ตอนที่ 41 ขึ้นเขาชิงกังปราบมาร

ตอนที่ 41 ขึ้นเขาชิงกังปราบมาร

[ท่านโปรดสัตว์ ช่วยเหลือวิญญาณอาฆาตระดับ 1 ไปสู่สุขคติ, ปราณอักษร +3]

สู่สุขคติ? ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ... ลู่เจิ้งรู้สึกโกรธจนใจสั่น

เขาเงยหน้ามองฟ้า แสงอาทิตย์วันนี้ช่างแยงตาเหลือเกิน

ในยุคกลียุคแบบนี้ ไม่รู้ว่ามีคนอีกกี่คนที่ต้องเจอชะตากรรมเหมือนสาวน้อยคนนี้

เขาเป็นแค่บัณฑิตตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสถานการณ์บ้านเมืองได้

แต่เรื่องที่มาเจอตรงหน้า เขาไม่มีทางปล่อยผ่าน

ลู่เจิ้งกลับขึ้นฝั่ง ใส่เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดสะอาดออกมาจากกล่องหนังสือ สวมให้ศพหญิงสาวอย่างเรียบร้อย

จากนั้น ลู่เจิ้งก็แบกกล่องหนังสือ อุ้มศพสาวน้อยเตรียมจะไป

เขาหันไปบอกพวกหลิวซาน "เรื่องนี้เป็นฝีมือปีศาจ ข้าจะไปจัดการเอง พวกเจ้าแยกย้ายกันกลับบ้านเถอะ"

หลิวซานพยักหน้าหงึกๆ "ท่านซิ่วไฉเดินทางระวังตัวด้วย เรื่องวันนี้พวกข้าจะเหยียบให้มิด"

ลู่เจิ้งพยักหน้า แล้วก้าวเดินจากไป

หวงซู่รีบวิ่งตามหลังต้อยๆ

วัยรุ่นคนหนึ่งมองตามหลังลู่เจิ้ง แล้วกระซิบ "ท่านซิ่วไฉจะฆ่าปีศาจงูตัวนั้นได้จริงเหรอ?"

หลิวซานยืดอก "เขาเป็นซิ่วไฉฟ้าประทานนะเว้ย ฆ่าปีศาจแค่ตัวเดียว ง่ายเหมือนปอกกล้วย!"

คนอื่นบ่นอุบ "บัณฑิตแคว้นอันเราก็มีเยอะแยะ ถ้าเก่งจริง ทำไมปีศาจถึงยังอาละวาดหนักข้อขนาดนี้"

หลิวซานถอนหายใจ "พวกบัณฑิตทั่วไปรักตัวกลัวตายไง! แต่ท่านซิ่วไฉลู่ไม่เหมือนคนอื่น เมื่อกี้ลงไปงมศพเอง แถมยังใส่เสื้อผ้าให้ศพหน้าตาเฉย บัณฑิตคนอื่นกล้าทำไหมล่ะ? ศพคุณหนูจางสภาพแบบนั้น ข้ายังไม่กล้ามองเลย กลัวเก็บไปฝันร้าย"

"จริง! อย่าพูดถึงเลย ข้าต้องกลับไปจุดธูปไหว้พระหน่อยแล้ว เดี๋ยวคุณหนูจางมาเข้าฝัน"

"วิญญาณนางไปสู่สุขคติแล้ว เจ้าจะปอดแหกไปทำไม!"

ทุกคนเถียงกันไปมา แล้วรีบแยกย้ายกลับบ้านไปล้างซวย

เมื่อกี้ยังห้าวจะจับผี พอเจอของจริงเข้าหน่อย ขาสั่นพั่บๆ

คนธรรมดาก็คือคนธรรมดา เจอเรื่องภูตผีปีศาจ แค่ความกล้าอย่างเดียวมันไม่พอ

...

ลู่เจิ้งอุ้มศพมาถึงป่าที่ฮวงจุ้ยดีๆ ชักกระบี่ออกมาขุดหลุม

หวงซู่รีบเข้าไปช่วยขุด มันดูออกว่าลู่เจิ้งอารมณ์ไม่ดี ตลอดทางไม่พูดสักคำ

หนึ่งคนหนึ่งปีศาจช่วยกันขุดหลุมฝังศพหญิงสาวจนเรียบร้อย

เสร็จธุระ ลู่เจิ้งก็รีบมุ่งหน้าไปหมู่บ้านชิงเหอ

เขาเดินเร็วปานลมกรด หวงซู่ต้องวิ่งตามลิ้นห้อย

ไม่นาน ลู่เจิ้งก็มาถึงหมู่บ้านชิงเหอ

เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อบอกข่าวเศรษฐีจาง แต่มาเพื่อยืนยันบางอย่าง

ลู่เจิ้งหันไปสั่งหวงซู่ "เจ้าแอบเข้าไปในบ้านตระกูลจาง ไปดูซิว่ามีคุณหนูรองจางอีกคนไหม"

หวงซู่เข้าใจความหมาย พยักหน้า "ได้เลย!"

พูดจบ หวงซู่ก็ลอบเข้าหมู่บ้านชิงเหอ มุดเข้าบ้านเศรษฐีจางไปสืบข่าว

สักพัก หวงซู่ก็กลับมา

มันหอบแฮกๆ รายงาน "ในบ้านไม่มีคุณหนูรองจาง ข้าแอบฟังคนคุยกัน คุณหนูรองไปเยี่ยมญาติยังไม่กลับมา พวกเขาดูเหมือนยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่อง"

หวงซู่เสริม "ข้าเดินดูรอบบ้านแล้ว ไม่ได้กลิ่นปีศาจหรือผีเลย"

ลู่เจิ้งพยักหน้า "ลำบากเจ้าแล้ว"

หวงซู่ยิ้มกว้าง "ทำงานให้คุณชาย ไม่ลำบากหรอก!"

