บทที่ 10 เป้าหมายของหลิวอวี่เตี๋ย

ลุงบาหัวเราะร่า พยักหน้าหงึกๆ

แต่ยังไม่รีบตอบตกลง

พ่อค้าคนอื่นยังไม่ได้อ้าปากเลย ใจเย็นๆ ปล่อยให้ปลาว่ายน้ำเล่นไปก่อน

คนอื่นๆ พอได้ยินเถ้าแก่เฝิงเสนอราคา ก็หน้าตึงทันที "เถ้าแก่เฝิง ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ"

"ให้ราคาสูงขนาดนี้ จะเหลือกำไรสักเท่าไหร่กันเชียว!"

"เล่นแบบนี้ขี้โกงนี่หว่า"

"แกสนิทกับพี่บา แล้วพวกเราไม่สนิทเหรอวะ?"

ทุกคนเริ่มร้อนรน

ราคาสูงสุดที่พวกเขาสู้ไหวคือยี่สิบสี่หยวนต่อจิน แค่นี้ก็แทบจะไม่เหลือกำไรแล้ว

ปลาบินมันหายากก็จริง

แต่ถึงที่สุดแล้ว มันก็แค่ปลาบิน

สมัยก่อนที่ปลาบินมีเกลื่อนกลาด มันคือปลาพื้นๆ ที่ทุกบ้านซื้อกินได้ เป็นเมนูปลาทะเลธรรมดาๆ บนโต๊ะอาหาร

จะบอกว่าอร่อยเลิศเลออะไร ต่อให้เป็นปลาบินจากเกาะหลงเวย รสชาติก็งั้นๆ แหละ

ที่เถ้าแก่เฝิงยอมทุ่มสุดตัว เหตุผลแรกคืออยากสร้างชื่อ ให้บรรดาเจ้านายเห็นว่าเขาสามารถหาของหายากที่คนอื่นหาไม่ได้ เพื่อจะได้สัญญาผูกขาดระยะยาว

เหตุผลที่สองคือ ตลาดขาดแคลนปลาบินจากเกาะหลงเวยมานาน พอมีของออกมาตูมเดียว ลูกค้าย่อมแห่กันมาแย่งซื้อ

แต่ถ้าแพงเกินไป ลูกค้าก็คงหันไปกินของทะเลอย่างอื่นที่อร่อยกว่าและมีคุณค่าทางโภชนาการสูงกว่า

ไอ้ความรู้สึกโหยหาอดีตเนี่ย มันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

ลุงบากระแอมเบาๆ แล้วพูดขึ้น "ใจเย็นๆ ทุกคนคือพี่น้องกันทั้งนั้น"

ช่างเป็นการรักษาน้ำใจที่แนบเนียนและสมดุลจริงๆ

แกลอบมองเย่ชิง แวบหนึ่งเห็นเย่ชิงพยักหน้าให้นิดๆ

เถ้าแก่เฝิงกับพวกเริ่มหน้าดำหน้าแดง ไม่จำเป็นต้องยื้อราคาอีกต่อไป ยี่สิบห้าหยวนต่อจินนี่เกือบจะสองเท่าของราคาตลาดแล้ว เกินความคาดหมายไปไกลโข

รอบนี้กำไรบานเบอะ

คนเราอย่าโลภมากนัก สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเถ้าแก่เฝิงไว้ กินยาวๆ ดีกว่า

ลุงบายกมือขึ้นบอกให้ทุกคนเงียบ "ตกลงขายที่ยี่สิบห้าหยวนต่อจิน"

เถ้าแก่เฝิงหัวเราะอย่างมีความสุข

เถ้าแก่เปากับคนอื่นลากเถ้าแก่เฝิงไปมุมหนึ่ง เถียงกันหน้าดำคร่ำเครียด สักพักก็เดินกลับมา ตกลงกันว่าจะแบ่งปลาบินในห้องเย็นออกเป็นสี่ส่วนเท่าๆ กัน

แบบนี้พวกเขาก็เอาไปตอบเจ้านายของตัวเองได้

แถมยิ่งได้ส่วนแบ่งน้อย ก็ยิ่งโก่งราคาขายปลีกได้สูงขึ้น

ร่วมมือกันถึงจะรอด!

จากนั้นก็เริ่มชั่งน้ำหนัก วุ่นวายกันยกใหญ่ ไม่นานปลาบินทั้งลำเรือก็ชั่งเสร็จสรรพ รวมน้ำหนักได้หนึ่งพันสี่สิบห้าจิน คูณด้วยยี่สิบห้าหยวน เป็นเงินทั้งหมดสองหมื่นหกพันหนึ่งร้อยยี่สิบห้าหยวน

เย่ชิงตื่นเต้นมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจับปลาขายได้เงินเยอะขนาดนี้

แต่นี่ยังแค่ออเดิร์ฟ จานหลักกำลังจะตามมา

เอาปลาตายมาเจรจาราคาก่อน ปลาเป็นๆ ย่อมขายได้ราคาดีกว่า

นี่คือแผนของลุงบา

เป็นชาวประมง ใครบ้างไม่อยากขายปลาได้ราคาดีๆ

ในขณะเดียวกัน

หลิวอวี่เตี๋ยกับหวังหมิงที่เพิ่งกลับจากในหมู่บ้านก็เดินมาถึงท่าเรือพอดี หลิวอวี่เตี๋ยเดินนำหน้า สีหน้าดูไม่สบอารมณ์นัก

หวังหมิงเองก็หงุดหงิด เพราะหลิวอวี่เตี๋ยไม่สนใจเขาเลย

เทียบกับผู้หญิงทั่วไปที่แค่ซื้อกระเป๋าให้ใบเดียวก็ยอมขึ้นเรือยอชต์ไปเที่ยวด้วยสามวันสามคืนแล้ว หลิวอวี่เตี๋ยจีบยากชะมัด!

