บทที่ 42 เข้าหน่วยและชิงอันดับ 4

บทที่ 42 เข้าหน่วยและชิงอันดับ 4

ที่ทำการหน่วยที่ 11

ภายใต้สายตาของหัวหน้าหน่วย รองหัวหน้าหน่วย และเหล่านักสู้ลำดับแห่งหน่วยที่ 11 อิโต มาโคโตะกล่าวคำปฏิญาณตนและติดตราสัญลักษณ์หน่วย เข้าเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ

อิโต มาโคโตะแปลกใจเล็กน้อยที่พบว่า ในบรรดานักเรียนใหม่ 33 คนในปีนี้ ดูเหมือนจะมีแค่เขาคนเดียวที่เลือกเข้าหน่วย 11

แต่พอลองคิดดูก็เข้าใจได้ สำหรับเผ่าพันธุ์อายุยืนอย่างยมทูต ต่อให้มีคนเข้าหน่วยปีละคน ผ่านไปพันปีก็มีสมาชิกเป็นพันแล้ว

แต่ปัจจุบัน หน่วยที่ 11 มีสมาชิกประจำการไม่ถึงห้าร้อยคน อัตราการเสียชีวิตของหน่วย 11 สูงกว่าหน่วยอื่นลิบลับ จึงไม่แปลกที่ใคร ๆ ก็ไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่

ทันทีที่พิธีจบลง ซาราคิ เคมปาจิที่ทำท่าเบื่อหน่ายสุดขีดเตรียมจะลุกหนี แต่อิโต มาโคโตะก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ:

“หัวหน้าเคมปาจิ ผมขอท้าชิงอันดับ 4 กับคุณโอโนะ!”

ได้ยินดังนั้น ซาราคิ เคมปาจิที่กำลังจะหลับ หูผึ่งขึ้นมาทันที แสยะยิ้มกว้าง:

“ดี! ไปตัดสินกันที่ลานฝึก!”

ข้าง ๆ กัน ชายร่างใหญ่หนวดเฟิ้ม แขนขาใหญ่โตในชุดยมทูต ได้ยินคำพูดของอิโต มาโคโตะ ตอนแรกก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“นี่คือความหยิ่งผยองของอัจฉริยะสินะ? ข้าล่ะชอบทำลายความมั่นใจของพวกอัจฉริยะนัก ไอ้หนู แกจะต้องเสียใจที่พูดแบบนั้น!”

ชายหนวดเฟิ้มคนนี้คือ ‘โอโนะ ทัตสึรุ’ อันดับ 4 คนปัจจุบันของหน่วยที่ 11 เขาคิดว่าอิโต มาโคโตะช่างโอหังนักที่กล้าท้าชิงตำแหน่งทันทีที่เข้าหน่วย

และเหล่านักสู้ลำดับคนอื่น ๆ นอกจากมาดาราเมะ อิกคาคุและอายาเสะงาวะ ยูมิชิกะ ต่างก็หัวเราะเยาะเย้ย พวกเขาไม่เชื่อว่าอิโต มาโคโตะจะมีฝีมือพอจะเอาชนะโอโนะ ทัตสึรุได้ แม้จะมีข่าวลือว่าเขาจัดการเมนอสประหลาดที่โลกมนุษย์ได้ แต่ใครจะไปเชื่อข่าวลือที่ไม่ได้เห็นกับตา?

อิโต มาโคโตะไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง การควบคุมอารมณ์คือคุณสมบัติพื้นฐานของผู้แข็งแกร่ง เขาไม่หวั่นไหวกับเสียงนกเสียงกาพวกนี้หรอก

......

ลานฝึกซ้อม

อิโต มาโคโตะและโอโนะ ทัตสึรุยืนประจันหน้ากันกลางสนาม!

