บทที่ 254 - จุดทรัพยากรขั้นสูง

"ร้อยคน? สองร้อยคนไหวไหม" ฉินจื่อเหวินสวนกลับทันที

หลี่เถี่ยซานตกใจ รีบรับคำ "ไหว! รับประกันว่าไหวขอรับ!"

"ดี คนเดี๋ยวผมจัดให้ แผ่นเหล็กอย่าให้เสียเรื่องล่ะ โดยเฉพาะเหล็กท้องเรือ ขอหนาหน่อย อย่าให้สัตว์ทะเลชนทีเดียวแตก"

"นายท่านวางใจ ไว้ใจข้าได้เลย!" หลี่เถี่ยซานตบหน้าอกรับประกันเสียงดัง

ส่วนเรื่องคน ในกิลด์ฉินมีชายฉกรรจ์เพียบ

ยังไงตอนนี้ก็ติดแหง็กอยู่บนเกาะ นอกจากตอนน้ำลงจะไปเก็บหอยเก็บปูได้แล้ว เวลาอื่นคนส่วนใหญ่ก็ว่างงาน

แรงงานส่วนใหญ่ถูกปล่อยทิ้งว่างเปล่า

ให้พวกเขามาช่วยงานค่ายยุทธภัณฑ์ ด้านหนึ่งก็ได้ระบายพลังงานหนุ่มๆ ที่ล้นเหลือ อีกด้านก็ใช้แรงงานเร่งความเร็วการต่อเรือ

เวลานี้เป็นช่วงบ่าย อากาศริมทะเลร้อนอบอ้าว น้ำทะเลเริ่มหนุนกลับขึ้นมา หาดโคลนจมอยู่ใต้น้ำ

"พี่ ผมได้ของดีมา ลองชิมหน่อยไหม" ฉินจื่ออู่หิ้วตะกร้ากลับมาจากข้างนอก

"นี่อะไร?"

ฉินจื่อเหวินชะโงกหน้าดู ขนลุกซู่

ของในตะกร้า สำหรับคนกลัวรูแล้ว มันคือฝันร้ายชัดๆ

ยั้วเยี้ย เหมือนนิ้วมือปีศาจ

แค่มองแวบเดียว ก็หมดความอยากอาหารทันที

"อย่าดูแค่หน้าตา เเขาบอกว่ารสชาติหวานอร่อยนะ คนอื่นให้มา ผมไม่รับ เอาเนื้อไปแลกมา" ฉินจื่ออู่ยิ้มแฉ่ง ยกตะกร้าขึ้น

ตู้ยวี่เดินผ่านมา ชะโงกดู แล้วขมวดคิ้ว รีบเดินหนี

"ฉันว่าช่างมันเถอะ แกชอบกินก็กินเอง ก่อนกินอย่าลืมทดสอบพิษด้วย"

ฉินจื่อเหวินขอบาย

"อย่าเพิ่งสิ ลองหน่อย นี่คือเพรียงคอห่าน ได้ยินว่าที่โลกขายแพงหูฉี่ เป็นวัตถุดิบหรูเลยนะ พวกเขาเจอที่โขดหินริมทะเล อาศัยตอนน้ำลงไปขูดมา"

ฉินจื่อเหวินโบกมือ เขาถามขึ้น "มีปลิงทะเลไหม"

"มีสิ มาอยู่ทะเลข้อดีที่สุดคือกินอาหารทะเลฟรีนี่แหละ" ฉินจื่ออู่หัวเราะ ระบบนิเวศที่นี่ดีมาก

แถมยังไม่เคยถูกรบกวน มีแต่อาหารทะเลแปลกๆ

แต่ติดเกาะ บวกกับไม่มีอุปกรณ์ดำน้ำ เลยทำได้แค่หาของตอนน้ำลง

"ยังมีนี่อีก หอยแมลงภู่ยักษ์ (หอยกะพง) ใหญ่เท่ารองเท้าแตะ!" ฉินจื่ออู่ค้นตะกร้า เจอหอยแมลงภู่ตัวใหญ่กว่ามะม่วง

ฉินจื่อเหวินตะลึง ไอ้นี่จะกลายเป็นปีศาจแล้วมั้ง เคยกินแต่ตัวเท่าฝ่ามือในประเทศ ไอ้นี่ตัวเท่ารองเท้า

"หนักเท่าไหร่?"

