บทที่ 502 - ยานสำรวจดวงดาว, เหยาหลาน!

บทที่ 502 - ยานสำรวจดวงดาว, เหยาหลาน!

เฉินม่อ "..."

ทาเนียลพยายามอธิบาย

"คุณเข้าใจความรู้สึกนั้นไหม? ทำงานไปน้ำตาไหลไป: 'ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระแล้ว! ฉันสามารถสมัครใจทำโอทีได้แล้ว!' ความสุขแบบนี้คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก!!!"

เฉินม่อเอามือกุมขมับ

"...แล้วร่างพาหะของนายจะไม่พังเอาเหรอ?"

ทาเนียลตบหน้าอกปุๆ

"วางใจได้! ถ้าร่างกายรับไม่ไหว ผมก็แค่เปลี่ยนใหม่!"

เฉินม่อ "..."

ทาเนียลเสริมต่อ

"ร่างก่อนหน้านี้อดนอนสามวันติดจนอักเสบ ผมก็เลยไปเบิกร่างใหม่มา! ร่างโคลนมีถมเถไป!"

เฉินม่อสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดช้าๆ ชัดๆ

"นายนี่มัน... บ้างานได้... หลุดโลกไปแล้วจริงๆ"

ทาเนียลทำหน้าจริงจัง

"ไม่! นี่คือเสรีภาพ! นี่คือความสุขจากการทำงาน!! นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า... การมีชีวิตอยู่มันดีจริงๆ!!!"

เฉินม่อพูดไม่ออก เหลือแค่ประโยคเดียว

"...ต้าเซี่ยคงเปลี่ยนนายให้กลายเป็นผีบ้างานโดยสมัครใจไปแล้วสินะ?"

ทาเนียลตะโกนลั่น "ผมต้องการงานเพิ่ม!!!"

ทันใดนั้น เฉินม่อที่โดนประโยค "ผมต้องการงานเพิ่ม!!!" ของทาเนียลกระแทกจนขนลุกไปทั้งตัว ก็รีบทิ้งเจ้าบ้างานผู้สมัครใจไว้ในห้องแล็บ แล้วพาเจ้าเทียนไขน้อยตัวกลมถอยทัพออกมาทันที

ทั้งสองเดินออกจากห้องแล็บมาได้ไม่ไกล ก็ชนเข้ากับซูเหยียนพอดี

เฉินม่อทักทาย

"อ้าว ดร.ซูเหยียน บังเอิญจังครับ?"

ในมือซูเหยียนถือปึกรายกางาน ขยับแว่นตาเล็กน้อย แววตาสะท้อนแสงเย็นเยียบแบบนักวิทยาศาสตร์

"กำลังจะไปแจกจ่ายงานให้คนในแล็บอื่นพอดี"

พูดจบเขาก็มองเฉินม่อแวบหนึ่ง

"คุณเพิ่งออกมาจากห้องผู้อำนวยการฝ่ายอีเธอร์เหรอ?"

เฉินม่อพยักหน้า

"ใช่ครับ"

ซูเหยียนถามด้วยความอยากรู้

"เขาเรียกร้องอะไรหรือเปล่า?"

เฉินม่อสูดหายใจเข้า ทำหน้าเหมือนเพิ่งเห็นโลกทัศน์พังทลายต่อหน้าต่อตา

"เขาบอกว่า... ตัวเองว่างเกินไป"

ซูเหยียนอึ้งไปสามวินาที แล้วก็หลุดขำ "พรืด" ออกมา

"นี่เขาทำงานจนเสพติดไปแล้วเหรอ?"

เฉินม่อโบกมือ

"ไม่ๆๆ ไม่เหมือนกัน เมื่อก่อนเขาถูกจ้าวผู้ปกครองบังคับให้ทำ ยิ่งทำยิ่งอยากขัดขืน แต่ตอนนี้เขารู้ว่าตัวเองกำลังทำงานเพื่อตัวเอง ยิ่งทำยิ่งมีความสุข"

มือที่กำลังขยับแว่นของซูเหยียนชะงักไป

"นี่... นี่มันตื่นรู้ในคุณค่าของแรงงานแล้วเหรอเนี่ย?"

เฉินม่อ "ประมาณนั้นแหละ"

เขาเสริมอีกประโยค น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"คุณไม่รู้อะไร... ตอนนี้เขาชอบฟังเพลง 'The Internationale' มากเลยนะ"

แว่นตาซูเหยียนแทบจะร่วง

"เดี๋ยวนะ! เขาที่เป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติจากโลกพลังงาน... ชอบฟัง 'The Internationale' เนี่ยนะ???"

