บทที่ 501 - งานน้อยเกินไปแล้ว!!!

บทที่ 501 - งานน้อยเกินไปแล้ว!!!

เฉินม่อหยุดเดินทันที

"...นี่ใครมาร้องเพลงนี้กลางทะเลสาบหลัวปู้เนี่ย???"

เขาชะโงกหน้าเข้าไปดู แล้วก็ต้องอึ้งจนพูดไม่ออก แถมยังช็อกสุดขีด

คนฟังเพลงไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อำนวยการฝ่ายอีเธอร์จากโลกเอลฟ์... ทาเนียล หลิงเย่า!

สิ่งมีชีวิตรูปแบบพลังงานคนนั้น! ตัวตนที่เคยถูกพวกโอเวอร์ลอร์ดและผู้มีปัญญาชนชั้นสูงกดขี่จนเหลือแต่ความทรงจำอันเจ็บปวด!

ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทดลอง สองมือประคองหูฟัง สีหน้าศรัทธาแรงกล้าเหมือนกำลังฟังบทสวดศักดิ์สิทธิ์อะไรสักอย่าง

เฉินม่ออดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปทัก

"เฮ้ นายชอบเพลงนี้ด้วยเหรอ?"

ทาเนียล หลิงเย่าเงยหน้าขวับ พอเห็นว่าเป็นเฉินม่อ เขาก็ตื่นเต้นจนดวงตาสว่างวาบ

"ชอบ?! เพลงนี้มันสุดยอดไปเลยต่างหาก!!"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเหมือนความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ

"ทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้... ผมจะนึกถึงช่วงเวลาที่เราถูกพวกโอเวอร์ลอร์ดและชนชั้นสูงปกครอง... มันระยำตำบอนจริงๆ! ชีวิตบัดซบขนาดที่ว่าแม้แต่จะต่อต้านก็ยังทำไม่ได้!!!"

เฉินม่อพยักหน้า

"นายเคยเล่าให้ฉันฟังแล้ว ตอนนั้นพวกนายไม่มีแม้แต่เวลานอน ร่างพาหะพังก็แค่เปลี่ยนร่างโคลนใหม่ พลังงานหมดก็ไม่มีโอกาสได้ชาร์จ ถูกทิ้งขว้างเหมือนขยะ"

แววตาของทาเนียล หลิงเย่าหม่นลง ก่อนจะกำหมัดแน่น

"ใช่! แค่พวกเรามีความคิดเป็นของตัวเองนิดเดียว... พวกโอเวอร์ลอร์ดก็จะส่งคนมาดึงพวกเราออกจากร่างเนื้อ แล้วโยนลงเตาปฏิกรณ์พลังงานไปเป็นเชื้อเพลิงดื้อๆ เลย!!!"

เสียงของเขาสั่นระริก

"มันโหดร้ายมาก! โหดร้ายที่สุด!!!"

เฉินม่อมองดูร่างพลังงานที่ตื่นเต้นจนแทบจะเปล่งแสงจ้าออกมา

"สรุปคือ... นายก็เลยชอบเพลงนี้?"

ทาเนียล หลิงเย่าพยักหน้าหงึกๆ

"แน่นอน! เพลงนี้... มันคือเสียงจากหัวใจของพวกเราชาวเผ่าแสงระดับล่างทุกคน!"

พูดจบ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนต้องการจะระบายความโกรธแค้นที่ถูกกดขี่มานับหมื่นปีออกมา แล้วร้องคลอไปตามเนื้อเพลง

"พวกเราจะทวงคืนผลผลิตจากการทำงาน ให้ความคิดพังทลายกรงขัง!"

พอมาร้องถึงท่อนฮุกท่อนนั้น เขาก็กลั้นอารมณ์ไม่อยู่แล้ว

"ใครกันเป็นผู้สร้างโลกมนุษย์? ก็พวกเราชนชั้นแรงงานนี่ไง! ทุกสิ่งต้องเป็นของผู้ใช้แรงงาน จะยอมให้มีพวกปลิงดูดเลือดได้ยังไง?!"

พอร้องถึงคำว่า "ปลิงดูดเลือด" ร่างของทาเนียล หลิงเย่าก็มีแสงสีเขียวกระพริบวิบวับไปทั่วร่าง

และพอถึงท่อนสุดท้าย... เขาก็ปล่อยโฮออกมาเลย

"ที่น่าแค้นที่สุดคือพวกอสรพิษและสัตว์ร้าย ที่กัดกินเลือดเนื้อพวกเราจนหมดสิ้น?! เมื่อไหร่ที่กำจัดพวกมันจนสิ้นซาก ดวงตะวันสีแดงฉานจะสาดส่องไปทั่วโลก!"

