ตอนที่ 16 การโต้กลับของตระกูลเย่

ตอนที่ 16 การโต้กลับของตระกูลเย่

"อย่าพูดถึงเหลยรั่วซีเลยขอรับ!" เย่เทียนเบะปาก "แต่นางก็ไม่ผิดหรอก ต่อให้นางจะรู้ว่าอาณาเขตดินดำของข้าสามารถเพาะปลูกโอสถได้แล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อมันยังถูกจัดว่าเป็นแค่พรสวรรค์ระดับธรรมดาอยู่ดี! ยังไงเสียข้าก็ไม่มีทางเข้าตานางได้หรอก"

"เจ้าคิดผิดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอาณาเขตมิติดินดำ หรือมิติดินดำอันโกลาหล ล้วนไม่น่าจะมีความสามารถในการปลูกโอสถและของวิเศษได้เลย ข้อนี้ไม่ต้องสงสัย" หวังซือยื่นมือไปตบบ่ากว้างของเย่เทียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ยิ่งไปกว่านั้น แม่กล้ายืนยันได้เลยว่า พรสวรรค์ของเจ้าชิ้นนี้ จะต้องเป็นพรสวรรค์ระดับเทพหรืออาจจะเหนือกว่านั้นอย่างแน่นอน"

"ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้นขอรับ!" เย่เทียนแบมืออย่างไม่ใส่ใจ

หวังซือเอ่ยถาม "จริงสิ! พรสวรรค์ของเจ้าประหลาดล้ำถึงเพียงนี้ เจ้าเคยบอกผู้ใดไปบ้างหรือยัง?"

"ท่านแม่คือคนแรกขอรับ ข้ายังไม่ได้บอกแม้แต่เชี่ยนเชี่ยนเลย!" เย่เทียนตอบ

หวังซือพยักหน้าอย่างโล่งใจ "เช่นนั้นก็ดี จำเอาไว้ให้ดีนะ! ลูกเอ๋ย อาณาเขตมิติดินดำแห่งนี้ จะเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลเย่ของเรา และเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ้าด้วย ต่อจากนี้ห้ามนำไปบอกผู้ใดอีกเป็นอันขาด รวมไปถึงเชี่ยนเชี่ยนด้วย เจ้าเข้าใจความหมายของแม่ใช่หรือไม่?"

หวังซือรู้ดีว่า หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูพวกผู้มีเจตนาร้ายหรือยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง ไม่เพียงแต่ตระกูลเย่จะปกป้องเย่เทียนไว้ไม่ได้ เกรงว่าแม้แต่แคว้นโจวหลงทั้งแคว้นก็คงปกป้องเย่เทียนไว้ไม่ได้เช่นกัน เพราะในสถานการณ์ปัจจุบัน พรสวรรค์ของเย่เทียนนั้นมันวิปริตผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว

"อืม ข้าเข้าใจขอรับ!" เย่เทียนหันไปมองโอสถคืนชีพใหญ่สิบกว่าเม็ดที่สุกงอมอยู่บนเถาวัลย์ "ท่านแม่ ท่านลองดูโอสถคืนชีพใหญ่ที่ปลูกออกมาพวกนี้สิ ว่ามีข้อแตกต่างจากของตระกูลโจวหรือไม่?"

"ได้!" หวังซือยื่นมือไปเด็ดมาหนึ่งเม็ดอย่างระมัดระวัง หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนอยู่ครู่หนึ่ง นางก็กล่าวด้วยความตื่นเต้น "มิน่าเล่าโจวลั่วเทียนถึงบอกว่าโอสถที่เจ้าให้เย่ป๋ายเป็นระดับสาม ที่แท้มันก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเช่นนี้นี่เอง!"

