บทที่ 252 - การ์ดเสริมแกร่งขั้นสูง

ฉินจื่อเหวินมองสภาพแวดล้อมรอบๆ ก็จำเจ้าเสือดาวรับจ้างตัวนี้ได้ทันที

ฮาร์ปี้กับอินทรีจับลิงสู้กันดุเดือด แต่ไม่ได้บินไปไกล

เพราะฮาร์ปี้เร็วมาก อินทรีจับลิงบินหนีไปได้ไม่ไกลก็โดนตามทัน

ดังนั้นตรงนี้ก็ยังเป็นเขตพื้นที่รอบๆ หมู่บ้านเดิม

"อ้าว นี่มันเจ้าเสือดาวน้อยไม่ใช่เหรอ" ฉินจื่อเหวินผิวปากเรียกเบาๆ

ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงคือ เจ้าเสือดาวที่อยู่ตรงหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดันเดินเข้ามาหาจริงๆ

"แกไม่กลัวฉันเหรอ" ฉินจื่อเหวินแปลกใจ

เสือดาวหยุดยืนห่างจากหนึ่งคนหนึ่งนกประมาณสองเมตร มันเงยหน้ามองฮาร์ปี้ด้วยความหวาดกลัว

อินทรีจับลิงตัวนี้มันรู้จัก เป็นขาใหญ่ประจำภูเขาแถบนี้ วันๆ เอาแต่รังแกชาวบ้าน วางก้ามใหญ่โต

สัตว์ทั่วไปล้วนอยู่ในเมนูอาหารของมัน

แต่ตอนนี้ศพของอินทรีจับลิงตัวนั้นนอนกองอยู่ตรงหน้า

เสือดาวเลยแสดงท่าทีว่าง่ายมาก มันหมอบลง หรี่ตา แล้วร้องเบาๆ "แง๊ว"

"เอาเถอะ ฉันไม่รังแกแกหรอก มาให้จับหน่อย ถ้าทำตัวดีๆ ไอ้เจ้านี่ก็ยกให้แก" ฉินจื่อเหวินชี้ไปที่ซากอินทรีจับลิงใต้ร่าง ถึงตัวจะดูใหญ่ แต่จริงๆ แล้วมีแต่ขนกับกระดูก เนื้อมีไม่เยอะ

ไม่รู้ว่าเสือดาวฟังรู้เรื่องหรือเปล่า พอฉินจื่อเหวินกวักมือเรียก มันมองฮาร์ปี้อย่างระแวง แล้วก็เดินเข้ามาหาจริงๆ

ฉินจื่อเหวินวางมือลงบนหัวมัน

ด้วยสมรรถภาพร่างกายของเขาตอนนี้ ต่อให้เสือดาวตัวนี้เกิดบ้าเลือดขึ้นมา เขาก็สามารถกดมันลงกับพื้นได้สบาย

นี่คือความมั่นใจที่เกิดจากความแข็งแกร่งของตัวเอง ไม่ใช่สถานะทางสังคม แต่เป็นความมั่นใจในพลังของตนเองจากก้นบึ้งหัวใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจอเสือดาวป่าแบบนี้ เขาคงไม่กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้แน่

ฝ่ามือลูบไล้ไปบนหัว สัมผัสเหมือนผ้าขนหนูหยาบๆ ที่แข็งกระด้าง

ขนบนหัวเจ้าเสือดาวตัวนี้คงไม่ค่อยได้ดูแลเท่าไหร่

พอเขาเกานิ้วลงบนหัวมัน เสือดาวก็เคลิ้มจนตาหยีเป็นเส้นโค้ง หนวดกระดิก หน้าตาผ่อนคลายสุดขีด

สักพัก ในลำคอมันก็ส่งเสียงครางครืดคราดอย่างลืมตัว

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เสือดาวดี"

ตบหัวมันเบาๆ พอใจกับการได้ลูบเสือดาวแล้ว ฉินจื่อเหวินก็ลุกขึ้น "ไปละ เราไปกันเถอะ"

พูดจบ เขาก็กระโดดขึ้นหลังฮาร์ปี้ ขี่ฮาร์ปี้บินจากไป

เสือดาวที่กำลังฟิน จนถึงขั้นนั่งยองๆ ไปแล้ว ลืมตาขึ้นมาอย่างงงๆ เงยหน้ามองแผ่นหลังมนุษย์บนฟ้า ทำไมคนถึงรีบไปนักล่ะ

