บทที่ 11 - เข้าสู่รัตติกาล

บทที่ 11 - เข้าสู่รัตติกาล

นักวิจัยอีกคนใช้เครื่องสแกนดูมุมที่ลูกดอกเจาะเข้าไป เพื่อยืนยันความลึกและปฏิกิริยาของเนื้อเยื่อ

"อำนาจการทำลายล้างพอใช้ได้ แต่ต้องยิงซ้ำหลายดอกถึงจะเอาอยู่"

เจิ้งเจ๋อยืนดูอยู่ข้างๆ พยักหน้ารับทราบ

"สรุปคือ ตัวต่อตัวพอไหว แต่ถ้ามาเป็นฝูงต้องช่วยกันยิง"

ซู่เหยียนเช็ดเหงื่อ ตายังจ้องจอเครื่องมือ

"ใช่ ตอนนี้ยืนยันได้อย่างนึง: การทำลายสมองทางกายภาพ คือวิธีเดียวที่จะหยุดมันได้เร็วที่สุด"

เขาเงยหน้ามองรอบๆ

"แต่มีจุดนึงที่น่าห่วง — เลือดพวกมันยังไหลอยู่ แปลว่าไวรัสแอคทีฟมาก อย่าเข้าใกล้ ระวังตัวด้วย"

เจิ้งเจ๋อรับลูกทันที "ทีมวิจัยถอยห่าง 2 เมตร ทีมพยัคฆ์คุมโซน"

"ครับ!"

ขบวนกลับเข้าที่

ซู่เหยียนซีลกล่องตัวอย่าง เครื่องมือส่งเสียง "ติ๊ดๆ" บันทึกรหัส

เจิ้งเจ๋อยกมืออีกครั้ง "เดินหน้า"

ทีมเคลื่อนพลต่อ

กลิ่นไหม้และกลิ่นสนิมลอยอวล ลมพัดผ่านตึกร้างพาเสียงครางแว่วมา

ทันใดนั้น เสียงซู่เหยียนก็ดังขึ้นในวิทยุ

"หัวหน้าเจิ้ง — ผมเจออะไรใหม่"

เจิ้งเจ๋อหยุดกึก ยกมือสั่งระวังภัย "ว่ามา"

น้ำเสียงซู่เหยียนเครียดจัด "หนูทดลองชุดที่ฉีดเชื้อระดับปานกลาง... เมื่อกี้กลายพันธุ์หมดแล้ว"

เฉินม่อสะดุ้ง "กลายพันธุ์อีกแล้ว?"

ซู่เหยียนพยักหน้า สีหน้าเย็นชา

"โดนเยอะ 5 นาทีรู้เรื่อง โดนปานกลาง... ประมาณชั่วโมงนึง ถ้าคำนวณตามนี้ พอไวรัสสะสมถึงจุดวิกฤต สิ่งมีชีวิตไหนก็คุมสติไม่อยู่ในพริบตา"

เจิ้งเจ๋อรับคำเสียงต่ำ "เข้าใจแล้ว"

สายตาเขาคมขึ้น การที่หนูทดลองกลายพันธุ์ย้ำชัดว่า — แค่แผลถลอกนิดเดียวก็ตายได้

"ทุกคนฟัง — ห้ามโดนข่วน โดนกัดเด็ดขาด แม้แต่รอยขีดข่วนเล็กๆ ก็ต้องรายงานทันที"

คำสั่งของเจิ้งเจ๋อหนักแน่นดั่งหินผา

"ทีมวิจัยอยู่ห่างศพซอมบี้ 3 เมตร"

"รับทราบ!"

ขบวนปรับระยะห่าง

ซู่เหยียนยังตรวจสอบต่อ เขาชี้ไปที่จอภาพ กล้องจุลทรรศน์ขยายภาพเป็นพันเท่า —

ในแสงฟลูออเรสเซนต์ เซลล์ส่องสว่างเหมือนดวงดาว และมีเส้นเกลียวบางอย่างกำลังดิ้นพล่าน

"วิเคราะห์เบื้องต้น นี่คือไวรัสปรสิตที่มีความว่องไวสูง มันแบ่งตัวและก็อปปี้ตัวเองในเซลล์เจ้าบ้านเร็วมาก แล้วจะยึดระบบประสาทในเวลาสั้นๆ"

เขาเงยหน้าขึ้น เสียงนิ่ง "ข่าวดีคือ — แทบไม่มีโอกาสแพร่ทางอากาศ ตัวอย่างอากาศที่เก็บมาไม่เจอเชื้อลอยอยู่ และในตัวเฉินม่อก็ไม่พบการติดเชื้อ"

ทุกคนถอนหายใจโล่งอก

ซู่เหยียนพูดต่อ "แต่ข่าวร้ายคือ — แม้แต่หนูที่โดนฉีดน้อยสุด ไวรัสก็ยังเพิ่มจำนวนแบบทวีคูณ ด้วยความเร็วนี้ อีกสัก 10 ชั่วโมง พวกมันก็น่าจะกลายพันธุ์เหมือนกัน"

เจิ้งเจ๋อกระชับปืน สูดหายใจลึก

"รับทราบ"

