บทที่ 20 - สรุปผลวันที่ห้า

ความเร็วของนกยักษ์นั้นรวดเร็วปานพายุ และรุนแรงดั่งฝนฟ้าคะนอง

แรงดันอากาศปั่นป่วนยอดหญ้า ปีกกว้างบดบังแสงอาทิตย์ ทาบทับเงาดำขนาดมหึมา

คนที่นั่งอยู่กับพื้นห่างออกไปสิบกว่าเมตรถูกกรงเล็บเกี่ยวไหล่ทั้งสองข้าง หิ้วลอยขึ้นไปบนฟ้า

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังก้องมาจากท้องฟ้า

เธอดิ้นรนสุดชีวิต นกยักษ์ปล่อยกรงเล็บ รอจนเธอร่วงลงมาอย่างอิสระ แล้วโฉบลงมาจับใหม่อีกครั้ง

จนกระทั่งนกยักษ์บินลับตาไป คนที่ซ่อนตัวอยู่ตามที่ต่างๆ ถึงได้กลับมารวมตัวกันกลางแดด มองตามทิศที่นกยักษ์บินไป ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ฉินจื่อเหวินพูดเสียงเครียด "ไอ้เจ้านี่ มันเห็นที่นี่เป็นบุฟเฟต์จริงๆ สินะ"

ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลของนกยักษ์ตัวนี้

เหมือนกับจระเข้ตัวผู้จ่าฝูงในแม่น้ำนั่นแหละ

เจิ้งหยวนหน้าถอดสี "มันมาครั้งที่สองแล้ว ก็ต้องมีครั้งที่สาม ครั้งที่สี่"

แต่เจอคู่ต่อสู้ที่บินได้แบบนี้ พวกเขาก็ไม่รู้จะจัดการยังไง

หวงเทาก้าวออกมา ถามทุกคน "เมื่อกี้ใครโดนจับไป มีใครเห็นชัดๆ ไหม?"

"ไม่รู้จัก..."

"ไม่ทันมอง แต่ฟังเสียงเหมือนจะเป็นผู้หญิง"

"นกบินเร็วเกิน ดูไม่ทัน"

ทุกคนถกเถียงกันเซ็งแซ่

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ไม่มีใครรู้ว่ารายต่อไปจะเป็นตัวเองหรือเปล่า เจอศัตรูบินได้แบบนี้ ทางเดียวคือต้องอยู่ให้ห่างจากที่โล่ง

มีคนตะโกนด่าฟ้า "เชี่ยเอ๊ย ในน้ำมีจระเข้ บนฟ้ายังมีนกกินคนอีก โลกเฮงซวยเอ๊ย"

"ชุ่ยฟาง! ชุ่ยฟาง!" ชายชราคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมา ตะโกนเรียกหาคนในฝูงชน

ไม่มีเสียงตอบรับ ชายชรามองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตระหนก

เขาตะโกนถามคนรอบข้างอย่างร้อนรน "ลั่วชุ่ยฟาง ลั่วชุ่ยฟาง อยู่ไหน มีใครเห็นชุ่ยฟางบ้านผมไหม? เมื่อกี้แกยังอยู่ตรงนี้เลย แกขาแพลง ผมเลยกลับไปเอายานวดมาให้"

"ฉันนึกออกแล้ว ผู้หญิงที่โดนจับไปเมื่อกี้..." ฉินจื่ออู่พูดได้ครึ่งเดียว ก็หันหน้าหนีด้วยความสะเทือนใจ เพราะผู้หญิงที่โดนจับไปเมื่อกี้ เพิ่งจะเสียลูกชายไปหมาดๆ

ชายชราอ้าปากค้าง ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ขวดยานวดในมือร่วงตกพื้นแตกกระจาย

"อ๊าก——"

เขาทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ร้องโหยหวนแหงนหน้ามองฟ้า

เมื่อกี้ตอนขามาเขาก็เห็นนกยักษ์บินอยู่บนหัว ด้วยความห่วงเมีย เขาเลยวิ่งหน้าตั้งมา

ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดที่สุด

ชายชรามืองุ้มเกร็ง พยายามลุกขึ้นมองไปรอบๆ

ทุกคนหลบสายตาเขา

วันเดียว เสียทั้งลูกชาย เสียทั้งเมีย

เขาหลังค่อม เดินโงนเงนกลับไปอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก

พลบค่ำ แสงเริ่มหมด

"ปัง!" คีมตัดเหล็กไฮดรอลิกหนีบฉับ รอยต่อตรงกลางรั้วเหล็กขาดสะบั้น โจวเซิงพ่นลมหายใจยาว นวดแขนที่ปวดเมื่อย "รั้วบ้านี่แข็งชะมัด"

ฉินจื่อเหวินเก็บรั้วเหล็กที่หักแล้วขึ้นมา "แข็งๆ สิครับดี เดี๋ยวจระเข้ทับทีเดียวหักหมด"

เขาเอานิ้วลูบปลายแหลมทรงเพชรของรั้ว "ยังไม่คมพอ ต้องเอาไปฝนอีกหน่อย"

หยางจ่งหยิบรั้วเหล็กที่ถอดแล้วขึ้นมา เดาะในมือ พูดอย่างพอใจ "รั้วเหล็กซิงค์นี่คุณภาพใช้ได้เลย อย่าว่าแต่แทงจระเข้เลย เอาไปล่าสัตว์ก็ได้ ผู้พัฒนาโครงการหมู่บ้านเรานี่ไม่ลดสเปกของเลยแฮะ ของแบบนี้ถ้าเป็นสมัยโบราณถือว่าเป็นอาวุธเทพเลยนะ แทงจระเข้เข้าแน่นอน"

ได้ยินหยางจ่งพูดแบบนี้ หลายคนตาลุกวาว

หวงเทามองท่อนเหล็กหลายสิบอันบนพื้น แล้วยิ้มแห้ง "ผมคนเดียวทำไม่ทันแน่ เยอะเกิน คืนนี้คงต้องรบกวนทุกคนช่วยกันเอาไปลับให้คมหน่อย"

ได้ยินแบบนั้น สีหน้าคนอื่นก็เริ่มลังเล

ขุดดินมาทั้งบ่าย ไม่มีใครไม่เหนื่อย อยากจะรีบกลับบ้านไปพักผ่อน

ฉินจื่อเหวินอาสา "แบ่งให้ผมส่วนหนึ่งครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมโอทีให้"

เห็นฉินจื่อเหวินกระตือรือร้นขนาดนี้ หวงเทาก็ดีใจ มองฉินจื่อเหวินด้วยสายตาชื่นชม

บางคนแอบนินทาในใจว่าฉินจื่อเหวินอยากทำผลงาน เขาทำแบบนี้ คนอื่นจะอู้งานได้ยังไง

เจิ้งหยวนเดินออกมา "ฉันก็เอาไปลับที่บ้านส่วนหนึ่งเหมือนกัน"

ฉินจื่อเหวินโบกมือ ยิ้มบอก "ไม่ต้องหรอกครับ ช่วงนี้ผมหลับยาก นอนดึก หาอะไรทำแก้เบื่อพอดี"

เห็นเขายืนกราน เจิ้งหยวนขัดไม่ได้ เลยเอาหอกไปส่วนหนึ่งจากหวงเทา

หอบรั้วเหล็กที่ถอดมากลับบ้านกับน้องชาย

ฉินจื่ออู่ไม่เข้าใจการกระทำของพี่ชาย "พี่ คนอื่นเขาไม่ทำกัน ทำไมเราต้องขนกลับมาด้วย"

"แกรีบนอนไป คืนนี้ฉันทำเอง"

ฉินจื่ออู่นึกว่าพี่ชายโกรธ รีบแก้ตัว "ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำนะ แต่คนตั้งเยอะแยะ ช่วยกันเอาไปลับคนละอันสองอันก็เสร็จแล้ว"