เมื่อกี้ที่ฉินจื่อเหวินลูบมัน มันรู้สึกถึงประสบการณ์ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ต่างจากตอนคันแล้วใช้กรงเล็บเกาเอง ความรู้สึกนี้มันบรรยายเป็นคำพูดไม่ถูก

"โฮก~"

ร้องอย่างขัดใจทีหนึ่ง เสือดาวก็เดินเนิบนาบไปที่ซากอินทรีจับลิง เตรียมจะลิ้มรสอาหารเลิศรสที่มนุษย์ทิ้งไว้ให้

ทันใดนั้น พุ่มไม้ข้างๆ ก็มีเสียงดัง

เสือดาวหันขวับ เห็นหมาป่าสีน้ำตาลเทาฝูงใหญ่โผล่ออกมาจากพงหญ้า

หมาป่าพวกนี้ล้อมเข้ามา ไม่ได้โจมตีมัน แต่โอบล้อมจากรอบทิศ

เสือดาวร้อง "แง๊ว" ทีหนึ่ง แล้วปีนขึ้นต้นไม้อย่างเจ็บใจ

มองดูอาหารบนพื้นด้วยสายตาอยากจะร้องไห้

"โฮก~" มันอดร้องเรียกไม่ได้ เงยหน้ามองท้องฟ้า

แต่น่าเสียดาย มนุษย์กับนกบินไปไกลแล้ว

มาถึงหน้าถ้ำ กลับมาถิ่นเก่า

เมื่อฮาร์ปี้เข้าใกล้ ค้างคาวในถ้ำก็ส่งเสียงร้องอย่างกระวนกระวาย

ฉินจื่อเหวินขมวดคิ้ว ค้างคาวพวกนี้เยอะเกินไป

ถ้าพวกมันบินกรูออกมาพร้อมกัน คงยุ่งยากน่าดู

ยังดีที่พวกมันขี้ขลาด ตราบใดที่ฮาร์ปี้ไม่เข้าไปใกล้ แม้พวกมันจะแตกตื่น แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

ฉินจื่อเหวินเขย่งเท้า มองเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ

ในความมืดมิดของถ้ำ มีจุดสีเขียวสะดุดตา

สีเขียวของการ์ดฉินจื่อเหวินคุ้นเคยดี สีนี้คือการ์ดเสริมแกร่ง

ดูท่าต่อให้ไม่มีคน แท่นบูชานี้ก็ยังรีเฟรชการ์ดอยู่เรื่อยๆ

กำชับฮาร์ปี้ให้รออยู่ข้างนอก ฉินจื่อเหวินเดินเข้าไปในถ้ำ

ไม่นาน ก็มาถึงหน้าแท่นบูชาข้างใน การ์ดสีเขียวเข้มลอยอยู่เหนือแท่นบูชา

เทียบกับการ์ดเสริมแกร่งทั่วไปที่เป็นสีเขียวล้วน ด้านหลังของการ์ดสีเขียวเข้มใบนี้มีลวดลายซับซ้อนกว่า

เขาอุทานเบาๆ นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่การ์ดเสริมแกร่งธรรมดา

หยิบการ์ดขึ้นมา

【การ์ดเสริมแกร่งขั้นสูง】: การ์ดนี้เป็นแบบใช้แล้วทิ้ง หลังใช้งานจะเพิ่มสมรรถภาพร่างกายมาตรฐาน 1 ดาว ให้กับยูนิตระดับเหนือธรรมชาติ พร้อมสุ่มเพิ่มระดับความสามารถอย่างใดอย่างหนึ่ง 1 ระดับ

เทียบกับการ์ดเสริมแกร่งทั่วไป การ์ดเสริมแกร่งขั้นสูงใบนี้มีข้อจำกัดน้อยกว่าหนึ่งอย่าง และไม่จำกัดว่าเป็นมนุษย์หรือสัตว์

หมายความว่า ไม่ว่าคนหรือสัตว์ การ์ดใบนี้ใช้ได้หมด

เก็บการ์ดใส่กระเป๋า

ฉินจื่อเหวินเดินกลับทางเดิม

ข้างบนเพดานถ้ำ ค้างคาวส่งเสียงร้องแสบแก้วหู

ทันใดนั้น ค้างคาวตัวหนึ่งก็กางปีก บินพุ่งตรงมาที่เขา!