"จริงหรือขอรับ?" เย่เทียนกะพริบตาอย่างมีเลศนัย "เช่นนั้นท่านแม่คิดว่า หากพวกเราใช้โอสถคืนชีพใหญ่ที่ปลูกเหล่านี้ มอบบทเรียนราคาแพงซัดหน้าโจวลั่วเทียนกลับไป จะดีหรือไม่ขอรับ?"

"ความหมายของเจ้าคือ?" หวังซือกลั้นหายใจมองเย่เทียน

"ง่ายนิดเดียวขอรับ ตอนนี้ข้าสามารถปลูกโอสถคืนชีพใหญ่และโอสถคืนชีพน้อยได้เป็นจำนวนมาก รวมไปถึงโอสถหายากชนิดอื่นๆ ด้วย!" เย่เทียนอธิบายแผนการของตน "เหตุใดพวกเราไม่เปิดร้านขายโอสถในเมืองหรงเหยียน เพื่อแย่งการค้าของตระกูลโจวเสียเลยเล่า? พวกมันขายโอสถคืนชีพใหญ่เม็ดละหนึ่งพันเหรียญทอง เราก็ขายเพียงห้าร้อย ทำลายการผูกขาดของพวกมันเสีย มิหนำซ้ำอาจบีบให้ร้านโอสถของพวกมันต้องปิดกิจการลงเลยก็ได้"

"วิธีนี้ย่อมดี ทว่าต้องวางแผนจัดการอย่างรัดกุมเสียก่อน!" หวังซือขมวดคิ้วเรียว "มิเช่นนั้นหากถูกยอดฝีมือที่เร้นกายอยู่ค้นพบความลับของเจ้าเข้าล่ะก็ คงได้วุ่นวายกันแน่"

ดูผิวเผิน เมืองหรงเหยียนอาจจะไม่มีผู้มีพลังตั้งแต่ระดับกฎเกณฑ์ขึ้นไปอยู่มากนัก แต่เรื่องพรรค์นี้ก็ยากจะหยั่งรู้ได้

อีกทั้งโอสถยังเป็นปัจจัยสำคัญในการฝึกบำเพ็ญตบะและการผจญภัยของเหล่ายอดฝีมือ การที่ตระกูลเย่ลุกขึ้นมาเปิดร้านขายโอสถอย่างกะทันหัน ย่อมดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือบางคนได้อย่างแน่นอน

"ถูกต้องขอรับ!" เย่เทียนพยักหน้าเห็นด้วย

หวังซือกล่าว "เช่นนั้นเย่เทียน เจ้าส่งแม่ออกไปเถิด! แม่จะไปตามคนมาวางแผนจัดการเรื่องที่เจ้าว่ามา เราต้องซัดหน้าโจวลั่วเทียนให้หงายไปเลย"

นางเพิ่งจะตระหนักได้ว่า มิติดินดำแห่งนี้คืออาณาเขตเบ็ดเสร็จของเย่เทียน หากคิดจะออกไป ย่อมไม่อาจหาทางออกเจอได้ด้วยตนเอง

"ได้ขอรับ!" เย่เทียนจัดการเด็ดโอสถคืนชีพใหญ่บนเถาวัลย์ทั้งหมด แล้วยื่นส่งให้หวังซือ "ท่านแม่รับสิ่งนี้ไปก่อนเถิด หากไม่พอก็บอกข้าได้ ข้าสามารถปลูกมันขึ้นมาได้ทุกเมื่อ"

หวังซือไม่ได้ปฏิเสธ นางรับโอสถคืนชีพใหญ่ทั้งหมดเก็บเข้าไปในแหวนมิติด้วยความปรีดา "ลูกเอ๋ย จงจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ความสามารถของพรสวรรค์เจ้า อย่าได้ปริปากบอกผู้ใดอีกเป็นอันขาด"

"อืม!" เย่เทียนเพียงแค่คิดในใจ ร่างของเขากับมารดาก็ถูกส่งตัวออกมาจากมิติดินดำอันโกลาหล มาโผล่อยู่กลางโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเย่

ในเวลานี้ เย่เชี่ยนเชี่ยนกำลังร้อนรนตามหาเย่เทียนอยู่ในโถงใหญ่ เมื่อเห็นเย่เทียนกับมารดาปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางก็สะดุ้งโหยง "เมื่อครู่นี้พวกท่านหายไปไหนมาเจ้าคะ?"

