ตอนที่ 43 กรรมตามสนอง

ตอนที่ 43 กรรมตามสนอง

ลู่เจิ้งมองหนังมนุษย์ในไห สูดหายใจลึก ข่มจิตสังหาร

ถามเสียงเย็น "ยังมีอีกไหม?"

"มะ... มี! ยังมีอีกแผ่น!"

ปีศาจงูรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หลัง รีบเปลี่ยนคำตอบ

มันชี้มือสั่นๆ ไปอีกทาง "ยังมีอีกแผ่นที่ข้าใช้เอง เขาให้มา อยู่ตรงนั้น!"

ลู่เจิ้งมองตามนิ้ว เห็นของพับเรียบร้อยวางอยู่บนเตียงหิน

เขาเดินไปคลี่ดู เป็นหนังมนุษย์ผู้ชาย

"เจ้าเคยใช้?" ลู่เจิ้งถาม

ปีศาจงูตอบเสียงอ่อย "ข้าใส่หนังนี่ออกไปข้างนอกสองสามครั้ง"

"คนนี้เจ้าฆ่ารึ?" ลู่เจิ้งถามต่อ

ปีศาจงูรีบส่ายหน้า "ไม่ใช่ข้า แผ่นนี้ข้าไม่ได้ทำ เขาให้มา เขาเห็นข้ายังแปลงร่างไม่สมบูรณ์ เลยให้หนังสำเร็จรูปมาใส่"

ลู่เจิ้งสั่ง "ไปวาดรูป!"

ปีศาจงูเดินโซเซไปที่โต๊ะหิน บนโต๊ะมีเครื่องเขียนครบครัน

มันดึงกระดาษมา จับพู่กันมือสั่นระริก จะวาดยังไง หัวสมองขาวโพลน มือไม้ไม่ฟังคำสั่ง

"ท่านบัณฑิต มือข้าไม่ขยับ..." ปีศาจงูเสียงเครือ

ลู่เจิ้งหน้าตาย เอากระบี่พาดแขนปีศาจงู

"งั้นเปลี่ยนมือ แขนข้างนี้คงไม่จำเป็นแล้วมั้ง"

สัมผัสคมมีดบาดผิว ปีศาจงูสะดุ้งเฮือก "อย่านะ! ข้าวาดได้!"

ลู่เจิ้งสั่ง "เริ่มจากเหยื่อรายล่าสุด แล้วบอกด้วยว่าไปฆ่าที่ไหน"

ปีศาจงูวาดไป มือสั่นไป ปากก็ละล่ำละลักสารภาพบาป

วาดไปได้ไม่กี่รูป ปีศาจงูก็สติแตก

มันรู้สึว่าขืนวาดต่อไป บอกหมดทุกเรื่อง มันต้องตายศพไม่สวยแน่

"ท่านบัณฑิต ปล่อยข้าไปเถอะ สมบัติเงินทองข้ายกให้หมดเลย! ยังมีหินวิญญาณกับยาด้วย ซ่อนอยู่ในช่องลับใต้เตียง... ไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าจะยอมเป็นสายให้ท่าน ช่วยท่านหาตัวคนบงการ!"

เพื่อความอยู่รอด ปีศาจงูงัดข้อเสนอสุดท้ายออกมา

"วาดต่อ" ลู่เจิ้งทำหูทวนลม

ปีศาจงูร้องไห้ "ข้าจำหน้าไม่ได้แล้วจริงๆ..."

ลู่เจิ้งมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่เชื่อน้ำหน้ามันสักนิด

"เจ้าลงมือถลกหนังเอง ทำเป็นหนังมนุษย์เอง เลี้ยงผีร้ายเอง เพื่อเอาไปแลกของรางวัล จะจำไม่ได้ได้ยังไง?"

"มะ... ไม่จำไม่ได้จริงๆ..." ปีศาจงูลนลาน "ท่านบัณฑิต ไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าผิดไปแล้ว!"

"เจ้ารู้แค่ว่าเจ้ากำลังจะตายต่างหาก"

ลู่เจิ้งถีบปีศาจงูคว่ำ กระบี่แทงสวนเข้าท้อง

ปีศาจงูร้องลั่น ดิ้นพราดๆ แต่โดนลู่เจิ้งเหยียบอกไว้แน่น

ลู่เจิ้งถามเสียงเข้ม "เจ้าทำหนังมนุษย์ไปกี่แผ่น เลี้ยงผีไปกี่ตัว ฆ่าคนไปกี่ศพ? บอกมา!"

ปีศาจงูกลัวจนฉี่ราด กัดฟันแน่นไม่ยอมพูด

ไหนๆ ก็ตาย ไม่พูดดีกว่า

ลู่เจิ้งเห็นมันดื้อ ก็ย่อตัวลง มือคว้านแผลที่ท้องปีศาจงู แล้วค่อยๆ ฉีก... เนื้อหนังค่อยๆ แยกออกจากกัน

ปีศาจงูตาถลน ตัวเกร็งกระตุก เจ็บปวดทรมานแสนสาหัส จนแทบจะไร้ความรู้สึก

"ข้าแลกหนังมนุษย์ไปยี่สิบเจ็ดแผ่น... ผีร้ายสามสิบสามตัว... ฆ่าไปกี่คน ข้าจำไม่ได้จริงๆ"

ปีศาจงูเค้นเสียงเฮือกสุดท้าย "ท่านบัณฑิต ฆ่าข้าเถอะ... ขอร้อง..."

