บทที่ 22 เจอของดี

เย่ชิงเห็นของดีเข้าให้แล้ว

ถ้าเป็นของทะเลทั่วไป เขาอาจจะทำเป็นมองไม่เห็น

แต่ว่า

สิ่งที่ปลาไหลไฟฟ้าเจอคือฝูงกุ้งมังกรเขียว!

ต่อให้รอบนี้เขาจะได้ปลามาขายได้หลายแสนแล้ว แต่เจอฝูงกุ้งมังกรเขียวขนาดนี้ จะให้อดใจไหวได้ยังไง

เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูด "ลุงบา พวกลุงกลับไปก่อนเลยครับ"

"ผมรู้สึกว่าทางขวาน่าจะมีของ"

"เดี๋ยวผมแวะไปดูหน่อย"

ลุงบาชะงัก แล้วรีบตะโกนด้วยความเป็นห่วง "ชิงไจ๋ หมอกลงจัด ระวังตัวด้วยนะ"

เส้นทางเดินเรือที่ไม่คุ้นเคย อาจจะมีอันตรายซ่อนอยู่

อย่างพวกโขดหินใต้น้ำ

เรือประมงลำใหญ่ขนาดนี้เข้าไปใกล้อาจเกยตื้นได้ ถ้าชนเข้าจังๆ ผลที่ตามมาไม่อยากจะคิด

เย่ชิงตอบเสียงใส "ผมจะระวังครับ"

พอบอกกล่าวเรียบร้อย เขาก็สั่งให้พี่เขยจางจวินเปลี่ยนทิศทางเรือทันที

หมอกหนาปกคลุม

บนผิวน้ำมองอะไรไม่เห็น แต่มีปลาไหลไฟฟ้านำทาง เขาอาศัยการมองเห็นใต้น้ำตัดสินใจทิศทางข้างหน้าได้

ไม่นาน ผ่านมุมมองของปลาไหลไฟฟ้า เย่ชิงก็เห็นแนวปะการังสีสันสดสวยเป็นหย่อมๆ สัมผัสได้ว่ามีปลาเล็กปลาน้อยว่ายวนเวียนอยู่แถวนั้นเต็มไปหมด

ส่วนใหญ่เป็นปลาสวยงาม ไม่มีราคาค่างวดอะไร

สวยแต่รูป จูบไม่หอม

เย่ชิงยังเจอปลากะรังลายเสือ หรือปลาเก๋าลายเสือ ตัวหนึ่ง เป็นปลาเก๋าที่พบได้ทั่วไป แต่เทียบกับปลาอื่นก็ถือว่าเป็นปลาเกรดดี

ลำตัวเต็มไปด้วยจุดสีน้ำตาลเล็กๆ ถี่ยิบ เกล็ดละเอียด หางมีแถบสีดำคล้ายอานม้า ลวดลายเหมือนหนังเสือ จึงได้ชื่อนี้มา

ปลาเก๋าตัวนี้ใหญ่มาก ยาวตั้งเมตรกว่าๆ นิสัยดุร้ายและขี้ระแวง พอเจอปลาไหลไฟฟ้า ก็แผ่แม่เบี้ยขู่ฟ่อๆ โชว์พาวรอบหนึ่ง แล้วรีบมุดหนีเข้าซอกหินไป

ปลากะรังลายเสือมีโปรตีนสูง ไขมันต่ำ หนังปลามีสารอาหารช่วยสร้างคอลลาเจน จึงได้ฉายาว่าเป็นปลาเพื่อความงาม

ตัวนี้หลิวอวี่เตี๋ยต้องชอบแน่ๆ

"เดี๋ยวค่อยมาจับ"

เย่ชิงหมายตาไว้ เจอแล้วไม่มีทางปล่อยให้รอด

พอหมอกจางลงบ้าง จางจวินกับลุงหลี่ก็สูดปากด้วยความเสียวไส้

พวกเขาเข้ามาในเขตหินโสโครกซะแล้ว

แต่เย่ชิงกลับนิ่งมาก สั่งว่า "พี่เขย ลดความเร็วลงต่ำสุด ลงอวน!"