การกระทำนี้เหมือนโดมิโนล้ม ค้างคาวทั้งถ้ำเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาทันที!

"จี๊ดๆๆ!"

ค้างคาวนับไม่ถ้วนกางปีก บินว่อนไปทั่วทิศทางอย่างหนาแน่น

ฉินจื่อเหวินใจหายวาบ รีบถอดเสื้อคลุมมาคลุมหัว แล้ววิ่งสุดฝีเท้าไปทางปากถ้ำ

ระหว่างวิ่ง เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างชนหลัง

เขาไม่สน เป้าหมายเดียวตอนนี้คือปากถ้ำ

ที่ปากถ้ำ เสียงร้องของฮาร์ปี้ดังลั่น

มันกางปีกพุ่งสวนเข้ามาในถ้ำ ชนค้างคาวกระเด็นไปหลายตัว

เห็นร่างของฮาร์ปี้ ฉินจื่อเหวินกระโดดตัวลอย คว้าข้อเท้าฮาร์ปี้ไว้ แล้วมันก็หมุนตัวในถ้ำรอบหนึ่ง บินพุ่งกลับออกไปข้างนอก

สภาพแวดล้อมเปลี่ยนจากมืดเป็นสว่าง

พอบินพ้นปากถ้ำ อากาศบริสุทธิ์ก็ปะทะหน้า

ฉินจื่อเหวินสูดหายใจลึก

เขาส่ายหน้า

ค้างคาวพวกนั้นไม่ได้ตามออกมา พวกมันยังคงบินว่อนอยู่ในถ้ำ

ฉินจื่อเหวินหันกลับไปมอง แววตาฉายแววทะมึน

ลงถึงพื้น ตรวจดูร่างกาย ฉินจื่อเหวินพบว่าตัวเองโชคดี ไม่ค่อยบาดเจ็บอะไร แค่หลังมือโดนค้างคาวข่วนเป็นแผลเล็กๆ

ค้างคาวพวกนี้แม้จะบ้าคลั่ง แต่ที่โจมตีเขามีแค่ส่วนน้อย ส่วนใหญ่แค่บินมั่วซั่วไปมาในถ้ำ

"แกเจ็บตรงไหนไหม"

ฉินจื่อเหวินตรวจดูฮาร์ปี้ พบว่าขนฮาร์ปี้หนา ไม่โดนทำร้ายถึงเนื้อหนัง

ขี่ฮาร์ปี้กลับทางเดิม ระหว่างทาง ฉินจื่อเหวินเห็นจุดที่ซากอินทรีจับลิงอยู่

แต่ข้างซากอินทรี มีหมาป่าสีน้ำตาลเทาฝูงหนึ่งรุมทึ้งอยู่ ส่วนเสือดาวหายหัวไปไหนไม่รู้

"โดนแย่งซีนซะแล้ว" ฉินจื่อเหวินอึ้ง แล้วก็ขำ

สมฉายาเสือดาวรับจ้างจริงๆ ได้กินแต่ของเหลือ

"ไป ลงไปดู" ฉินจื่อเหวินตบหัวฮาร์ปี้

หมาป่าพวกนี้กล้าดีนัก ของที่เขาให้คนอื่นก็ยังกล้ามาแย่ง

ฮาร์ปี้รู้ใจ ลดระดับลง

ฝูงหมาป่าที่รุมกินซากอินทรีรู้สึกถึงบางอย่าง จ่าฝูงหมาป่าเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงหอน

วินาทีถัดมา มันที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงก็ถูกฮาร์ปี้โฉบลงมาคีบตัว ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงร้อยเมตร

กลางเวหา หมาป่าสีน้ำตาลที่ไม่เคยสัมผัสความสูงระดับนี้มาก่อน ขาสั่นพั่บๆ ฉี่ราดรดลงมาจากหว่างขา

ฉี่สีเหลืองอ๋อยหยดลงบนใบไม้ เสือดาวที่ซ่อนตัวอยู่ถอยหลังหนี มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำขลับมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ จ้องมองมนุษย์บนท้องฟ้าตาไม่กระพริบ

(จบแล้ว)