"แล้วพวกเหยื่อ ไม่เคยขอร้องเจ้าบ้างหรือ?"

เดือนมืดลมแรง เขาชิงกังมืดมิด มีเพียงแสงไฟวูบวาบจากถ้ำเดียว

ถ้าใครอยู่ใกล้ๆ คงได้ยินเสียงครวญครางโหยหวนดังออกมาจากถ้ำยาวนานไม่หยุดหย่อน

เวลาผ่านไป จนเสียงนั้นเงียบลง

[ท่านเกลียดชังความชั่ว สังหารปีศาจงูระดับ 2, ปราณอักษร +20!]

ลู่เจิ้งยืนอยู่หน้าอ่างทองแดง ล้างคราบเลือดบนตัวด้วยน้ำเย็น

ข้างหลังเขา มีกองเนื้อเละๆ กับหนังเปื้อนเลือดแผ่นหนึ่งกองอยู่

ปีศาจงูทำชั่วมามาก ต่อให้ถลกหนังเลาะกระดูก ก็ชดใช้กรรมไม่หมด

พอนึกถึงสิ่งที่มันทำ ลู่เจิ้งก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่

ล้างมือเสร็จ ลู่เจิ้งไปค้นเตียงหิน เจอช่องลับตามที่มันบอก หยิบกล่องไม้จันทน์ออกมา

ในกล่องมีหินก้อนเล็กๆ โปร่งแสงสิบก้อน กับขวดยาหนึ่งขวด

ลู่เจิ้งหยิบหินมาดู นี่คือหินวิญญาณ

เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานในหิน แต่ไม่รู้วิธีใช้

แต่ได้ยินว่าหินแบบนี้ก้อนเดียวมีค่าเท่าทองสิบตำลึง ถือว่าหายาก

จากนั้นเปิดขวดยา ข้างในมียาสีเลือดสี่เม็ด

กลิ่นยาสมุนไพรปนกลิ่นคาวเลือด ดูไม่ใช่ยาดีแน่

ของสองอย่างนี้มีประโยชน์ ลู่เจิ้งเก็บเรียบ

แล้วค้นถ้ำต่อ

เจอดาบยาวเล่มหนึ่ง เป็นของวิเศษ มีไอปีศาจติดอยู่ น่าจะเป็นอาวุธของปีศาจงู

เสียดายลู่เจิ้งเพิ่งเริ่มฝึกกระบี่ ดาบนี้เลยไร้ประโยชน์

นอกจากนั้น ก็ไม่มีของมีค่าอื่น

และไม่เจอเบาะแสของคนบงการ

เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ลู่เจิ้งหากล่องมาใส่หนังของจางเวย

ตัดหัวปีศาจงูห่อผ้า เก็บรูปวาดและหนังมนุษย์ผู้ชาย พร้อมเงินทองอีกนิดหน่อย

อยู่ในถ้ำสักพัก ลู่เจิ้งก็ลงเขาทางเดิม

คล้อยหลังไม่นาน ถ้ำปีศาจงูก็เกิดไฟไหม้ใหญ่ เผาทุกอย่างวอดวาย

พอลู่เจิ้งกลับมาถึงหน้าหมู่บ้านชิงเหอ ก็ดึกแล้ว

หวงซู่นอนฟุบอยู่บนโขดหิน ได้ยินเสียงก็ตื่น เห็นลู่เจิ้งกลับมา

"คุณชาย กลับมาแล้ว!" มันรีบวิ่งไปรับ

เห็นลู่เจิ้งเปื้อนเลือด หวงซู่ก็ถามด้วยความเป็นห่วง "คุณชายบาดเจ็บหรือ?"

"เปล่า แค่งูตัวเล็กๆ" ลู่เจิ้งส่ายหน้า "ไปกันเถอะ ไปขุดศพคุณหนูรองจาง พานางกลับบ้าน"

หวงซู่ตกใจ ยอดบัณฑิตจริงๆ ฆ่าคนร้ายได้เร็วขนาดนี้

มันรีบวิ่งตามลู่เจิ้งต้อยๆ

หนึ่งคนหนึ่งปีศาจกลับไปที่หลุมศพ ขุดศพขึ้นมาอีกรอบ

ลู่เจิ้งเอาหนังมาสวมให้ศพด้วยตัวเอง แล้วใส่เสื้อผ้าให้

สาวน้อยกลับคืนสู่สภาพเดิม ใบหน้าขาวซีดสงบนิ่ง เหมือนมีรอยยิ้มจางๆ แห่งการหลุดพ้น

ลู่เจิ้งถอนใจ เหยื่อมีมากมาย เขาช่วยให้หลุดพ้นได้แค่คนเดียว ช่างไร้กำลังจริงๆ