มาถึงลานกว้างกลางดงหินโสโครก ฝูงกุ้งมังกรเขียวที่ปลาไหลไฟฟ้าเจอซ่อนตัวอยู่ที่นี่

เทียบกับกุ้งมังกรออสเตรเลียที่โด่งดัง กุ้งมังกรเขียวตัวเล็กกว่า แต่ราคาแพงกว่ามาก เพราะเปลือกบาง เนื้อแน่น หวานกรอบ รสชาติเยี่ยม สารอาหารครบถ้วน ที่สำคัญคือเป็นยาบำรุงไต เสริมสมรรถภาพทางเพศ คนแก่ในหมู่บ้านชอบพูดกันว่า กินแล้วปึ๋งปั๋ง

ดังนั้น

กุ้งมังกรเขียวถึงได้แพงหูฉี่

เย่ชิงกะดูคร่าวๆ กุ้งพวกนี้ตัวยาวประมาณสามสิบกว่าเซนติเมตร ได้ไซส์ขึ้นโต๊ะอาหารภัตตาคารสบายๆ

เขาตะโกน "ลงอวน!"

อวนลากลงไปถึงพื้นทราย กวาดกุ้งมังกรเขียวส่วนใหญ่ขึ้นมาได้

เย่ชิงใช้ปลาไหลไฟฟ้าคอยเฝ้า

ตัวไหนจะหนีเข้ารู ปลาไหลไฟฟ้าก็ช็อตเปรี้ยง ให้ตกใจจนวิ่งพล่าน

สุดท้ายก็เสร็จอวน

เย่ชิงยังเจอแม่กุ้งที่ยังไม่ออกไข่อีกจำนวนหนึ่ง เขาบังคับปลาไหลไฟฟ้าให้เขี่ยพวกมันออกจากอวน

กว่าจะกู้อวนขึ้นมาได้ เย่ชิงถึงกับหมดแรงข้าวต้ม

เพื่อจับกุ้งพวกนี้ เขาเปลืองพลังงานสมองไปไม่น้อย

ครืดดด

เครื่องกว้านทำงาน ดึงอวนขึ้นจากน้ำอย่างช้าๆ

กุ้งมังกรเขียวแต่ละตัวชูก้ามหรา ดิ้นรนจะหนีออกจากอวน มีตัวหนึ่งแรงเยอะ ดีดตัวหลุดออกมาได้สำเร็จ

แต่น่าเสียดาย ที่ไม่ได้ตกลงทะเล แต่ดันตกลงในอ้อมแขนลุงหลี่พอดี

ลุงหลี่จับกุ้งมังกรไว้แน่น ตะโกนลั่น "เชี่ย เชี่ย เชี่ย! กุ้งมังกรเขียว! กุ้งมังกรเขียวจริงๆ ด้วย!"

อีกสองคนรีบเร่งให้ชั่งน้ำหนัก

ลุงหลี่เอาไปชั่ง หนักตั้ง 1.2 จิน!

จางจวินอดถามไม่ได้ "อาตี้ แกรู้ได้ไงว่าตรงนี้มีกุ้งมังกรเขียว?"

เย่ชิงเกาหัวแกรกๆ "ก็กุ้งมังกรเขียวมันชอบอยู่แถวนี้ไม่ใช่เหรอครับ?"

จางจวิน "..."

ก็จริงของมัน แต่ทำไมรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

แต่พออวนพ้นน้ำขึ้นมาอยู่บนเรือ เห็นกุ้งมังกรเขียวยั้วเยี้ย เขาก็เลิกสงสัย รีบเข้าไปช่วยทันที

คุ้ยเขี่ยไปสักพัก จางจวินก็แหกปากลั่น "แม่เจ้าโว้ย! ติดปลาเก๋าลายเสือมาด้วยตัวนึง!"

"ตัวบะเอ้กเลย"

"เกิดมาเพิ่งเคยเห็นปลาเก๋าลายเสือตัวใหญ่ขนาดนี้!"

"ปลาหมอทะเลทั่วไปยังไม่ใหญ่เท่านี้เลยมั้ง!"

"นี่มันดวงอะไรกันวะเนี่ย!"