เฉินม่อผายมือ

"ไม่ได้ล้อเล่น พอเขาได้ยินท่อน 'ใครกันสร้างโลกมนุษย์ ก็พวกเราชนชั้นแรงงานนี่แหละ' เขาน้ำตาไหลพรากคาที่เลย"

ซูเหยียน "..."

เฉินม่อเล่าต่อ

"เขาบอกว่าเมื่อก่อนเขาคือ 'ผู้มีปัญญาระดับล่างที่ถูกจ้าวผู้ปกครองขูดรีด' ตอนนี้ตาสว่างแล้ว จิตวิญญาณยกระดับแล้ว"

ซูเหยียนเงียบไปห้าวินาที เหมือนกำลังพยายามย่อยข่าวจักรวาลสุดเพี้ยนนี้ แล้วเขาก็หัวเราะเบาๆ

"ก็ได้ ต้าเซี่ยสามารถให้การศึกษาสิ่งมีชีวิตพลังงานจนกลายเป็นกองหน้าชนชั้นกรรมาชีพได้... อันนี้ผมนับถือจริงๆ!"

เฉินม่อมมองดูปึกรายกางานในอ้อมแขนซูเหยียนที่หนาจนน่าจะเอาไปทุบคนตายได้ แล้วถามขึ้นลอยๆ

"เป็นไง? รอบนี้เตรียมจะทำโปรเจกต์ใหญ่อีกแล้วเหรอ?"

ซูเหยียนขยับแว่น แววตาเป็นประกายแบบคนคลั่งเทคโนโลยี

"ถูกต้อง เราจะเริ่มผลักดัน... แผนการพัฒนาระบบสุริยะอย่างเป็นทางการ!"

เฉินม่อชะงักฝีเท้า

"พัฒนาระบบสุริยะ???"

ซูเหยียนพยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่เนื้อหาสะเทือนเลื่อนลั่น

"โดยอาศัยตัวขับเคลื่อนความเฉื่อยแบบตะแกรงแสง ยานสำรวจดวงดาวลำแรกของต้าเซี่ย... ยาน 'เหยาหลาน' กำลังจะเริ่มสร้างแล้ว!"

เฉินม่อแทบจะลอยขึ้นสวรรค์ตรงนั้น

"เเล้วๆๆ! ยานสำรวจดวงดาว?! เรามียานแม่ทางอากาศ 'หลวนเหนียว' กำลังสร้างอยู่ไม่ใช่เหรอ? สองลำนี้มันต่างกันยังไง?"

ซูเหยียนตอบนิ่งๆ น้ำเสียงเบาหวิว แต่เนื้อหาทำเอาวงการวิจัยกรี๊ดสลบ

"ยานเหยาหลาน... ในอนาคตจะเปิดให้ประชาชนต้าเซี่ยใช้งานได้!"

เฉินม่อ "..."

เฉินม่อ "???"

เฉินม่อ "??????"

"คุณหมายความว่า... พลเมืองต้าเซี่ยในอนาคตจะสามารถขับยานสำรวจดวงดาวได้เองงั้นเหรอ?!"

ซูเหยียนพยักหน้า

"ดังนั้นเข้าใจได้ว่า... ยานเหยาหลาน คือยานหลวนเหนียวฉบับย่อส่วน!"

เฉินม่อ "เชรดดด สวัสดิการจะโหดไปไหนเนี่ย!!"

ซูเหยียนเสริมต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคงแบบนักวิทยาศาสตร์

"แต่ย่อส่วน ไม่ได้หมายความว่าลดสเปกนะ เกราะพลังงานมี! ปืนเลเซอร์ระดับ PW มี! ระบบพลังงานแยกส่วนแบริออนมี! ระบบสื่อสารควอนตัม ก็มี!"

เฉินม่อสับสนไปหมด "ของพวกนี้เอามาใส่ในเกรดพลเรือนเหรอ?!"

ซูเหยียน "ดัชนีความสุขของประชาชนต้าเซี่ยเป็นเรื่องที่เราให้ความสำคัญมาก!"

เจ้าเทียนไขน้อยกระพริบแสงอยู่ข้างๆ "ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจเฉินม่อพุ่งสูงผิดปกติ!"