รอบลานฝึกหน่วยที่ 11 ตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คน นอกจากพวกนักสู้ลำดับที่อยู่ในพิธีเมื่อครู่ ยังมียมทูตลูกแถวอีกเพียบ

แหงล่ะ พอรู้ข่าวว่าเด็กใหม่กล้าปีนเกลียวท้าชิงอันดับ 4 กับโอโนะ ทัตสึรุ ใคร ๆ ก็อยากมาดูเรื่องสนุก

เวลานี้ คุซาจิชิ ยาจิรุกระโดดลงจากไหล่ซาราคิ เคมปาจิ แล้วประกาศด้วยเสียงใสแจ๋ว:

“เจ้าหนูอิโต กับเจ้าหมูยักษ์โอโนะ เริ่มสู้กันได้!”

ได้ยินยาจิรุเรียกตัวเองว่าหมูยักษ์ โอโนะ ทัตสึรุถึงกับเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ:

“รองหัวหน้าครับ ผมบอกกี่ทีแล้วว่าผมชื่อโอโนะ ทัตสึรุ ไม่ใช่หมูยักษ์โอโนะ!”

ยาจิรุแลบลิ้นใส่ โอโนะ ทัตสึรุได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก

แล้วหันกลับมาจ้องอิโต มาโคโตะ

“รุ่นพี่โอโนะ ช่วยชี้แนะด้วยครับ!”

อิโต มาโคโตะโค้งคำนับให้โอโนะ ทัตสึรุก่อน แต่ในจังหวะที่ก้มหัว โอโนะ ทัตสึรุก็ชิงลงมือทันที เขาใช้ก้าวพริบตาพุ่งเข้ามา ชักดาบฟันวิญญาณฟันขวางใส่อิโต มาโคโตะ

“ไอ้หนู วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้แกรู้ซึ้งว่า การโจมตีทีเผลอมันเป็นยังไง!”

เห็นดังนั้น อิโต มาโคโตะไม่ตื่นตระหนก เขาค่อย ๆ ชักดาบออกมา ในจังหวะที่คมดาบของโอโนะ ทัตสึรุกำลังจะสัมผัสไหล่ขวา อิโต มาโคโตะยกดาบขึ้นกันไว้ได้ในเสี้ยววินาที

“ฝีมือไม่เลวนี่หว่า”

การโจมตีทีเผลอของเขาถูกกันได้ง่าย ๆ แบบนี้ โอโนะ ทัตสึรุอดชมไม่ได้

จากนั้น โอโนะ ทัตสึรุก็ระดมโจมตีอย่างดุเดือด ต้องยอมรับว่าถึงแม้โอโนะ ทัตสึรุจะตัวใหญ่เทอะทะ แต่ความเร็วในการเหวี่ยงดาบของเขานั้นรวดเร็วเหลือเชื่อ

สมกับที่เป็นอันดับ 4 ของหน่วย 11

“เคร้ง เคร้ง เคร้ง!”

โอโนะ ทัตสึรุฟันต่อเนื่องหลายสิบดาบ แต่อิโต มาโคโตะรับได้หมดทุกดาบอย่างง่ายดาย

“ไอ้หนู ทำไมเอาแต่ตั้งรับไม่รุกกลับบ้างวะ? ดูถูกกันเหรอ?”

สู้กันมาพักใหญ่ โอโนะ ทัตสึรุเริ่มรู้ตัวว่าอิโต มาโคโตะเอาแต่ตั้งรับ ไม่ยอมบุก

แต่ทุกครั้งที่อิโต มาโคโตะปัดป้องการโจมตีของเขาได้อย่างหมดจด ก็แสดงให้เห็นว่าฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย เขาจึงเลิกประมาท

“ถ้าอย่างนั้น รุ่นพี่โอโนะ ขออภัยด้วยนะครับ!”

อิโต มาโคโตะจับดาบมือเดียว แทงสวนกลับไปหลายครั้ง แม้โอโนะ ทัตสึรุจะปัดป้องได้หมด แต่มือไม้ก็เริ่มชาจากแรงกระแทก

“แรงเยอะชะมัด!”

โอโนะ ทัตสึรุตกใจในใจ ไม่นึกว่าอิโต มาโคโตะจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แต่เขาไม่มีทางยอมเป็นบันไดให้ไอ้เด็กอัจฉริยะนี่เหยียบข้ามหัวแน่ เขาใช้ก้าวพริบตาถอยฉากออกมา

แล้วโยนดาบฟันวิญญาณขึ้นฟ้า:

“จงสับให้เละ ไซซันมารุ (ขวานผ่าภูผา)!”