ลุงหลี่กับพวกอึ้งกิมกี่ สิ่งที่เห็นมันขัดแย้งกับประสบการณ์และความรู้ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตอย่างสิ้นเชิง

กว่าจะจัดการเสร็จ ก็ปาเข้าไปชั่วโมงกว่า

กุ้งมังกรเขียวพวกนี้จะโยนใส่ห้องขังปลาเฉยๆ ไม่ได้ ต้องมัดก้ามมัดตัวให้เรียบร้อย ไม่งั้นพวกมันว่างจัดจะหนีบปลาตัวอื่นเล่นจนเละเทะ

งานละเอียดทีเดียว

พอมัดเสร็จนับดูได้ทั้งหมด 108 ตัว ลุงหลี่หัวเราะร่า "อาชิงจับผู้กล้าเขาเหลียงซานมาได้ครบเลยวุ้ย"

เย่ชิงถาม "กุ้งพวกนี้ขายได้เท่าไหร่ครับ?"

ลุงหลี่ครุ่นคิด "ปกติขายนับตัว ไซส์สวยๆ แบบนี้ตัวละห้าร้อยหกร้อย แต่ตอนนี้บอกยาก"

เย่ชิงถาม "ทำไมบอกยากล่ะครับ?"

ลุงหลี่ยิ้มกว้าง "ก็มีแต่แพง กับแพงกว่าน่ะสิ"

เย่ชิงยิ้มตาม

เขายืนที่หัวเรือ ตะโกนสั่ง "กลับฝั่ง!"

เรือประมงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากดงหินโสโครก แล้วเร่งความเร็วขึ้น

ตอนที่เขาเริ่มกลับฝั่ง พวกลุงบาก็ถึงท่าเรือเกาะหลงเวยพอดี เถ้าแก่เฝิงกับพวกชะเง้อคอรอกันอยู่แล้ว ยังไม่ทันที่ลุงบาจะลงจากเรือ พวกเขาก็กรูกันขึ้นไปบนเรืออย่างใจร้อน

รอบนี้พ่อค้ามาไม่เยอะ เฉลี่ยแล้วเรือลำหนึ่งมีพ่อค้าขึ้นไปแค่คนสองคน เถ้าแก่เฝิงตรงดิ่งไปหาลุงบา ยื่นบุหรี่จุดไฟให้อย่างคล่องแคล่ว

"พี่บา ของอยู่ไหน ขอดูหน่อยเร็ว"

เถ้าแก่เฝิงเร่งเร้า

พอเห็นปลาจะละเม็ดกับปลาบินเต็มห้องขังปลา พวกเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"เยี่ยม เยี่ยมมาก"

"ของดีทั้งนั้น"

"คุณภาพคับแก้วจริงๆ"

พวกเขาชมไม่ขาดปาก รีบตกลงราคากันทันที ปลาบินรับซื้อที่จินละยี่สิบสองหยวน ปลาจะละเม็ดจินละสามสิบ!

ราคานี้ถือว่าสูงใช้ได้ สำหรับสถานการณ์ปัจจุบันของเกาะหลงเวย ถือว่าสมเหตุสมผลมาก

เถ้าแก่เฝิงถามต่อ "ไหนล่ะปลาทูน่า?"

"ปลาอยู่ไหน?"

"อย่ากั๊กน่า รีบเอาออกมาโชว์หน่อย"

พ่อค้าคนอื่นก็ตะโกนเร่งยิกๆ

ตอนนั้นเอง

เรือยอชต์ลำหรูแล่นเข้ามาเทียบท่าอย่างรวดเร็ว หลิวอวี่เตี๋ยในชุดเสื้อยืดกระโปรงพลีทดูสดใส รีบวิ่งเหยาะๆ ขึ้นมาบนเรือประมง ถามว่า "เดี๋ยวก่อน ขอดูก่อนค่ะ"

ลุงบากับพวกพยักหน้าหงึกๆ

เศรษฐินีตัวน้อยกระเป๋าหนัก พวกเขาต้องเกรงใจเป็นธรรมดา

เถ้าแก่เฝิงกับพวกเริ่มร้อนรน

เอาอีกแล้ว ยัยนี่มาแย่งอีกแล้ว!

แต่พอหลิวอวี่เตี๋ยเห็นของที่ลุงบาจับมาได้ กลับทำหน้าผิดหวัง "มีแต่ปลาจะละเม็ดกับปลาบินเหรอคะ"

"เดี๋ยวนะ"

"แล้วพ่อรูปหล่อคนนั้นล่ะคะ? เขาไปไหนแล้ว?"

จบบท