บทที่ 32 - สังหารแมวส้มกลายพันธุ์ เทพเจ้าจุติ

บทที่ 32 - สังหารแมวส้มกลายพันธุ์ เทพเจ้าจุติ

ความเร็วของแมวส้มกลายพันธุ์นั้นเหนือชั้นจนซูเป่ยไม่มีจังหวะแม้แต่จะเหนี่ยวไก

"เคลื่อนย้ายพริบตา!"

สัญชาตญาณสั่งให้เขาใช้สกิลของเวินหลานทันที ร่างของซูเป่ยหายวับไปโผล่อีกฟากของห้องสมุด

ตูม!

พื้นตรงจุดที่ซูเป่ยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อนระเบิดเป็นหลุมลึก ฝุ่นคอนกรีตฟุ้งกระจาย ถ้าเขาช้าไปนิดเดียวคงโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว ซูเป่ยหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่วันสิ้นโลกที่เขารู้สึกถึงความตายที่ไล่จี้คอหอย

ความเร็วของมันทำให้ปืนกลหนักกลายเป็นแค่ท่อนเหล็กไร้ค่า

"เมี๊ยว~"

เจ้าแมวส้มส่งเสียงร้องแหลมสูงเสียดแก้วหู ราวกับเป็นสัญญาณสั่งการ ซอมบี้ตัวอื่นในห้องสมุดเริ่มตีวงล้อมเข้ามาหาซูเป่ย มันไม่รีบร้อนพุ่งเข้ามาอีกแล้ว แต่ค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทางยโสโอหัง แววตาเย้ยหยันเหมือนกำลังเล่นกับหนูจนตรอก

"แค่สัตว์เดรัจฉาน กล้าดีรึมาดูถูกคนอย่างฉัน"

ซูเป่ยแค่นหัวเราะ จ้องมองฝูงซอมบี้ที่ดาหน้าเข้ามา

"ควบคุมแรงโน้มถ่วง!"

สิ้นเสียงคำราม แรงโน้มถ่วงมหาศาลถึงสิบห้าเท่าก็กดทับลงมาอย่างรุนแรง ซอมบี้ทุกตัวรวมถึงเจ้าแมวส้มร่วงลงไปกองกับพื้นขยับเขยื้อนไม่ได้ หัวของซอมบี้บางตัวทนแรงดันไม่ไหวระเบิดเป็นแตงโมแตก

"เมี๊ยว! เมี๊ยว!"

เสียงร้องของแมวส้มเปลี่ยนจากยโสเป็นโหยหวน มันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนแต่ก็ไร้ผล ต่อให้เร็วแค่ไหนถ้าขยับตัวไม่ได้ก็จบเห่

"เขาว่าแมวมีเก้าชีวิต ไหนขอดูหน่อยซิว่าจริงไหมไอ้หนู"

ซูเป่ยแสยะยิ้มอำมหิต ยกปืนแกตลิงขึ้นเล็งไปที่กองเนื้อที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น

"เมี๊ยว~ เมี๊ยว~"

เสียงร้องขอชีวิตฟังดูน่าเวทนา แต่สำหรับซูเป่ย มันคือสัญญาณเริ่มบรรเลงเพลงมรณะ

มอเตอร์ไฟฟ้าหมุนติ้วส่งเสียงครางกระหึ่ม ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากปากกระบอกปืน กระสุน 30 มม. ที่ผ่านการเร่งความเร็วด้วยแม่เหล็กไฟฟ้าสาดกระจายเป็นพายุเหล็ก ฉีกกระชากชั้นหนังสือ โต๊ะเก้าอี้ และร่างของสิ่งมีชีวิตทุกอย่างจนแหลกละเอียด

ห้องสมุดกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ เลือดและชิ้นเนื้อปลิวว่อนไปทั่ว เจ้าแมวส้มกลายพันธุ์และลูกสมุนซอมบี้ถูกบดขยี้จนไม่เหลือเค้าเดิม

เมื่อเสียงคำรามของปืนสงบลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของซูเป่ยที่ดังก้อง

เขาเดินเข้าไปสำรวจซากเนื้อเพื่อความแน่ใจ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรขยับเขยื้อนอีกแล้วจึงถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่ค่าพลังจิตของเขาสูงพอจะใช้สกิลต่อเนื่องได้ ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์สังหารสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับหนึ่ง ได้รับรางวัลพิเศษ: ยาเสริมแกร่งระดับหนึ่งดาว (อยู่ในแหวนมิติ) สรรพคุณ: เพิ่มค่าสถานะทุกด้าน 200 แต้ม พร้อมแต้มวิวัฒนาการ 1,000 แต้ม]

ซูเป่ยรีบหยิบขวดยาออกมาดื่มรวดเดียวหมด แล้วเปิดหน้าต่างสถานะ

[โฮสต์: ซูเป่ย]

[อายุ: 21]

[พละกำลัง: 580]

[ความอึด: 595]

[ความเร็ว: 570]

[พลังจิต: 1,400]

[แต้มวิวัฒนาการ: 11,200]