ผู้อำนวยการฝ่ายอีเธอร์แห่งโลกเอลฟ์... สิ่งมีชีวิตพลังงานผู้ยิ่งใหญ่...

ตอนนี้กำลังกอดหูฟังร้องไห้โฮอยู่ในห้องใต้ดินที่ทะเลสาบหลัวปู้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงมา ก่อนจะระเหยกลายเป็นละอองแสงเล็กๆ

เขาเหมือนได้ระบายความโกรธและความสิ้นหวังที่อัดอั้นมานับพันปีออกมาจนหมด

"เฉินม่อ!! เพลงนี้ของประเทศพวกคุณ!!! มันกระแทกใจผมเข้าอย่างจัง!!!"

เฉินม่อมุมปากกระตุกรัวๆ

"...เพื่อนเอ๋ย นายหยุดร้องเถอะ ขืนร้องต่อ ร่างพลังงานของนายจะสั่นพ้องจนระเบิดตัวเองเอานะ!"

เฉินม่อมองทาเนียลที่ร้องไห้จนร่างพลังงานแทบจะระเบิดแสง ก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจ

เพราะเขาไม่เคยปลอบใจสิ่งมีชีวิตพลังงานมาก่อน... ขนาดปลอบคนปกติยังตะกุกตะกัก ครั้งนี้ต้องมาปลอบ "เจ้าน้ำตาพลังงาน" ที่สิงอยู่ในร่างโคลน ความยากระดับคูณสองชัดๆ

เขาได้แต่จำใจเดินเข้าไป ตบไหล่ร่างโคลนที่ทาเนียลสิงอยู่เบาๆ

"ไม่เป็นไรนะ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ต้าเซี่ย มีปัญหาอะไรก็บอกได้เลย! ฉันกับคนในฐานจะช่วยหาทางแก้ให้!"

ทาเนียลสะอึกสะอื้น แสงจากน้ำตาค่อยๆ จางลง พยายามกดอารมณ์ที่เหมือนไฟจะลัดวงจรเอาไว้

จากนั้นเขาก็คิดอย่างจริงจัง แล้วจู่ๆ ก็โพล่งออกมาประโยคหนึ่ง

"ข้อเสีย? ไม่มีข้อเสียเลย! ที่นี่มันสวรรค์ชัดๆ!"

เฉินม่อ "???"

ทาเนียลยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น

"คุณรู้ไหม? ผมได้นอนตอนกลางคืนด้วย!! วันหนึ่งมีเวลาว่างตั้ง 16 ชั่วโมง!!! แถมวันเสาร์อาทิตย์ยัง... ได้... หยุด... อีก!!!"

"เฉินม่อ!! คุณรู้ไหมว่าสิ่งเหล่านี้มีความหมายยังไงกับพวกเราที่เป็นอดีตผู้มีปัญญาชนชั้นต่ำ? เมื่อก่อนผมไม่มีเวลาแม้แต่จะฝัน!! ผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าคำว่า 'ฝัน' มันสะกดยังไง!!!"

เฉินม่อฟังแล้วก็ขำ

"ฟังนายพูดแบบนี้ ก็ดูมีความสุขดีนี่?"

จู่ๆ ทาเนียลก็หุบยิ้ม ทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนจะประกาศสงครามจักรวาล

"ไม่! มีปัญหาใหญ่อยู่อย่างนึง!!"

เฉินม่อตื่นตัวทันที

"ปัญหาอะไร? พลังงานไม่พอ? ร่างกายไม่เข้ากัน? หรือสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม?"

ทาเนียลตบโต๊ะปัง

"งานน้อยเกินไปแล้ว!!!"

เฉินม่อ "???"

ทาเนียลยิ่งพูดยิ่งสติแตก

"ผมมีงานทำแค่วันละแปดชั่วโมง!! เฉินม่อ คุณรู้ไหม! จากที่เคยทำงานล้นมือจนแทบตาย มาเหลือแค่แปดชั่วโมงสบายๆ มันทรมานขนาดไหน???"

พูดไปเขาก็ควักมือถือรุ่นเทิงหลงออกมา โชว์แรงค์ในเกม RoV (Honor of Kings) ให้เฉินม่อดู

...แรงค์คอน (Conqueror) 100 ดาว

เฉินม่อ "..."