สิ้นเสียงคำร่าย ดาบฟันวิญญาณกลางอากาศเปลี่ยนรูปร่างเป็นขวานยักษ์ด้ามยาว ใบขวานมีฟันเลื่อยเรียงราย

โอโนะ ทัตสึรุคว้าขวานยักษ์แล้วพุ่งเข้าใส่อิโต มาโคโตะ เหวี่ยงขวานสับลงมาสุดแรง

“เคร้ง!”

อิโต มาโคโตะใช้สองมือจับดาบรับการโจมตี แต่ผิดคาด ฟันเลื่อยที่คมขวานเริ่มหมุนติ้ว ยิ่งหมุนยิ่งเร็ว จนเกิดประกายไฟแลบ

แถมอิโต มาโคโตะยังรู้สึกได้ชัดเจนว่าพละกำลังของโอโนะ ทัตสึรุเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวหลังจากปลดปล่อยชิไค

“ปัง!”

ทุกครั้งที่ดาบปะทะขวาน ประกายไฟแตกกระจาย

“ไอ้หนู นี่คือดาบฟันวิญญาณของข้า ไซซันมารุ! ทุกการโจมตีของข้าเหมือนระเบิดลง และยิ่งฟันเฟืองที่ใบขวานหมุนนานเท่าไหร่ พลังของข้าก็จะยิ่งมากขึ้น เป็นไงล่ะ?”

โอโนะ ทัตสึรุแนะนำดาบของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ แล้วยกขวานขึ้นเหนือหัวฟาดลงมาเต็มแรง อิโต มาโคโตะใช้ก้าวพริบตาหลบฉากออกมา

“ตูม!”

ขวานฟาดลงพื้นหินของลานฝึกจนแตกละเอียด เกิดหลุมลึกที่มีรอยไหม้เกรียม

“ไอ้หนู มัวแต่หลบอยู่ได้! ได้ข่าวว่าแกใช้ชิไคได้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบไม่ใช่เหรอ? โชว์ให้ดูหน่อยสิ!”

“ได้ครับ งั้นรบกวนรุ่นพี่โอโนะช่วยชี้แนะด้วย!”

ได้ยินคำท้า อิโต มาโคโตะมั่นใจว่าถึงไม่ใช้ชิไคก็ชนะได้สบาย ๆ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายขอมา ก็ต้องจัดให้ตามมารยาท

อีกอย่าง ถือโอกาสลองดาบเล่มใหม่ไปด้วยเลย เขาตั้งดาบขนานพื้นแล้วร่ายคำปลดปล่อย:

“ภูตผีปีศาจ สรรพสิ่งทั้งปวง เทพเจ้าและนักบุญ จงกลับกลายเป็นธุลี... เทพแห่งการทำลายล้าง!”

แสงสีทองเข้มวาบขึ้น ดาบฟันวิญญาณในมือเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นดาบกระดูกสีขาวโพลนเรียวยาว

“นี่น่ะเหรอชิไคของแก? ดูบอบบางจังนะ!”

โอโนะ ทัตสึรุทำท่าไม่ยี่หระกับชิไคของอิโต มาโคโตะ แล้วเหวี่ยงขวานเข้าใส่ต่อ

“เทพแห่งการทำลายล้าง รูปแบบที่ 1... สั่นสะเทือน!”

จังหวะที่ดาบปะทะขวาน โอโนะ ทัตสึรุรู้สึกเหมือนเครื่องในถูกกระชากด้วยแรงที่มองไม่เห็น หัวใจเหมือนโดนมือยักษ์บีบขย้ำ จนหายใจไม่ออก

ในเวลาเดียวกัน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผ่านจากใบดาบมาที่ด้ามขวาน จนขวานยักษ์หลุดมือกระเด็นไป

โอโนะ ทัตสึรุนอนหอบหายใจรวยรินอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด ขณะที่อิโต มาโคโตะจ่อดาบที่คอหอยเขา

“ขอบคุณที่ชี้แนะ รุ่นพี่โอโนะ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═