[สกิล: เกราะอสนีบาต Lv.4, แสงรักษา Lv.1, เคลื่อนย้ายพริบตา Lv.5, ควบคุมแรงโน้มถ่วง Lv.5]

ตัวเลขพุ่งขึ้นทันตาเห็น ซูเป่ยไม่รอช้าใช้แต้มที่มีอัปเกรดเกราะสายฟ้าให้แรงขึ้นไปอีก

เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังมาจากบันได ซอมบี้ชั้นบนที่ได้ยินเสียงปืนกำลังแห่ลงมา ซูเป่ยไม่คิดจะเสียเวลากับพวกมัน เขาใช้สายฟ้าเปิดทางฝ่ากองซากศพกลับไปที่รถบ้าน

"เปิดใช้งานอาวุธรูปแบบที่สอง ถล่มห้องสมุดให้ราบเป็นหน้ากลอง"

ซูเป่ยมองฝูงซอมบี้ที่ทะลักออกมาจากประตูห้องสมุดแล้วออกคำสั่งเสียงเรียบ

[ตรวจพบซอมบี้ระดับหนึ่ง 4,429 ตัว ระดับสอง 711 ตัว คำนวณการยิงจรวด 544 นัด]

[รับทราบ!]

แท่นยิงจรวดบนหลังคารถบ้านปรับองศาเล็งเป้า จรวดมิสไซล์ถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท เปลวเพลิงลุกท่วม อาคารห้องสมุดห้าชั้นถล่มลงมาท่ามกลางทะเลเพลิง

[ติ๊ง! กำจัดซอมบี้ระดับหนึ่ง 4,429 ตัว]

[ติ๊ง! กำจัดซอมบี้ระดับสอง 411 ตัว]

[การยิงถล่มเสร็จสิ้น]

ซูเป่ยขับรถจากไปอย่างเท่ๆ ทิ้งฉากหลังที่เป็นซากปรักหักพังไว้เบื้องหลัง เหตุการณ์ทั้งหมดถูกบันทึกไว้โดยนักศึกษาที่แอบซ่อนตัวอยู่ในตึกบริหารใกล้ๆ และถูกอัปโหลดขึ้นโลกออนไลน์ทันที

...

"พระเจ้าช่วย! ดูนั่นสิ ห้องสมุดไฟไหม้!"

ที่โรงยิม นักศึกษาที่อยู่ริมหน้าต่างตะโกนลั่น ทุกคนกรูไปมุงดูควันดำทะมึนที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

"น่ากลัวชะมัด หรือว่าซอมบี้มันจุดไฟเป็นแล้ว?" นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหน้าซีดตัวสั่น

"ถ้าพวกมันฉลาดขนาดนั้น เราตายกันหมดแน่!"

ขณะที่ความหวาดกลัวกำลังกัดกินจิตใจ ข่าวใหม่จากโลกโซเชียลก็แพร่สะพัด

"ไม่ต้องกลัว! ไม่ใช่ฝีมือซอมบี้ มีคนไปถล่มมัน!"

"บ้าเปล่า คนธรรมดาที่ไหนจะทำแบบนั้นได้! ขอหลักฐานหน่อย!"

เมื่อคลิปวิดีโอถูกเปิดดู สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นอ้าปากค้าง ซูเป่ยคนเดิม เพิ่มเติมคือรถบ้านติดจรวดมิสไซล์ที่กำลังบอมบ์ห้องสมุดจนราบ

"เชี่ย! ซูเป่ยอีกแล้วเหรอ หมอนี่มันหลุดมาจากหนังไซไฟหรือไง!"

"รถบ้านคันนั้นมันสร้างจากเทคโนโลยีต่างดาวปะเนี่ย! ฉันขอซื้อหมื่นคัน!"

"ซูเป่ย... เขาคือเทพเจ้าชัดๆ ผู้พิชิตซอมบี้!"

"ใครมีไลน์เขาบ้าง รีบติดต่อให้เขามาช่วยพวกเราที่โรงยิมเร็วเข้า!"

กระแสสังคมเปลี่ยนทิศทันที ซูเป่ยกลายเป็นความหวังเดียวของพวกเขา จากไอ้ขี้แพ้ส่งของ กลายเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาว (หรือขับรถบ้านขาว) ที่จะมาปลดปล่อยพวกเขาจากขุมนรก

"ใช่! เขาต้องรับผิดชอบชีวิตพวกเราสิ เขาเก่งขนาดนี้!"

"ติดต่อมู่เสี่ยวอวี๋สิ เธออยู่กับเขานี่!"

"ไอ้พวกที่เคยด่ามู่เสี่ยวอวี๋ รีบไปกราบขอขมาเธอแล้วให้เธอช่วยพูดเดี๋ยวนี้!"

เปลวไฟที่ห้องสมุดไม่ได้เผาแค่ซอมบี้ แต่มันจุดไฟแห่งความหวังในใจผู้รอดชีวิตทุกคน ภาพลักษณ์ของซูเป่ยในใจพวกเขาตอนนี้ ไม่ใช่คนขับรถส่งของอีกต่อไป แต่เป็นเทพเจ้าสงครามที่จะลงมาโปรดสัตว์ผู้ยาก

[จบแล้ว]