"สามจินกว่า"

"แกเอาไปให้ในครัวทำไป"

ฉินจื่อเหวินเดินไปที่บ้านพัก หาที่ว่างๆ

หยิบการ์ดออกมา

จะว่าไป รอบนี้ได้ของดีเยอะ

นอกจากการ์ดเสริมแกร่งขั้นสูงแล้ว การ์ดอีกสามใบคือ 【การ์ดทรัพยากร】เหมืองทองแดงระดับ 1, 【การ์ดทรัพยากร】เหมืองเหล็กระดับ 1, 【การ์ดสิ่งก่อสร้าง】เหมืองเหล็กระดับ 1

รวมกับเรือนพักอาศัยระดับ 2 ที่ได้มาก่อนหน้านี้

รวมสี่ใบ

พอดีเอามาอัปเกรดบ้านพักสักรอบ

หาที่ว่างได้ หยิบการ์ดเรือนพักอาศัยระดับ 2 ออกมาใช้งาน

ข้างเรือนพักอาศัยระดับ 1 มีบ้านหลังใหม่ขนาดใหญ่กว่าโผล่ขึ้นมา

เรือนพักอาศัยระดับ 1 จุ 4 คนยังเบียดเสียด

ระดับ 2 กว้างขวางกว่าเยอะ

พื้นที่จาก 4x3 กลายเป็น 4x5

อย่างแรกคือรูปลักษณ์ภายนอก ประตูไม้เปลี่ยนเป็นประตูหนาหุ้มเหล็ก

หน้าต่างช่องลมทั้งสองข้างติดกระดาษสาหยาบๆ กับบานหน้าต่างไม้ที่เปิดปิดได้ หลังคาปูทับด้วยหญ้าคาและดินเหนียว มุมกำแพงมีฟืนกองเรียบร้อย ปล่องควันยื่นออกมาจากหลังบ้าน

เดินเข้าไปข้างใน พื้นเตียงกว้างขึ้น ปูด้วยเสื่อกกสานละเอียด ระหว่างเตียงสี่เตียงมีแผ่นไม้กั้นเตี้ยๆ กลายเป็นพื้นที่กึ่งส่วนตัว

จากสี่เตียง เพิ่มเป็นห้าเตียง

ผ้าห่มบนเตียงทุกเตียงเปลี่ยนเป็นผ้าฝ้ายหยาบยัดนุ่นหนาๆ หมอนไม้ขัดมันเรียบ แถมยังมีผ้าปูรองผืนเล็กๆ ใหม่เอี่ยม

ทั้งห้องให้ความรู้สึกกว้างขวาง สะอาดสะอ้าน

【เรือนพักอาศัยระดับ 2: ตั้งถิ่นฐานระดับ 2, กันหนาวระดับ 2】 (โควตาผู้อยู่อาศัย: 0/5)

เพิ่มโควตาคนในบ้านได้อีก 5 คน

จากนั้นฉินจื่อเหวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดินไปที่ที่ว่างอีกแห่ง

ใช้การ์ดเหมืองทองแดงระดับ 1 ก่อน

เลือกทำเลข้างๆ เหมืองหินกับเหมืองเหล็ก จะได้รวมโซนทำเหมืองไว้ด้วยกัน

ไม่นาน ข้างเหมืองเดิม ก็มีเหมืองทองแดงระดับ 1 แบบกึ่งเปิดโล่งขนาด 10x10 โผล่ขึ้นมา

จากนั้นรวมการ์ดเหมืองเหล็กระดับ 1 สองใบเป็นระดับ 2 ฉินจื่อเหวินสร้างไว้ข้างเหมืองเหล็กระดับ 2 เดิม แล้วใช้การ์ดอัปเกรดทรัพยากรทั่วไปกับมัน

【หลังเสริมแกร่ง พื้นที่ทรัพยากรขั้นสูงนี้จะกินพื้นที่ 30x30 โปรดตรวจสอบว่ามีพื้นที่ว่างเพียงพอ】

"อัปเกรด"

แสงสว่างจ้าปกคลุม ขยายวงกว้าง

ณ ที่เดิม ปรากฏสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมา เหมือนป้อมปราการ