เฉินม่อพยายามดึงสติ

"จริงสิ เมื่อกี้คุณบอกว่า... ระบบสื่อสารควอนตัม?"

ซูเหยียนขยับแว่น

"ถูกต้อง ไม่ว่ายานเหยาหลานจะอยู่ห่างกันกี่ปีแสง ก็สามารถสื่อสารได้แบบเรียลไทม์... ดีเลย์เป็นศูนย์"

เฉินม่อสติแตกไปเรียบร้อย

"นี่มันสเปกยานรบระดับกองทัพอวกาศชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ?!"

ซูเหยียนยังคงโยนข้อมูลใส่รัวๆ

"เมื่อเทียบกับยานหลวนเหนียว ตัวยานเหยาหลานจะมีความยาวแค่ 120 เมตร ในขณะที่หลวนเหนียวยาว 1,200 เมตร"

"ตำแหน่งการใช้งานต่างกัน หลวนเหนียวคือยานแม่ขนาดยักษ์ ส่วนเหยาหลานคือยานฟริเกตเบาสำหรับระบบสุริยะ คล่องตัวสูง เหมาะจะเป็นหน่วยเคลื่อนที่เร็วในกองยานอวกาศ!"

เฉินม่อเงียบไปสามวินาที แล้วพึมพำออกมา

"งั้นต่อไปต้าเซี่ยก็คือ... ทุกคนมีรถ ทุกคนมีบ้าน และในอนาคตทุกคนมียานฟริเกตขับ?"

ซูเหยียนพยักหน้าอย่างจริงใจ

"เรากำลังพยายามอยู่!"

เฉินม่อ "..."

เฉินม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

"ไม่นึกเลยว่า... เราจะก้าวเข้าสู่ระบบสุริยะเร็วขนาดนี้!"

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การทอดถอนใจ แต่เหมือนความสั่นสะเทือนเมื่อประตูแห่งยุคสมัยถูกเขาผลักเปิดออกด้วยมือตัวเอง

เฉินม่อหันไปมองซูเหยียน สายตามีแววเจ้าเล่ห์นิดๆ

"คุณว่านะ ถ้าพวกตะวันตกรู้ว่า... เรากำลังจะบุกเบิกระบบสุริยะ ในขณะที่พวกเขายังไปดวงจันทร์ไม่รอด... พวกเขาจะจิตหลุดกันไหม?"

ซูเหยียนขยับแว่น ยิ้มร้ายแบบนักวิชาการ

"ด้วยความสามารถในการรับแรงกระแทกทางจิตใจของพวกเขา... ผมว่า หลุดแน่นอน!"

เฉินม่อหัวเราะ

"แต่คนต้าเซี่ยอย่างพวกเรา... ต้องดีใจจนตัวลอยแน่ๆ"

ซูเหยียนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ฮ่าๆ! มันแน่อยู่แล้ว"

เฉินม่อโบกไม้โบกมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ว่า "ยุคอวกาศมาถึงเร็วเกินคาด"

"พอเครื่องเร่งแม่เหล็กไฟฟ้าระดับร้อยกิโลเมตรที่เทือกเขาหิมาลัยเปิดใช้งาน อุตสาหกรรมอวกาศทั่วโลกก็เหมือนโดนเราจุดไฟเผาจนลุกโชน!"

"ตอนนี้กระแสสำรวจอวกาศมาแรงเวอร์! ช่วงนี้ผมได้รับ SMS โฆษณาทุกวันเลย... ทั้งทัวร์อวกาศ โรงแรมอวกาศ แข่งขันในอวกาศ ถ่ายภาพอวกาศ สวนสัตว์อวกาศ..."

เขายิ่งพูดยิ่งเว่อร์ ยิ่งพูดยิ่งมันส์

"ผมรู้สึกว่าถ้าผมไม่ได้ไปดูงานที่อวกาศสักครั้ง คงจะตกเทรนด์แย่เลย!!"

ซูเหยียนพยักหน้าเห็นด้วย

"ได้ยินว่าไม่กี่สัปดาห์มานี้ เฉพาะบริษัทที่จดทะเบียนในสายงานนี้ก็ทะลุหมื่นบริษัทแล้ว"

"ทั้ง 'บาร์ทางช้างเผือก', 'สมาพันธ์แข่งรถวงแหวนดาว', 'สนามอีสปอร์ตอวกาศ', 'บริษัทรับจัดงานแต่งงานในวงโคจร' ก่อตั้งกันเพียบ!"