ตอนที่ 42 บัณฑิตพิโรธ

ตอนที่ 42 บัณฑิตพิโรธ

ลู่เจิ้งจ้องปีศาจงู แววตาเย็นชา "แสดงว่าเจ้ายอมรับสารภาพแล้ว?"

ปีศาจงูหน้าตึง "ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น เจ้าเป็นแค่บัณฑิต ไม่ไปสอบจอหงวน จะมาหาเรื่องข้าทำไม?"

ลู่เจิ้งตอบ "บัณฑิตสายปราชญ์ ฝึกตน ดูแลบ้านเมือง ปกครองแผ่นดิน ปีศาจชั่วช้าอย่างเจ้า ข้าไม่ควรจัดการรึ?"

ปีศาจงูตาเป็นประกาย ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังวิ่งจู๊ดเข้าถ้ำ

ลู่เจิ้งกระทืบเท้า พื้นหินแตกกระจาย ร่างพุ่งดุจลูกธนู กลายเป็นเงาตามติดปีศาจงู

เร็วมาก! ปีศาจงูตกใจ รีบเอี้ยวตัวหลบ

แต่ลู่เจิ้งประชิดตัวแล้ว ง้างหมัดขวาชกเปรี้ยงเข้าใส่

ปีศาจงูยกแขนกันตามสัญชาตญาณ

กร๊อบ...

เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน

ปีศาจงูกระเด็นไปกระแทกผนังหิน

นี่บัณฑิตเรอะ? ปีศาจงูตกตะลึง เจ็บจนสูดปาก เกิดมาไม่เคยเจอบัณฑิตแรงควายขนาดนี้

ลู่เจิ้งต่อยปลิวแล้วไม่รอช้า พุ่งเข้าไปซ้ำ

พริบตาเดียว หมัดลู่เจิ้งก็อัดเข้าท้องปีศาจงู

ปีศาจงูหลบไม่ทัน โดนเต็มๆ เครื่องในปั่นป่วน

"อ้วก..."

มันอ้าปากอาเจียนของเสียออกมา

ลู่เจิ้งเบี่ยงตัวหลบ คว้าไหล่ปีศาจงูเหวี่ยงลงพื้น แล้วกระทืบอกซ้ำ

ปีศาจงูนอนแผ่ ดิ้นไม่หลุด ร้องลั่น "พ่อบัณฑิต เจ้าขี้โกงนี่หว่า แน่จริงให้ข้าไปหยิบอาวุธมาสู้กันสิ!"

มันนึกไม่ถึงว่าลู่เจิ้งจะเก่งขนาดนี้ เล่นงานมันจนโงหัวไม่ขึ้น

ถ้ารู้ก่อน มันคงพกอาวุธติดตัว ไม่มานอนหมดสภาพแบบนี้

ลู่เจิ้งมองเหยียด หัวเราะเยาะ "อย่างเจ้ายังมีหน้ามาถามหาความยุติธรรม?"

ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีเรื่องต้องถาม ลู่เจิ้งคงฟันมันขาดสองท่อนไปแล้ว จะมาคุยอะไรให้มากความ

ปีศาจงูโกรธจัด อ้าปากพ่นหมอกพิษสีเทาใส่

ลู่เจิ้งมือไว สมบัติอักษรร่วงจากแขนเสื้อ

สมบัติอักษรเปล่งแสง ไอธรรมเที่ยงแท้สลายหมอกพิษจนเกลี้ยง เข้าไม่ถึงตัวลู่เจิ้ง

ลู่เจิ้งกดสมบัติอักษรแนบหน้าผากปีศาจงู

"อ๊าก!"

ปีศาจงูร้องโหยหวน

มันรู้สึกเหมือนหัวโดนโยนลงกระทะทองแดง ความร้อนแสบทรวงทะลุเข้าถึงวิญญาณ ทรมานสุดขีด

ลู่เจิ้งระดมหมัดทุบไม่ยั้ง ทุบจนกระดูกปีศาจงูแตกละเอียด เสียงร้องระงมป่า

ผ่านไปพักใหญ่ ลู่เจิ้งถึงหยุดมือ ถามเสียงเย็น "งูอย่างเจ้านี่ปากแข็งจริงนะ ไม่ยอมพูดอะไรเลย"

ปีศาจงูสมองเบลอ พูดอู้อี้ "ท่านบัณฑิต ท่านอยากรู้อะไร ก็ถามสิ..."

ลู่เจิ้งสายตาอำมหิต "ข้ายังไม่ได้ถามรึ?"

ปีศาจงูตัวสั่นงันงก ตอบเสียงสั่น "ข้าทำเอง... เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าลงเขาไปฆ่าคนกลุ่มหนึ่ง จับแม่นางน้อยมาถลกหนัง แล้วถ่วงน้ำ..."

"ทำไปทำไม?" ลู่เจิ้งถาม

ปีศาจงูตอบกระท่อนกระแท่น "นางหน้าตาดี ผิวพรรณเหมาะจะทำหนังมนุษย์ ถ่วงน้ำเพื่อให้นางกลายเป็นผีร้ายไว้ใช้งาน... มีคนสอนวิธีข้า!"