ฉินจื่อเหวินตกใจ

เพราะพื้นที่ 30x30 ถูกป้อมปราการกินพื้นที่เกือบพันตารางเมตรนี้ยึดไปหมด

มันเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ ผุดขึ้นมากลางบ้าน

ผิวหน้าเหมือนดินหยาบผสมเศษโลหะหล่อขึ้นรูป

ด้านหน้าเป็นปากถ้ำดำมืดสูงเกือบห้าเมตร กว้างห้าเมตร

【จุดทรัพยากรขั้นสูง·ป้อมปราการโหยหวนระดับ 1: ขุดเจาะอัตโนมัติระดับ 2, แร่แข็งแกร่งขึ้นระดับ 2, แร่เบาขึ้นระดับ 2】 (เอฟเฟกต์พิเศษ: แร่โลหะที่ขุดได้จากป้อมปราการดูดเลือด สามารถดูดซับเลือดเพื่อซ่อมแซมตัวเองได้)

นี่มันบ้าอะไรเนี่ย

ฉินจื่อเหวินรู้สึกว่าทรัพยากรพวกนี้ชักจะนามธรรมขึ้นเรื่อยๆ

นี่ไม่ใช่จุดทรัพยากรเหรอ ทำไมกลายเป็นสิ่งก่อสร้างไปได้

แต่พอนึกถึงบ่อน้ำพุแห่งการรักษาก็มีรูปร่างเป็นน้ำพุ ก็พอเข้าใจได้

แต่ผลเสริมแกร่งของป้อมปราการโหยหวนนี่เรียบง่ายได้ใจ เหมืองเหล็กธรรมดาแค่ทำให้แร่บริสุทธิ์ขึ้น นี่เล่นเสริมแกร่งแร่โดยตรงเลย

แข็งขึ้น เบาลง

นี่เหมาะเอาไปทำเกราะหุ้มเรือพอดีเลย

น้ำหนักเบาลง เรือลำเดิมก็ติดเกราะได้หนาขึ้น รับแรงกระแทกจากสัตว์ทะเลได้ดีขึ้น

เดินไปหน้าป้อมปราการโหยหวน ป้อมนี้มีประตูเหล็กหนาหนักสองบานปิดสนิท

เอามือวางบนประตู ออกแรงผลักเบาๆ ประตูก็เปิดออกแทบไม่ต้องออกแรง

กลิ่นคาวดินผสมสนิมเหล็กโชยมาปะทะหน้า

บนผนังสองฝั่ง มีตะเกียงแร่ส่องสว่างสลัวๆ ทุกๆ สองสามเมตร

เดินเข้าไป เขาได้ยินเสียงดังโป๊กเป๊กมาจากส่วนลึกของถ้ำ

เหมือนเสียงจอบเสียมกระทบหิน

ในเสียงนั้น ยังปนมาด้วยเสียงร้องครวญครางต่ำๆ อย่างอดกลั้น

ด้วยความอยากรู้ เดินตามทางลาดลงไปหลายสิบเมตร เลี้ยวตรงมุมตึก เขาเห็นโถงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่

"สิ่งมีชีวิตรูปร่างคน" ที่เหลือแต่โครงกระดูกขาวโพลน สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเหลือแต่ผ้าพันกาย กำลังชูจอบขุดแร่ไม่หยุด

เสียงครวญครางต่ำๆ นั่น ดังออกมาจากช่องอกอันว่างเปล่าของพวกมัน

แม้แต่การมาถึงของเขาที่เป็นเจ้าของบ้าน ก็ไม่ได้รบกวนประสิทธิภาพการทำงานของคนงานโครงกระดูกพวกนี้ พวกมันหันหน้าเข้าหากำแพงแร่ เหวี่ยงจอบต่อไป

ฉินจื่อเหวินหมดคำจะพูด นี่สินะ "ขุดเจาะอัตโนมัติ"!

ว่าแต่ทำไมมาถึงแผนที่เกาะนี้ สิ่งก่อสร้างขั้นสูงกับทรัพยากรขั้นสูงที่เขาได้ ถึงมีแต่ของสายดาร์กแบบนี้

อันหนึ่งก็ผี อีกอันก็โครงกระดูก ขออะไรที่มันจรรโลงใจหน่อยไม่ได้หรือไง

(จบแล้ว)