ไม้อ่อนก็ไม่สน ไม้แข็งก็ไม่หัก

แถมยังหยิ่งยโสสุดๆ

ที่น่าเจ็บใจกว่าคือ เขาต้องคอยเอาอกเอาใจเธออย่างดี

อึดอัดชะมัด

เขากำลังคิดหาวิธีเรียกร้องความสนใจ จู่ๆ ก็เห็นหลิวอวี่เตี๋ยออกวิ่ง

"อวี่เตี๋ย รอผมด้วย"

เขาตะโกนเรียก แล้วรีบวิ่งตามไป

ตอนนั้นเอง

เถ้าแก่เฝิงกำลังนับเงินจ่าย เพราะชาวประมงเก่าแก่บนเกาะหลายคนไม่มีสมาร์ตโฟน ถึงแม้สมัยนี้จะโอนเงินผ่านมือถือได้ แต่เถ้าแก่เฝิงก็ยังนิยมจ่ายด้วยเงินสด

ยื่นหมูยื่นแมว

เย่ชิงนั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือ จู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหญิงสาวสวยในชุดเดรสยาวสีขาวยืนอยู่ตรงหน้า

พอมองใกล้ๆ ยิ่งสวยบาดใจ

อายุน่าจะราวๆ ยี่สิบเอ็ด ยี่สิบสอง รุ่นราวคราวเดียวกับเขา

ตาสวย ฟันขาว เครื่องหน้าเป๊ะ หุ่นดี บุคลิกสง่างาม ติดตรงที่หว่างคิ้วมีความเย่อหยิ่งเย็นชาแฝงอยู่ ดูเข้าถึงยากนิดหน่อย

มองแวบแรก

ต้องมองซ้ำอีกแวบ

เย่ชิงรู้สึกใจเต้นแรงผิดปกติ

แย่แล้ว

เหมือนจะโดนตกเข้าให้แล้ว

หลิวอวี่เตี๋ยก้มมองสบตาเขา ยิ้มนิดๆ "ขอทางหน่อยได้ไหมคะ?"

เย่ชิงพยักหน้า รีบขยับก้นถอยไปด้านข้าง

หลิวอวี่เตี๋ยกระโดดเบาๆ อย่างคล่องแคล่วจากไม้พาดลงมาบนดาดฟ้าเรือ เดินผ่านหน้าเย่ชิงไป ลมทะเลพัดชายกระโปรงเปิดขึ้น เผยให้เห็นน่องขาวเนียนวูบหนึ่ง

ทุกคนมองตาค้าง

ใครๆ ก็ชอบของสวยของงาม

เรื่องปกติของมนุษย์โลก

ลุงบาอดกระซิบไม่ได้ "สาวๆ จากแผ่นดินใหญ่นี่ผิวดีจริงๆ ขาวผ่องเป็นยองใย ไม่เหมือนสาวๆ บนเกาะเรา ต่อให้สวยแค่ไหน โดนลมโดนแดดก็ยากจะขาวได้ขนาดนี้"

หลิวอวี่เตี๋ยเดินไปที่กองปลาบิน รวบชายกระโปรงนั่งยองๆ เขี่ยดูปลา แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น "ยอดเยี่ยมจริงๆ มีปลาบินเยอะขนาดนี้ แถมคุณภาพดีด้วย ฉันเหมาหมด!"

พ่อของเธอเพิ่งหายป่วยหนัก ตัดสินใจจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เชิญเพื่อนเก่ามากินข้าว โดยเจาะจงว่าต้องใช้อาหารทะเลจากเกาะหลงเวย

แถมยังกำชับว่าต้องมีปลาบินด้วย

ทำไมน่ะเหรอ?

เพราะพ่อสร้างเนื้อสร้างตัวมาจากศูนย์ สมัยหนุ่มๆ จนมาก ไม่มีปัญญาซื้ออาหารทะเลดีๆ กิน ได้กินแต่ปลาบินแก้ขัด

และที่พ่อรวยขึ้นมาได้ ก็เพราะร่วมมือกับเพื่อนเก่าพวกนี้ ค้าขายอาหารทะเลจากเกาะหลงเวยนี่แหละ จนได้เงินก้อนแรกมาตั้งตัว

ต่อมา พ่อแต่งงานกับแม่ ได้สืบทอดมรดกพันล้านจากคุณตา

ตอนนี้แก่ตัวลง ก็ยิ่งคิดถึงความหลัง ต่อให้อาหารทะเลราคาแพงแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับความทรงจำที่มีต่อปลาบินจากเกาะหลงเวย

เมื่อวานเธอรอที่ท่าเรือไห่ปินทั้งวัน แต่ไม่มีเรือจากเกาะหลงเวยเข้ามาสักลำ

จนปัญญา

เธอเลยต้องบุกมาถึงเกาะหลงเวยด้วยตัวเอง

แต่ผลลัพธ์น่าผิดหวัง ของที่ขายหน้าท่าเรือคุณภาพแย่มาก

พอเดินสำรวจในหมู่บ้านยิ่งหมดหวัง ชาวประมงส่วนใหญ่เลิกอาชีพกันไปหมดแล้ว

ขืนกลับไปมือเปล่า พ่อคงผิดหวังแย่ งานเลี้ยงคงกร่อยไปถนัดตา

กำลังกลุ้มใจอยู่ดีๆ ก็มาเจอปลาบินเต็มลำเรือแบบนี้ จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง เธอสาบานกับตัวเองเลยว่า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เธอก็ต้องเอาปลาบินกองนี้ไปให้ได้!

จบบท