"คนอื่น? ใคร?" ลู่เจิ้งขมวดคิ้ว

ปีศาจงูตอบ "น่าจะหลายปีก่อน ข้าจำวันไม่ได้ มีคนขึ้นมาหาข้า สอนวิธีทำหนังมนุษย์และเลี้ยงผีร้าย เขาบอกว่าถ้าข้าทำของดีๆ ได้ เขาจะเอาหินวิญญาณกับยามาแลก"

"ข้ารู้ว่าทำแบบนี้เสี่ยงโดนทางการเพ่งเล็ง เขาถึงให้ข้าทำ แต่ของแลกเปลี่ยนมันล่อใจ ข้าเลยยอมทำ"

"มันเป็นใคร?" ลู่เจิ้งถามย้ำ

ปีศาจงูรีบตอบ "ไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ! ทุกครั้งที่มา เขาใส่ผ้าคลุมปิดหน้ามิดชิด ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้หญิงหรือชาย เป็นคนหรือปีศาจ..."

"เขาจะมาเมื่อไหร่?" ลู่เจิ้งถาม

ปีศาจงูตอบ "ไม่ได้นัดเวลาแน่นอน เมื่อก่อนมาเดือนสองเดือนครั้ง ครั้งล่าสุดก็สองเดือนกว่าแล้ว เขาดูไม่ค่อยต้องการของเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยสั่งงาน ช่วงนี้ข้าเพิ่งลงมือกับกลุ่มที่ท่านว่า กะว่ารอบหน้าเขามาจะได้มีของแลก"

ไอ้หมอนี่ระวังตัวแจ... ลู่เจิ้งคิด

เขาจ้องปีศาจงู "หลายปีมานี้ เจ้าคงฆ่าคนไปไม่น้อย วาดรูปคนที่เจ้าทำเป็นหนังมนุษย์ออกมาให้หมด"

คนบงการคงไม่ได้จ้างแค่ปีศาจงูตัวเดียวแน่

เรื่องนี้สยองขวัญพิลึก ไม่รู้มีปีศาจสวมหนังคนปะปนอยู่ในสังคมมนุษย์อีกกี่ตัว

ปีศาจงูรีบปฏิเสธ "ข้าวาดรูปไม่เป็น แล้ววิชาที่เขาให้มาก็ไม่สมบูรณ์ หนังมนุษย์พวกนั้นเขาเอาไปแล้วน่าจะไปทำต่อ หน้าตาคงเปลี่ยนไป ไม่งั้นคนหายแล้วโผล่มาหน้าเดิม ใครก็สงสัย"

"ก็มีเหตุผล..." ลู่เจิ้งพยักหน้า "แต่ข้ายังอยากรู้อยู่ดีว่าเจ้าฆ่าใครไปบ้าง วาดออกมาซะ"

ปีศาจงูคิดในใจ ข้าฆ่าไปตั้งเยอะ ขืนให้เจ้ารู้ เจ้าคงสับข้าเป็นหมื่นชิ้นแน่

"ท่านบัณฑิต ข้าวาดไม่เป็นจริงๆ นานแล้วด้วย ข้าจำหน้าไม่ได้หรอก ข้าบอกหมดแล้ว ไว้ชีวิตข้าเถอะ..." ปีศาจงูขอร้อง

เห็นดังนั้น ลู่เจิ้งไม่พูดมาก ชักกระบี่แทงฉึกเข้าที่ขาปีศาจงู

"อ๊าก!"

ปีศาจงูร้องลั่น ตัวสั่นริกๆ

ลู่เจิ้งแววตาไร้ความรู้สึก "พูดตามตรง ข้าไม่เคยเห็นปีศาจแบบเจ้ามาก่อน เจ้าเป็นงูแปลงกาย หรือเป็นตุ๊กแกแปลงกายกันแน่? ข้าอยากจะลองถลกหนังเลาะกระดูกเจ้าดูหน่อย ว่าข้างในมันเป็นตัวอะไร"

ปีศาจงูขนลุกซู่ กลัวจนเยี่ยวราด "ข้าวาด! ท่านบัณฑิต ข้าวาดแล้ว!"

ลู่เจิ้งดึงกระบี่ออก ยืนคุมเชิง

ปีศาจงูตะเกียกตะกายลุกขึ้น ลากขาเลือดอาบ เดินกะเผลกเข้าถ้ำ

ลู่เจิ้งเดินตามเงียบๆ

ถ้ำปีศาจงูกว้างขวาง จัดแบ่งเป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน

ถ้าไม่ติดว่าเจ้าของเป็นปีศาจหน้าตาน่าเกลียด ลู่เจิ้งคงนึกว่าเป็นที่อยู่ของฤาษี

ลู่เจิ้งกวาดตา "หนังของแม่นางจางอยู่ไหน?"

ปีศาจงูมือสั่น ชี้ไปที่ไหดินเผาใบใหญ่

ลู่เจิ้งเอากระบี่จี้หลังปีศาจงู เดินเข้าไปดู

ในไหมีน้ำยาสีเทาเขียวแช่หนังมนุษย์แผ่นหนึ่ง เส้นผมดำสยายลอยฟูฟ่อง ดูน่าสยดสยอง