"เรื่องใดไม่ควรถามก็ไม่ต้องถาม!" หวังซือจิ้มหน้าผากเย่เชี่ยนเชี่ยนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "นอนจนป่านนี้เพิ่งจะตื่น เจ้าไม่อายบ้างหรือไร?"

"ท่านแม่... เมื่อคืนข้านอนดึกนี่เจ้าคะ!" เย่เชี่ยนเชี่ยนเบะปากอย่างแง่งอน "นี่พอได้ยินสาวใช้บอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ข้าก็เป็นห่วงพวกท่านจนรีบวิ่งมานี่ไง"

เย่เทียนหัวเราะร่วน "น้องสาว พวกเราไม่เป็นไรหรอก จริงสิ! เจ้าจะกินองุ่นไหม เมื่อครู่พี่เพิ่งซื้อมาจากที่ถนนตั้งหลายพวงแหนะ"

"กินเจ้าค่ะ!" เย่เชี่ยนเชี่ยนยิ้มร่า แบมือเรียวงามส่งให้เย่เทียน

เย่เทียนหยิบองุ่นเหมันต์หนึ่งพวงออกมาจากแหวนมิติ "มา ไปล้างน้ำก่อนค่อยกินนะ"

"อื้ม!" เย่เชี่ยนเชี่ยนพยักหน้ารัวๆ แล้วเดินตามหลังเย่เทียนออกไปจากโถงใหญ่

หวังซือมองภาพตรงหน้าพลางยืนนิ่งขึงเป็นท่อนไม้ จนกระทั่งแผ่นหลังของเย่เทียนกับเย่เชี่ยนเชี่ยนลับสายตาไป นางถึงได้สติ บนใบหน้ารูปไข่ฉายแววเกรี้ยวกราด "เย่เทียน ไอ้ลูกล้างผลาญ! องุ่นเหมันต์หนึ่งพวงมีตั้งสามสิบกว่าผล มูลค่าปาเข้าไปสามพันกว่าหินวิญญาณเชียวนะ! เจ้าถึงกับเอามาให้เชี่ยนเชี่ยนกินเล่นเป็นขนมเลยรึ?"

ทว่ากล่าวจบ นางกลับหลุดหัวเราะออกมา "ช่างเถิด อยากกินก็กินไปเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้ตระกูลเย่ก็ไม่ได้ขาดแคลนองุ่นเหมันต์เท่านี้หรอก เย่เทียนเด็กคนนี้ โชคดีเกินคนทั่วไปจริงๆ!"

หากเป็นเมื่อก่อน องุ่นเหมันต์สำหรับตระกูลเย่แล้วถือเป็นของฟุ่มเฟือยราคาแพง ทว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เพราะเย่เทียนสามารถเพาะปลูกมันขึ้นมาได้

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ นางก็นึกไปถึงเรื่องที่โจวลั่วเทียนนำองุ่นเหมันต์มาเป็นของหมั้นหมาย เพื่อให้โจวจื้อเฉียงแต่งกับเชี่ยนเชี่ยนเมื่อวานนี้

ชั่วพริบตา... รอยยิ้มบนใบหน้ารูปไข่ของหวังซือก็แข็งค้างลง ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกหาใดเปรียบ "หึ! โชคดีที่ข้ามีวิสัยทัศน์กว้างไกล ไม่ยอมโอนอ่อนให้เชี่ยนเชี่ยนแต่งกับโจวจื้อเฉียง... โจวลั่วเทียน!!! ในเมื่อเจ้าใช้เรื่องโอสถมาบีบข้าไม่สำเร็จ เช่นนั้นวันคืนอันแสนสุขของเจ้าในเมืองหรงเหยียนก็ถึงคราวสิ้นสุดแล้วล่ะ คอยดูเถิดว่าต่อจากนี้ข้าจะจัดการกับเจ้าเช่นไร!"

