บทที่ 24 สิบรายชื่อ

"ข้าได้ที่สาม? ข้าได้ที่สามจริงๆ รึ?" หวังปิงสูดลมหายใจเข้าลึก ผลลัพธ์นี้ยากที่จะกลืนลงคอ

"ข้าหมดสติเป็นคนแรก จากนั้นเพียงชั่วลมหายใจ หลินเฟิงก็ล้มลง ตามด้วยซานจี๋... หลินเฟิงกับซานจี๋แทบจะหมดสติพร้อมๆ กัน แสดงว่าสภาวะจิตใจของทั้งคู่สูสีกันมาก"

"แต่ข้ากลับหมดสติก่อนพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด... นี่คือด้านที่ข้าภาคภูมิใจที่สุดมิใช่หรือ? แต่กลับพ่ายแพ้ให้ทั้งสองคนอย่างราบคาบ?"

"บ้าเอ๊ย..."

"เอาล่ะ ทุกคน" จูเหยียนเหาะลงมาจากท้องฟ้า กวาดตามองฝูงชนเบื้องล่าง

"การทดสอบภาพมายาสิ้นสุดลงแล้ว รอสักครู่ พวกเราจะคัดเลือกสิบอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดเพื่อรับเข้าสู่ค่ายเติงเทียน"

"รับทราบ" เหล่าจอมยุทธ์เบื้องล่างขานรับโดยพร้อมเพรียง

"ข้าจะผ่านไหมนะ?" จอมยุทธ์บางคนเริ่มกระวนกระวาย ผลงานของพวกเขาอยู่ในระดับกลางค่อนข้างดี พอจะเรียกว่าอัจฉริยะได้ แต่ก็มีคนระดับเดียวกันอีกราวๆ ยี่สิบคน

ส่วนบางคนกลับไม่ใส่ใจ เพราะรู้ตัวดีว่าหมดสิทธิ์ลุ้นไปแล้ว

"ข้าจะมีโอกาสไหม?" เฉินหยวนเฉิงพึมพำด้วยความกังวลไม่แพ้กัน

"รอบแรกวัดทักษะ ข้าสูสีกับพวกอัจฉริยะจากเมืองมณฑล แต่ข้ามีข้อได้เปรียบคือไม่เคยใช้ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรเลย พวกเขาเติบโตมาด้วยยาและโอสถวิเศษ แต่ข้าเปล่า... เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ของข้าสูงกว่า ค่ายเติงเทียนน่าจะมองเห็นจุดนี้"

"แต่รอบสองข้าแพ้เร็วเกินไป... มันจะฉุดคะแนนข้าลงไหมนะ? เฮ้อ..."

"ใจเย็นๆ เครียดไปก็ไม่ช่วยอะไร" หลินเฟิงตบไหล่เฉินหยวนเฉิงเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

"อืม... เข้าใจแล้ว" เฉินหยวนเฉิงสูดหายใจเข้า พยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

"พี่หลินพูดถูก ตอนนี้กังวลไปก็เปล่าประโยชน์ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของค่ายเติงเทียนแล้ว... อีกอย่างข้าก็นับว่าโชคดีมากแล้ว หากไม่ทะลวงผ่านขอบเขตสมบูรณ์แบบได้ ข้าคงต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านไปนานแล้ว"

"มาได้ไกลขนาดนี้ก็นับว่าโชคดีถมถึ... ผ่อนคลาย... หายใจออก..."

ในขณะที่ทุกคนรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ภายในค่ายเติงเทียน จูเหยียนและเหล่าผู้ฝึกตนระดับสูงกำลังหารือกันอย่างเคร่งเครียด

"หลินเฟิงอันดับหนึ่ง... มีใครคัดค้านไหม?"

"แน่นอนว่าไม่ ในการทดสอบทักษะ เขาเป็นหนึ่งในสองคนที่เข้าถึงภาวะหนึ่งเดียวกับสวรรค์ ส่วนด่านภาพมายา เขาก็ได้ที่สอง... หรือจะพูดให้ถูกก็คือเสมอกับที่หนึ่ง! พรสวรรค์เช่นนี้หายากยิ่งนัก"

"หายากงั้นรึ? เขามาจากเมืองหลีหัวเล็กๆ ทรัพยากรที่นั่นจะมีสักแค่ไหนเชียว? แต่เขากลับก้าวมาถึงจุดนี้ได้ด้วยตนเอง ข้ากล้าพูดเลยว่า ในหน้าประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาคือหนึ่งในสามสุดยอดอัจฉริยะ!"