ลู่เจิ้งสั่งต่อ "งั้นเจ้าพักอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเขาชิงกังสักหน่อย"

เขาชิงกัง อยู่ห่างไปสิบกว่าลี้ ขึ้นชื่อเรื่องแมลงพิษและงูเงี้ยวเขี้ยวขอ แถมยังมีหมอกพิษปกคลุม คนธรรมดาสูดดมเข้าไปจะเจ็บป่วย

จากข้อมูลที่ได้และคำบอกเล่าของจางเวย ลู่เจิ้งเดาว่าเขาชิงกังคือจุดเกิดเหตุ

หวงซู่รู้ตัวว่าฝีมือไม่ถึง เลยบอก "คุณชายระวังตัวด้วย ข้าจะรออยู่ที่นี่"

ลู่เจิ้งหันหลังเดินมุ่งหน้าสู่เขาชิงกัง

กว่าจะถึงตีนเขา ก็ปาเข้าไปพลบค่ำ

ลู่เจิ้งมองภูเขาเขียวขจี หาที่นั่งพักกินเสบียง ซ่อนกล่องหนังสือไว้ แล้วค่อยเดินขึ้นเขา

บนเขาไม่มีทางเดิน ลู่เจิ้งต้องบุกป่าฝ่าดงขึ้นไป

เดินไปหลายร้อยก้าว ป่าข้างหน้าก็มีหมอกสีเทาลอยปกคลุม

กลิ่นคาวเหม็นเน่าโชยมาเตะจมูก ลู่เจิ้งขมวดคิ้ว

โชคดีที่หมอกพิษไม่หนามาก ลู่เจิ้งแค่เดินลมปราณไอธรรมนิดหน่อย ก็กันพิษได้สบาย

ทันใดนั้น ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งก็วาววับขึ้น

ลู่เจิ้งชำเลืองมอง เห็นงูพิษตัวเท่าสามนิ้วเกาะอยู่บนต้นไม้ แลบลิ้นแผล็บๆ แผ่ไอปีศาจจางๆ

ลู่เจิ้งหน้าตาเฉย เดินตรงเข้าไป

งูพิษเห็นลู่เจิ้งเข้ามา ก็เอนตัวไปข้างหลัง อ้าปากขู่ฟ่อ

ลู่เจิ้งลงมือว่องไว คว้าคองูหมับ แล้วบีบ

กร๊อบ...

เสียงกระดูกลั่น คองูหักพับ ตายคาที่

[ท่านสังหารงูพิษระดับ 1, ปราณอักษร +1]

ลู่เจิ้งหิ้วซากงู เดินขึ้นเขาต่อ

ระหว่างทางเจองูธรรมดาอีกหลายตัว หลากสีหลายสายพันธุ์

พวกงูเห็นชะตากรรมเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ ก็ไม่กล้าหือ พากันเลื้อยหนี

เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ก็เห็นแสงไฟวูบไหวในป่าลึก

ลู่เจิ้งเดินตามแสงไป จนเจอบันไดหิน

เดินตามทางหินไปจนถึงหน้าผา ก็เห็นปากถ้ำ

ที่ศาลาริมทางไม่ไกลจากปากถ้ำ มีปีศาจนั่งดื่มเหล้าอยู่

ปีศาจหัวงูเขียว ตัวคน สวมชุดยาวสีเขียว ผิวหนังที่โผล่ออกมามีเกล็ดวาววับ แผ่กลิ่นอายชั่วร้าย

"หืม?" ปีศาจงูรู้สึกผิดปกติ หันมามอง ก็จ๊ะเอ๋กับลู่เจิ้ง

มันรีบลุกขึ้น ระวังตัว ถามเสียงแหบพร่า "เจ้าเป็นใคร?"

จู่ๆ ก็มีคนโผล่มา เกือบไม่รู้ตัว ทำให้มันระแวง

ลู่เจิ้งมองปีศาจงู ตอบ "บัณฑิตคนหนึ่ง"

ดวงตาแนวตั้งสีเขียวของปีศาจงูวูบไหว "บัณฑิตไม่อ่านหนังสือ มาทำบ้าอะไรที่นี่?"

ลู่เจิ้งสีหน้าเรียบเฉย ถาม "ต้นเดือนหก เจ้าฆ่าคนกลุ่มหนึ่ง จับตัวเด็กสาวคนหนึ่งไป ถลกหนังนางทั้งเป็น แล้วถ่วงน้ำ ใช่หรือไม่?"

ปีศาจงูกะพริบตา แสยะยิ้ม "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ในเขา ไม่ได้มีรสนิยมฆ่าคนถลกหนัง"

มันเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ "พ่อบัณฑิต ถ้าเจ้ามาเป็นแขก ข้าเลี้ยงเหล้าได้ แต่ถ้ามาหาเรื่อง ก็เชิญไสหัวลงเขาไปซะ!"

"หนังมนุษย์ผืนนั้น เจ้ายังทำไม่เสร็จสินะ?" ลู่เจิ้งถามสวน

"ยัง..." ปีศาจงูเผลอหลุดปาก แล้วรีบหุบปากฉับ จ้องลู่เจิ้งตาเขม็ง "ดูท่าเจ้าจะตั้งใจมาหาเรื่องข้าจริงๆ สินะ?"