บทที่ 255 - ทองคำผี

แต่ฉินจื่อเหวินก็ยังสงสัยอยู่ดี ว่าป้อมปราการโหยหวนนี่ผลิตแร่ชนิดไหนกันแน่

ข้างหลังคนงานโครงกระดูกพวกนี้ มีตะกร้าสานไม้ไผ่สูงครึ่งคนวางอยู่

ก้นตะกร้ามีแร่กองอยู่ประปราย ผิวหน้ามีจุดสีขาวอมเทาปกคลุม เหมือนมีตะไคร่น้ำขึ้น

นี่คงเป็นของขึ้นชื่อของป้อมปราการสินะ

เขาหยิบตะกร้าขึ้นมา เดินออกไปข้างนอก

พอพ้นจากป้อมปราการมืดสลัว เขาถึงได้เห็นโฉมหน้าแท้จริงของแร่ที่กองอยู่ก้นตะกร้า

แร่สีน้ำตาลเข้ม มีจุดสีขาวขุ่นกระจายอยู่ทั่ว

ในแสงสลัวของป้อมปราการเลยดูเหมือนตะไคร่น้ำ

ฉินจื่อเหวินหยิบขึ้นมาก้อนหนึ่ง ลองชั่งน้ำหนักดู เลิกคิ้ว

เบากว่าที่คิดเยอะ พอๆ กับไม้ขนาดเท่ากันเลย

"ถ้าใช้โลหะชนิดนี้ต่อเรือ... จะลอยน้ำได้ไหมนะ?" ความคิดแวบเข้ามาในหัว แล้วก็ส่ายหน้า เรือโลหะล้วนคงใช้วัสดุมหาศาล

ลำพังคนงานโครงกระดูกยี่สิบกว่าตัวนี่ ต่อให้ขุดจนไฟแลบก็คงไม่พอ

แต่ต้องตั้งชื่อโลหะนี้ให้เรียกง่ายๆ หน่อย

"ในเมื่อขุดโดยคนงานโครงกระดูก ก็เรียกว่า 'ทองคำผี' (กุ่ยจิน) ละกัน" ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ โลหะที่มีคุณสมบัติพิเศษขนาดนี้ ค่าของมันไม่ด้อยไปกว่าทองคำเลย เรียกทองคำผีก็ไม่เกินจริง

เขาเรียกหลี่เถี่ยซานกับหลี่เยว่มาทันที

บอกคุณสมบัติบางอย่างของแร่ใหม่ให้ฟัง "พวกนายไปทดสอบคุณสมบัติอื่นของทองคำผีให้ละเอียด ลองทำหน้าไม้กับเกราะดู ดูผลการใช้งานจริง"

หลี่เถี่ยซานรับคำ

หลี่เยว่จ้องแร่ในมือ ตาตื่นตะลึง "ท่านประธาน จริงๆ ในธรรมชาติก็มีโลหะที่เบากว่าไม้ แต่พวกนั้นไม่เสถียร อย่างลิเทียม โพแทสเซียม โซเดียม เจอน้ำก็ระเบิด

นอกจากพวกนั้น ที่เบาและแข็งแรงก็มีพวกแมกนีเซียมอัลลอย ถ้าเอาไอ้นี่ไปที่โลก นักวัสดุศาสตร์คงคลั่งตายแน่"

ฉินจื่อเหวินบอก "ผมไม่รู้เรื่องพวกนั้น ผมดูแค่ผลงาน พวกนายจัดการละกัน"

"ครับ!" หลี่เยว่ผงกหัวแรงๆ ในหัวเริ่มแล่นเร็วจี๋

เขานึกถึงหน้าไม้มือเดียว

ในเมื่อมีทองคำผีนี่ น้ำหนักหน้าไม้มือเดียวก็ลดลงได้เยอะ ไม่สิ ไม่จำเป็นต้องลดน้ำหนัก เขาอาจจะลองขยายขนาดหน้าไม้มือเดียวให้ใหญ่ขึ้นได้!

ในน้ำหนักเท่าเดิม เพิ่มพลังทำลายของหน้าไม้!

ไม่ใช่แค่หน้าไม้มือเดียว รถหน้าไม้ก็เหมือนกัน ถ้าขยายขนาดขึ้นไปอีก ทำเป็นป้อมปืนหน้าไม้ยักษ์...

หลี่เยว่ตาลุกวาว เหมือนเห็นภาพหน้าไม้ยักษ์คำราม เจาะทะลุร่างสัตว์ยักษ์

ยังไงซะพวกทีมล่าสัตว์กล้ามโตพวกนั้นแรงเยอะจะตาย

นอกจากหน้าไม้มือเดียว ยังมีรถหน้าไม้ หลี่เยว่กำลังคิด ว่าจะขยายขนาดรถหน้าไม้ได้อีกไหม ขยายให้เป็นอาวุธมหาประลัย

เอาให้ยิงทีเดียว พวกสัตว์ประหลาดรู้ซึ้งถึงพลังแห่งเทคโนโลยี

"จริงสิท่านประธาน เมื่อกี้ท่านบอกว่าทองคำผีนี่ดูดเลือดซ่อมแซมตัวเองได้? งั้นก็เป็นโลหะจำรูปสิครับ" หลี่เยว่ถามอย่างอยากรู้

"ใช่ แต่ต้องใช้เลือดเท่าไหร่ เร็วแค่ไหน ต้องทดสอบ เรื่องนี้ฝากนายด้วย"

หลี่เยว่รับคำอย่างตื่นเต้น

ตั้งแต่เข้าค่ายยุทธภัณฑ์ เป็นหัวหน้าโรงกลไก หลี่เยว่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในชีวิตชัดเจน

เมื่อก่อน เขาเป็นแค่คนจืดจางในหมู่บ้าน ตายไปนอกจากหมาโกลเด้นของเขา คงไม่มีใครจำได้

ต่อมา เข้าทีมพี่ฉิน มีพวกพ้อง ที่นี่ ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

ต่อมาอีก ทีมพี่ฉินใหญ่ขึ้น จนตั้งกิลด์ฉิน เขาเดินในหมู่บ้าน นานๆ ทีจะมีคนทักทาย

ตอนนี้ เข้าโรงกลไก เป็นหัวหน้า ในกิลด์ฉิน มีคนทักทายเขาบ่อยขึ้น แถมยังมีคนแอบมาขอให้เขาช่วยนู่นช่วยนี่

แต่เขาปฏิเสธหมด เขาดูออกว่าสิทธิพิเศษตอนนี้มาจากใคร

ในโลกนี้ สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดคือคนเก่ง

เขาเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา

ในหมู่บ้าน คนมีความรู้เทคนิคคล้ายๆ กันมีไม่น้อย อย่างในโรงกลไกตอนนี้ ช่างฝีมือบางคนเก่งกว่าเขาอีก

แต่หัวหน้าโรงกลไกยังเป็นเขา เขาเข้าใจเหตุผลลึกๆ ดี

เทียบกับความสามารถ ความภักดีสำคัญกว่า

ลับหลัง มีคนนินทาว่าเขาดีแต่ใช้เส้น

เขาไม่สนใจ ใช้เส้นแล้วไง จะใช้เส้นก็ต้องมีเส้นให้ใช้ก่อนสิ

มองดูทองคำผีในมือ นึกถึงคุณสมบัติดูดเลือดซ่อมแซมตัวเอง...

หลี่เยว่เกิดไอเดียเลือนรางขึ้นมา

มันบ้าเกินไป ถ้ายังไม่มีผลงานหรือของต้นแบบ เขาตัดสินใจเงียบไว้ก่อน

"เดี๋ยวพวกนายค่อยลงไปขนแร่กันเอง หรือจะหาคนลงไปขนก็ได้ ตามผมไปดูข้างล่างก่อน" ฉินจื่อเหวินพาพวกเขาลงไปที่ก้นเหมือง

ได้ยินว่าจะได้เห็นคนงานโครงกระดูกตัวเป็นๆ หลี่เยว่ตื่นเต้น ลากเถาฟู่ตามลงไปติดๆ

พอเข้าไปลึก เห็นคนงานโครงกระดูกทำงานไม่หยุดหย่อนราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หลี่เยว่มุมปากกระตุก

นี่คงเป็นลูกจ้างในฝันของนายทุน

ไม่เอาเงิน ไม่พัก ไม่บ่น

ทั้งตัวเหลือแต่กระดูก เส้นเสียงยังไม่มี

จะบ่นยังไงให้ได้ยิน

หลี่เยว่ทำใจกล้าเข้าไปดูใกล้ๆ

โครงกระดูกไม่สนผู้มาเยือน ยังคงเคาะแร่ต่อไป

แสงตะเกียงส่องกระทบเศษผ้าขาดวิ่นบนตัวพวกมัน และส่องให้เห็นโครงสร้างท่อนล่างที่ผิดปกติ

"ท่านประธาน" หลี่เยว่สายตาฉายแววสงสัย "เท้าของคนงานพวกนี้ แปลกๆ นะครับ ไม่เหมือนกระดูกคน"

"ไม่เหมือนคนยังไง" ฉินจื่อเหวินเดินเข้ามา เมื่อกี้เขายังไม่ทันสังเกต

มองตามนิ้วหลี่เยว่ กระดูกนิ้วเท้าของโครงกระดูกพวกนี้ยาวเรียวผิดปกติและแยกออกจากกัน ระหว่างนิ้วยังมีร่องรอยหินปูนเกาะอยู่คล้ายพังผืด

ไม่เหมือนเท้าคน เหมือนตีนเป็ดหรือสัตว์น้ำมากกว่า

"คนงานโครงกระดูกพวกนี้ หรือว่าจะอยู่ในน้ำได้?" ฉินจื่อเหวินครุ่นคิด

เป็นเพราะแผนที่ "เกาะ" นี้หรือเปล่า?

ทรัพยากรที่ได้เลยมีความเกี่ยวข้องกับทะเล

เชื่อมโยงกับภาพคำใบ้ตอนเปิดแผนที่

หรือว่าใต้ทะเลแห่งนี้ จะมีอารยธรรมใต้น้ำจมอยู่จริงๆ?

แต่จะอารยธรรมอะไรก็ช่าง ทรัพยากรกับสิ่งก่อสร้างพวกนี้ใช้ได้ก็พอ

แมวขาวแมวดำ ขอให้จับหนูได้ก็คือแมวดี

ออกจากเหมือง ฉินจื่อเหวินมาที่ริมทะเล

พื้นที่เกาะมีจำกัด คนตกปลาล่าสัตว์เยอะแยะ อาหารทะเลตามธรรมชาติรอบๆ แป๊บเดียวก็เกลี้ยง

ไม่ใช่ไม่มีคนคิดจะลงน้ำ แต่น้ำเชี่ยว หินโสโครกคม

เคยมีคนเสี่ยงลงไป แป๊บเดียวโดนคลื่นซัดไปกระแทกหิน เลือดโชกกลับมา

"ดูนั่นสิ ตรงนั้น!"

ข้างๆ มีคนร้องลั่น

ในทะเลไกลออกไป สัตว์ยักษ์แห่งท้องทะเลตัวมหึมา กระโดดพ้นผิวน้ำ

ร่างยักษ์ตกลงกระแทกผิวน้ำ คลื่นยักษ์สาดกระจาย

(จบแล้ว)