ฉินจื่อเหวินมองค้อน "ไปหาหินก้อนใหญ่ๆ สากๆ มาให้ฉันสองก้อน"

เขาอธิบายให้น้องชายฟังไม่ได้หรอกว่าทำเพื่อปั๊มคะแนน

ตอนนี้เขาพอจะจับทางระบบสรุปผลประจำวันนี้ได้แล้ว

รวบรวมทรัพยากร วาดแผนที่ ล่าสัตว์ ขอแค่ทำพฤติกรรมที่เป็นบวกต่อการเอาชีวิตรอด ก็จะได้คะแนน

ครั้งนี้ร่วมมือล่าจระเข้จ่าฝูง เขาเดาได้เลยว่าถ้าทำสำเร็จ คะแนนพุ่งกระฉูดแน่

แล้วถ้าขนท่อนเหล็กพวกนี้กลับมา จะนับเป็นการรวบรวมวัสดุไหม?

ในสังคมยุคดึกดำบรรพ์แบบนี้ วัสดุเหล็กซิงค์ถือว่าเป็นของหายากสุดๆ แข็งแรงทนทานมาก

ไม่ว่าจะเอามาทำกับดัก ทำหอก หรือทำโครงโล่ ก็เป็นวัสดุชั้นยอด

มองในแง่ร้าย ต่อให้การขนเหล็กกลับมาจะไม่นับรวม แต่การเอามาแปรรูป ก็ต้องนับเป็น "ผลงาน" ในภารกิจล่าจระเข้ให้สูงขึ้นบ้างแหละน่า

ตกดึก เปิดม่านออก

ใต้แสงจันทร์ ชายหนุ่มนั่งยองๆ อยู่กับพื้น สองมือจับหอกเหล็กซิงค์ฝนกับหินอย่างขะมักเขม้น

"ครืด ครืด..."

จนดึกดื่น

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหู

[คุณเอาชีวิตรอดในป่าได้อย่างปลอดภัยเป็นวันที่ 5 ร่วมมือกับทีมล่าจระเข้ได้ 1 ตัว ได้รับส่วนแบ่งเนื้อดิบจำนวนหนึ่ง ภัยคุกคามจากจระเข้ยักษ์บีบให้ชาวบ้านต้องร่วมมือกันวางกับดัก คุณมีส่วนร่วมในการวางกับดัก แต่คุณเหมือนจะลืมอะไรบางอย่าง คะแนนรวม: 19 คะแนน]

[คุณได้รับรางวัล: 【การ์ดสิ่งก่อสร้าง】แปลงเพาะปลูกระดับ 1, อาหารกระต่าย4, มีดตัดฟืน1]

ลืมอะไรบางอย่าง...

ฉินจื่อเหวินมองรางวัลที่ได้ สายตาไปหยุดที่อาหารกระต่าย

"เวร! ลืมให้อาหารกระต่าย!"

ฉินจื่อเหวินรีบลุกไปที่กรงสัตว์

เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านเขาโยนผักป่าไปให้นิดหน่อย ตอนนั้นกระต่ายยังไม่ยอมกิน

ตอนนี้รางอาหารว่างเปล่า กระต่ายสองตัวดูซึมๆ ไป

ฉินจื่อเหวินเรียกอาหารกระต่ายออกมาหนึ่งถุง

มือหนักอึ้ง อาหารกระต่ายถุงใหญ่ขนาด 20 จินปรากฏในมือ

ฉีกถุง เทอาหารเม็ดแห้งๆ ลงไปในรางอาหาร ระหว่างเทก็ได้กลิ่นหอมของหญ้าแห้งเข้มข้น ผสมกับกลิ่นธัญพืชคั่วหอมๆ

กระต่ายสองตัวได้กลิ่นหอม ลังเลนิดหนึ่ง แล้วกระโดดมาที่รางอาหารกินอย่างตะกละตะกลาม

สงสัยจะหอมมาก จนพวกมันไม่สนใจมือมนุษย์ที่ลูบหลังพวกมันเบาๆ เลย

(จบแล้ว)