"เขาโดดเด่นอย่างแท้จริง ดังนั้นตำแหน่งอันดับหนึ่งจึงไร้ข้อกังขา"

"งั้นอันดับสอง... จะให้ 'ซานจี๋' หรือว่า 'ฮ่วนหั่ว' (เพลิงมายา) ดี?"

"ศักยภาพของซานจี๋นั้นมหาศาล เขาเพิ่งอายุสิบสอง... อนาคตยังอีกยาวไกลไร้ขีดจำกัด..."

"แต่ฮ่วนหั่วก็น่าทึ่งไม่แพ้กัน อายุสิบแปดปีและเข้าถึงภาวะหนึ่งเดียวกับสวรรค์แล้ว น่าเสียดายที่เขาตกรอบในการทดสอบภาพมายาเร็วเกินไปหน่อย"

"ไม่ว่าจะยังไง ซานจี๋ก็อายุแค่สิบสอง แถมยังได้ที่หนึ่งในบททดสอบภาพมายา... เขาควรได้รับอันดับสอง"

"ตกลง ให้เขาเฉือนชนะฮ่วนหั่วไปก็แล้วกัน"

"หลินเฟิงที่หนึ่ง, ซานจี๋ที่สอง, ฮ่วนหั่วที่สาม... ตามนี้แหละ มาเลือกคนที่เหลือกันต่อ..."

พวกเขาเติมรายชื่อลงในตำแหน่งต่างๆ อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเหลือเพียงที่นั่งสุดท้าย

"เฉินหยวนเฉิง อายุสิบห้า ขอบเขตสมบูรณ์แบบ แต่สภาวะจิตใจย่ำแย่... แน่นอนว่าเขาไม่เคยได้รับการฝึกฝนด้านนี้มาก่อน"

"เย่ว์เสี่ยวเสี่ยว อายุสิบห้า ระดับสมบูรณ์แบบเช่นกัน ฝีมือสูสีกับเฉินหยวนเฉิง แต่ทำผลงานได้ระดับกลางๆ ในด่านภาพมายา"

"แล้ว... ใครจะได้ที่สิบ? เตือนไว้ก่อนนะ เฉินหยวนเฉิงผู้นี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้น"

โดยปกติแล้ว อัจฉริยะจากเมืองเล็กๆ อย่างเฉินหยวนเฉิง ที่ประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้โดยไร้ทรัพยากรสนับสนุน ย่อมเป็นตัวเลือกที่นอนมาสำหรับสิบอันดับแรก

แต่ความแค้นที่ฝังลึกทำให้สภาวะจิตใจของเขาบิดเบี้ยวและฉุดคะแนนรวมให้ต่ำลง

"ข้าโหวตเฉินหยวนเฉิง เด็กบ้านนอกพอได้รับทรัพยากรดีๆ มักจะพุ่งทะยาน... ประวัติศาสตร์พิสูจน์มาแล้ว ในแง่พรสวรรค์ดิบ เขาดูมีภาษีกว่า"

"ปัญหาคือจิตใจที่ย่ำแย่ บวกกับความแค้นเรื่องพ่อแม่... ประสบการณ์สอนว่าคนแบบนี้อาจจมดิ่งสู่ความบ้าคลั่งและสูญเสียตัวตนได้ง่าย แม้จะมีพรสวรรค์เป็นเลิศ แต่ถ้าหลงทาง การลงทุนของเราก็สูญเปล่า ข้าขอเสนอเย่ว์เสี่ยวเสี่ยว พรสวรรค์อาจด้อยกว่าเล็กน้อย แต่จิตใจมั่นคงกว่า อย่างน้อยนางก็จะไม่สูญเสียตัวตน"

การถกเถียงดำเนินไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งเสียงของเฟิงเสวี่ยดังแทรกเข้ามา

