าไปยังเขตขังนักโทษประหาร

ตลอดทางที่เดินผ่าน ผู้คุมต่างตัวสั่นงันงก สายตาเต็มไปด้วยความยำเกรง ส่วนนักโทษในห้องขังต่างเงียบกริบ ตัวสั่นเทา!

ทุกคนมีความคิดเดียวกันว่า อาเฉิงคนโหด ในที่สุดก็เริ่มปล่อยของ หันไปทรมานนักโทษคนอื่นนอกจากไอ้หัวโล้นแล้ว!

คุกใต้ ได้ให้กำเนิดปีศาจร้ายตนใหม่แล้ว!

เฉินเฉิงคิดว่าตัวเองเป็นคนดี เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดี กับนักโทษในคุกก็ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดจาสุภาพ

"พี่หลี่ ได้ข่าวว่าพี่สะใภ้คลอดลูกชายจ้ำม่ำ น่าเอ็นดู ยินดีด้วยนะพี่!"

"น้าโจว ว่างๆ ไปกงเหล้ากันสักจอกไหม"

......

เฉินเฉิงทักทายผู้คุมที่คุ้นเคยไปตลอดทาง จนมาถึงเขตขังนักโทษประหาร

ยุคสมัยนี้ นักโทษคดีอุกฉกรรจ์ส่วนใหญ่จะโดนฆ่าทิ้งทันที น้อยมากที่จะจับมาขังรอประหาร

ตอนนี้เพิ่งเข้าหน้าหนาว นักโทษประหารที่มีอยู่ไม่กี่คน ก็ถูกลากไปประหารที่ลานกลางเมืองหลังฤดูใบไม้ร่วงไปชุดหนึ่งแล้ว ห้องขังนักโทษประหารจึงโล่งโจ้ง มีอยู่แค่สองสามหน่อ

พอเห็นอาเฉิงคนโหดมาถึง นักโทษประหารพวกนั้นแทบอยากจะมุดหัวเข้าไปในกำแพง

เฉินเฉิงขี้เกียจสนใจพวกเขา

เขาเดินตรงไปยังห้องขังที่ลึกที่สุด ไขกุญแจเปิดประตู นักบวชซิ่วเฉินหัวโล้นหดตัวด้วยความหวาดกลัวอยู่ที่มุมห้อง ตั้งแต่เห็นเหล็กนาบแดงๆ ในมือเฉินเฉิงแล้ว

"อาเฉิง ข้าไม่มีอะไรปิดบังแล้วจริงๆ นะ"

"หือ" เฉินเฉิงชูเหล็กนาบ ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ ใบหน้าประดับรอยยิ้มจางๆ "ความจริงข้าก็ไม่ได้กะจะมาถามอะไรเจ้าหรอก แค่อยากมาปรับทุกข์ด้วยเฉยๆ"

ตั้งแต่ข้ามภพมา ซิ่วเฉินเป็นนักโทษคนเดียวที่เฉินเฉิงลงมือทรมาน

เฉินเฉิงทรมานคนไม่เป็น ไม่เคยศึกษาจริงจัง ตอนแรกก็แค่ใช้แส้ฟาด แต่ซิ่วเฉินเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับขัดเกลาผิวหนัง แผลภายนอกแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้

เฉินเฉิงเลยเปลี่ยนมาใช้เหล็กนาบ เหล็กนาบร้อนๆ จี้ลงไป ต่อให้เป็นระดับขัดเกลาผิวหนังก็ต้องร้องจ๊าก

สาเหตุที่ต้องทรมานซิ่วเฉิน จริงๆ แล้วเฉินเฉิงกำลังแก้แค้นให้ตัวเอง

ซิ่วเฉินใช้วิชาเคล็ดลับฉบับไม่สมบูรณ์ หลอกให้เฉินเฉิงเอาเหล้าดีอาหารเลิศรสมาปรนเปรอทุกวัน นานถึงครึ่งเดือน จนเงินเก็บเกลี้ยงกระเป๋าไม่พอ ยังเพราะฝึกวิชานี้ ทำให้เลือดลมเสียหาย บาดเจ็บภายในสาหัส

ต้องนอนซมอยู่บนเตียงตั้งสามวันกว่าจะหายดี และเพราะการบาดเจ็บครั้งนั้น เฉินเฉิงถึงได้ระลึกชาติได้

หลังจากรักษาตัวจนหาย ทุกครั้งที่มาทำงาน เฉินเฉิงจะต้องเอาเหล็กนาบมาทักทายซิ่วเฉินตามธรรมเนียม ทำติดต่อกันมาสิบกว่าวัน ไม่เคยขาด

การถูกทรมานไม่น่ากลัว การใช้เหล็กนาบทรมาน ด้วยฝีมือของซิ่วเฉินก็พอทนไหว

แต่ที่ทนไม่ไหวคือเฉินเฉิงเล่นบทตามติดชีวิต ขยันขันแข็งเอาเหล็กมานาบทุกวัน

ด้วยเหตุนี้ เฉินเฉิงถึงได้ฉายา อาเฉิงคนโหด ในคุกแห่งนี้

"ยะ...อย่าเข้ามานะ!"

ซิ่วเฉินสติแตก แทบจะบ้าตาย ยมบาลยังมีเวลาพักงีบ แต่อาเฉิงคนโหดเล่นงานทุกวัน วันละเวลาเป๊ะๆ ใครมันจะไปทนไหว

เฉินเฉิงหยุดเดิน เอ่ยเสียงเนิบนาบ "ท่องเคล็ดวิชาเกราะเหล็กให้ฟังอีกรอบ ถ้าท่องดี ข้าจะนาบแค่ทีเดียว แต่ถ้าไม่เหมือนกับที่ท่องเมื่อวาน ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย ผิดหนึ่งคำ นาบหนึ่งที"

"อย่านะ! ข้ายอมแล้ว ข้ายังมีเคล็ดลับก้นหีบกับวิธีเดินพลังอีกชุดหนึ่ง" ซิ่วเฉินในที่สุดก็ทำนบแตก ยมบาลยังพอคุยรู้เรื่อง แต่ภูตผีตอแยไม่เลิก ผีมาหลอกทุกวัน จะไม่ให้บ้าได้ไง

แถมอาเฉิงคนโหดไม่ใช่ภูตผีธรรมดา เป็นพวกไม่มีสัจจะ เมื่อวานก็ทีนึงแล้ว ท่องถูกทุกตัวอักษร มันก็ยังกดเหล็กนาบลงมาตั้งสามที

"หือ วิธีอะไร"

ใบหน้าหล่อเหลางดงามของซิ่วเฉินแดงระเรื่อ ก้มลงปลดขอบกางเกงตัวเอง มือเท้าถูกล่ามโซ่ตรวนหนักอึ้ง ทำให้ดูทุลักทุเล

......

ครึ่งถ้วยชาผ่านไป เฉินเฉิงเดินดุ่มๆ ออกมาจากคุกนักโทษประหาร ตรงหน้าปรากฏหน้าต่างสถานะลอยเด่นขึ้นมาในความว่างเปล่า

【ชื่อ : เฉินเฉิง

ขอบเขต : ไม่มี

ทักษะ : วิชาเกราะเหล็ก (ไม่สมบูรณ์ 85/100) (ยังไม่เข้าขั้น 8/10)

(หมายเหตุ : ทักษะที่ไม่สมบูรณ์สามารถฝึกฝนได้ ขณะฝึกฝนจะทำการแก้ไขเคล็ดวิชาโดยอัตโนมัติ และได้รับความคืบหน้าในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น) 】

[จบแล้ว]