เขาโบกมือ

"เดินหน้า — ต่อไป"

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในซากเมือง เจิ้งเจ๋อยิ่งรู้สึกว่า —

เมืองนี้... มันเงียบเกินไป

ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงลมพัดกระดาษ แม้แต่เสียงคำรามของซอมบี้ก็หายไป

เหมือนเมืองทั้งเมืองถูกกดปุ่ม "Pause" เอาไว้

"แถบนี้... ไม่มีคนอยู่จริงๆ"

เจิ้งเจ๋อลดกล้องส่องทางไกลลง สีหน้าเคร่งเครียด

เพื่อขยายขอบเขตการค้นหา เขาตัดสินใจเด็ดขาด "ปล่อยโดรน — สแกนทุกคลื่นความถี่"

ทหารรีบกางเทอร์มินัล ปล่อยโดรนสอดแนมขนาดเล็กขึ้นฟ้า

ใบพัดสีเงินตัดอากาศเสียงดัง "วูบ——"

ภาพเรียลไทม์ปรากฏบนจอ

ในมุมมองจากที่สูง เมืองเหมือนศพขนาดยักษ์ —

ถนนยุบตัว รถจอดเกะกะ ป้ายโฆษณาเอียงกระเท่เร่ สนิมเกรอะกรัง และตามตรอกซอกซอย...

เห็นคราบเลือดแห้งกรังเป็นทางยาว เหมือนแม่น้ำสายมรณะ

เฉินม่อขยับเข้าไปใกล้ซู่เหยียน กระซิบถาม:

"คุณคิดว่า... โลกนี้ยังมีคนรอดไหม?"

ซู่เหยียนนิ่งไปพักหนึ่ง จ้องมองภาพบนจอ แววตาสงบนิ่งจนดูเย็นชา

"ไม่รู้สิ แต่ดูจากโครงสร้างเมือง ถ้ามีคนรอด ก็คงไม่เยอะ ไม่งั้นป่านนี้ต้องมีการกวาดล้างไปแล้ว"

"กวาดล้าง?" เฉินม่องง

ซู่เหยียนเงยหน้าขึ้น

"ใช่ ถ้ายังมีกองทัพ รัฐบาล หรือองค์กรหลงเหลืออยู่ ป่านนี้ต้องส่งคนมาเคลียร์พื้นที่แล้ว แต่นี่เราเห็นแต่ซากเมืองที่ถูกทิ้ง — ไม่มีแนวกันชน ไม่มีฐานป้องกัน ไม่มีเสียงตามสาย"

เวลาผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ตึกสูงถูกย้อมด้วยสีสนิมแดงจากแสงอาทิตย์อัสดง ลมพัดพากลิ่นฝุ่นและกระดาษเก่ามา เหมือนเสียงถอนหายใจเฮือกสุดท้ายของเมือง

"มืดแล้ว"

เจิ้งเจ๋อดูนาฬิกา สีหน้าจริงจัง

"ถอนกำลัง หาที่มั่นพักแรมแถวนี้ กลางคืนอันตรายเกินไป"

ไม่นาน พวกเขาก็เจอซูเปอร์มาร์เก็ตเก่าๆ ที่โครงสร้างยังพอใช้ได้ ประตูเหล็กม้วนถูกล่ามด้วยโซ่สนิมเขรอะ ป้ายหน้าร้านสีซีดจางอ่านไม่ออก

เจิ้งเจ๋อสั่งเคลียร์ทางเข้า ตรวจสอบข้างในจนแน่ใจ แล้วสั่งตั้งค่าย

ชั้นวางของข้างในว่างเปล่า พื้นเต็มไปด้วยฝุ่นและห่อขนมขาดๆ

ทุกคนเปิดไฟพกพา ลำแสงส่องวูบวาบ ฝุ่นลอยฟุ้ง กลิ่นพลาสติกเก่าเตะจมูก

เฉินม่อพิงตู้แช่ที่ล้มอยู่ พูดเสียงเบาเหมือนบ่นกับตัวเอง:

"ไม่น่าเชื่อ... เมืองทั้งเมืองไม่มีคน... มันจะเงียบได้ขนาดนี้"

เจิ้งเจ๋อกำลังจัดเวรยาม

ส่วนซู่เหยียนเดินไปที่กระจกหน้าร้าน มองผ่านรอยแตกออกไปที่ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม

"มีดวงจันทร์ด้วยแฮะ..." เขาพึมพำ

ดวงจันทร์สีเงินยวางแขวนอยู่บนฟ้า แสงของมันดูเย็นและคมกว่าที่บลูสตาร์

"แต่ตำแหน่งดาว —" ซู่เหยียนขมวดคิ้ว

"ไม่ใช่แผนที่ดาวของกาแล็กซีทางช้างเผือก ตำแหน่ง ความสว่าง การเรียงตัว... ไม่ใช่เลย"

เฉินม่อเดินมาดูด้วย มองไปในความมืดอันเงียบงัน

ดวงดาวกะพริบไหว วาดวิถีโคจรที่แปลกตา

ไม่ใช่ดาวนายพราน ไม่ใช่ดาวหมีใหญ่ ไม่ใช่กลุ่มดาวไหนที่เขารู้จัก