"เลือกเฉินหยวนเฉิงเถอะ เขาเพิ่งอายุสิบห้า หากได้รับการชี้แนะที่ถูกต้อง ความแค้นจะกลายเป็นแรงผลักดัน เขาเข้ากับหลินเฟิงได้ดี และจากการพูดคุยดูเหมือนจิตใจยังปกติ... เขาคุ้มค่าที่จะปั้น"

เมื่อได้ยินคำพูดของศิษย์พี่หญิงเฟิงเสวี่ย การโต้เถียงก็ยุติลง

"ตกลง ในเมื่อศิษย์พี่หญิงเฟิงเสวี่ยว่าเช่นนั้น ก็เอาเฉินหยวนเฉิง"

"อืม ให้เขาเป็นคนที่สิบ"

และแล้วรายชื่อสิบคนสุดท้ายของค่ายเติงเทียนก็ถูกกำหนด: อันดับหนึ่งหลินเฟิง, อันดับสองซานจี๋, อันดับสามฮ่วนหั่ว... และคนสุดท้าย เฉินหยวนเฉิง

"อะไรนะ? ข้าได้แค่ที่สาม?" ฮ่วนหั่วจ้องมองรายชื่อด้วยความไม่พอใจจนหนวดกระตุก

หลินเฟิงได้ที่หนึ่งเขายอมรับได้... แต่ทำไมต้องเป็นซานจี๋? แค่เพราะอายุน้อยกว่างั้นรึ?

"เมื่อซานจี๋อายุครบสิบแปด เขาอาจจะยังเข้าไม่ถึงภาวะหนึ่งเดียวกับสวรรค์ด้วยซ้ำ" ฮ่วนหั่วคิดอย่างขุ่นเคือง

"หากโชคร้าย เขาอาจติดแหง็กอยู่อีกสิบหรือยี่สิบปี... แล้วทำไมข้าต้องอยู่หลังเขา? ข้าสมควรได้ที่สอง!"

การจัดอันดับย่อมก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่ผู้ชมเป็นธรรมดา

ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลินเฟิงคือที่หนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา แต่ใครก็ตามที่ได้ที่สองย่อมต้องถูกเปรียบเทียบ

หากฮ่วนหั่วได้ที่สอง ซานจี๋ก็คงไม่พอใจเช่นกัน... ช่องว่างระหว่างพวกเขาช่างน้อยนิดเหลือเกิน

"ช่างเถอะ รายชื่อนี้ไม่ได้อยู่ถาวร" ฮ่วนหั่วเบ้ปาก

"เมื่อเข้าไปในค่ายเติงเทียน จะมีการทดสอบทุกเดือน หากข้าพัฒนาได้เร็วพอ ข้าก็จะคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้"

"หึ... หลินเฟิง ซานจี๋ คอยดูเถอะ ข้าจะแซงหน้าพวกเจ้าทั้งคู่!"

"ที่สองงั้นรึ?" ซานจี๋จ้องมองอันดับพลางครุ่นคิด

"ที่สองในวันนี้ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นที่สองตลอดไป... หลินเฟิง การรักษาที่หนึ่งไว้ไม่ง่ายหรอกนะ"

"หลังจากเข้าค่ายเติงเทียน ข้าจะทะยานขึ้นสู่ฟ้า การทดสอบเดือนหน้า ข้าจะเป็นที่หนึ่งคนใหม่!"

ทางด้านเฉินหยวนเฉิง เขาแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

"ฮ่าฮ่า พี่หลิน ที่หนึ่ง... ยินดีด้วยขอรับ! ข้าก็ติดด้วย... ที่สิบ! ข้าได้เข้าค่ายเติงเทียนแล้ว!"

"ข้าไม่ทำให้ท่านเจ้าเมืองผิดหวังแล้ว... ข้าทำได้... ข้าได้เข้าค่ายเติงเทียนแล้ว!"

"อืม" หลินเฟิงยิ้มตอบ เขาเองก็ทำสำเร็จเช่นกัน

เขาสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้เมืองหลีหัว เป็นคนแรกที่ได้เข้าสู่ค่ายเติงเทียน

แถมยังคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้อย่างสง่าผ่าเผย!