ทาเนียลตบโต๊ะดังสนั่น

"นอกจากทำงานแปดชั่วโมง ผมต้องบังคับตัวเองให้นอนอีกแปดชั่วโมง!! แล้วเวลาที่เหลือก็ต้องบังคับตัวเองให้เล่นเกมอีกแปดชั่วโมงเพื่อรักษาระดับคลื่นจิตให้คงที่!! คุณรู้ไหมว่านี่มันคืออะไรสำหรับผม?! มันคือการทรมาน!!! เฉินม่อ ผมต้องการงาน... มาก... กว่า... นี้!!!"

เฉินม่อมองดูแรงค์คอนของเขา มองดูร่างพลังงานที่มีน้ำตาคลอเบ้า และมองดูท่าทางที่ "สมองโหลดเกิน" เพราะ "ว่างจัด" ของเขา

เฉินม่อสูดหายใจเข้าลึกๆ

"เพื่อน... นี่นายเป็น 'โรคซึมเศร้าหลังเลิกทาส' ขั้นรุนแรงเลยนะเนี่ย"

ข้างๆ กันนั้น วงแหวนแสงของเจ้าเทียนไขน้อยกระพริบแวบหนึ่ง

"ตรวจพบค่าพารามิเตอร์ทางจิตของเป้าหมาย: ไม่สามารถปรับตัวเข้ากับอิสรภาพและการพักผ่อนได้อย่างรุนแรง คำแนะนำ: จัดงานให้ทำเยอะๆ!"

ทาเนียลพยักหน้าหงึกๆ

"ใช่! ผมต้องการทำงาน! ผมต้องการสร้างสรรค์! ผมกลัวว่าถ้าว่างเกินไปจิตผมจะฟุ้งซ่านจนสลายไป!"

เฉินม่อรู้สึกขนลุกกับรังสี "ขอกูทำงานเถอะ" ของทาเนียล จนต้องเกาหัวแกรกๆ

"นายนี่มัน... จิตวิญญาณแห่งการกดขี่ตัวเองสูงส่งจริงๆ นะ? ต้าเซี่ยคงไม่ปั้นนายให้กลายเป็นราชาแห่งการทำงานหนักหรอกมั้ง?"

ทาเนียลรีบส่ายหัว

"ไม่ๆๆ ต้าเซี่ยไม่ได้กดขี่ผม! ผมกดขี่ตัวผมเอง!"

เฉินม่อ "..."

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ

"แล้วช่วงนี้ ต้าเซี่ย... ไม่ได้มอบหมายงานให้นายเลยเหรอ?"

ทาเนียลถอนหายใจ สีหน้าซับซ้อน

"ให้แล้ว... แต่ว่า..."

เฉินม่อ "แต่ว่าอะไร?"

ทาเนียลชี้ไปที่มุมห้องแล็บ รถบินได้รูปทรงล้ำยุคคันหนึ่งกำลังส่องแสงพลังงานสีฟ้าวิบวับ

น้ำเสียงเขารังเกียจสุดๆ

"แต่มันง่ายเกินไป!!!"

เฉินม่อ "???"

ทาเนียลชี้รถบินได้คันนั้นเหมือนจะฟ้องครู

"คุณดูสิ ก็แค่สั่งงานเล็กๆ อย่าง 'ออกแบบรถยนต์ที่บินได้' แค่นี้เองเหรอ? แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว ผมใช้เวลาแค่... สามวันสามคืนก็จบ"

เฉินม่อหน้าตึง

"...เดี๋ยวนะ นายไม่ได้บอกว่าต้องทำงานแค่วันละแปดชั่วโมงเหรอ?"

ทาเนียลทำหน้าเหมือนเด็กประถมที่เผลอหลุดปากความลับ รีบหันซ้ายหันขวาแล้วกระซิบเสียงเบา

"คุณอย่าไปบอกใครนะ..."

แล้วเขาก็โน้มตัวเข้ามา ป้องปากแฉตัวเอง

"ไม่รู้ทำไม... เมื่อก่อนโดนโอเวอร์ลอร์ดบังคับให้ทำ ยิ่งทำยิ่งอยากต่อต้าน แต่พอเป็นอิสระแล้ว... ผมทำงานเหมือนคนเสพติดเลย! รู้สึกเหมือนกำลังสร้างอนาคตให้ตัวเอง! พอได้เริ่มทำแล้วมันหยุดไม่ได้จริงๆ!!!"