……

หนึ่งวันให้หลัง หน้าประตูร้านค้าของตระกูลเย่ในเมืองหรงเหยียน มีเสียงจุดประทัดดังสนั่นหวั่นไหว หวังซือประกาศกร้าวด้วยตนเองว่า ตระกูลเย่เริ่มเปิดกิจการขายโอสถอย่างเป็นทางการแล้ว

ไม่ว่าจะเป็น โอสถคืนชีพใหญ่ โอสถคืนชีพน้อย ยาสมานแผล หรือยาถอนพิษ ยาหลอมปราณ ยาหลอมกายา ร้านค้าของตระกูลเย่ล้วนมีขายทั้งหมด

ส่วนเรื่องราคา จะตั้งไว้ถูกกว่าของตระกูลโจวหนึ่งในห้าส่วนเสมอ

การกระทำนี้ ทำให้เหล่ายอดฝีมือผู้บำเพ็ญตบะในเมืองหรงเหยียนดีใจกันเนื้อเต้น ต่างแห่แหนกันมาจากทั่วทุกสารทิศ แย่งกันซื้อโอสถในร้านของตระกูลเย่อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง:

"สวรรค์ โอสถคืนชีพใหญ่เม็ดละหกพันเหรียญทอง แถมยังเป็นระดับสามอีก ช่างถูกแสนถูก!"

"ใช่แล้ว! รู้อย่างนี้วันนี้น่าจะแอบจิ๊กเหรียญทองจากเมียที่บ้านมาซื้อตุนไว้เยอะๆ เสียก็ดี หากเดี๋ยวนี้โดนเหมาซื้อไปจนหมดจะทำเช่นไรเล่า?"

"อย่ามัวแต่พูดเลย รีบซื้อมาให้ได้ก่อนเถิด! เจ้าไม่เห็นเจ้าอ้วนข้างหน้านั่นหรือ ซื้อทีเดียวปาเข้าไปโอสถคืนชีพใหญ่สิบเม็ด กับโอสถคืนชีพน้อยอีกยี่สิบเม็ดเชียวนะ!"

"จริงด้วย! จริงด้วย! โอสถดีแถมราคาถูกปานนี้ จะแย่งซื้อทันหรือไม่ก็ยังไม่รู้เลย!"

"ใช่แล้ว! ตระกูลเย่นี่ช่างสุดยอดจริงๆ!"

"ถูกต้อง! เพียงแต่ตระกูลโจวคงได้ด่ากราดลามไปถึงบุพการีแน่!"

"……"

ชั่วขณะหนึ่ง... หน้าประตูร้านค้าตระกูลเย่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเบียดเสียดเยียดยัด ต่อคิวยาวเหยียดเป็นหางว่าว

ตรงกันข้ามกับร้านโอสถของตระกูลโจว ที่เงียบเหงาปานป่าช้า ไม่มีแม้แต่เงาคน

ทว่าโจวลั่วเทียนที่ล่วงรู้สถานการณ์นี้กลับไม่รู้สึกรู้สาใดๆ ในสายตาของมัน นักปรุงโอสถย่อมมีขีดจำกัดในการหลอมโอสถต่อวันอยู่แล้ว

ต่อให้เย่เทียนแห่งตระกูลเย่จะสามารถหลอมโอสถได้จริง ปริมาณโอสถที่นำออกมาขายก็ย่อมมีจำกัด ไม่มีทางแย่งลูกค้าของตระกูลโจวไปได้มากน้อยเท่าใดนักหรอก

แต่ทว่า... ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม... ปริมาณโอสถของร้านค้าตระกูลเย่กลับไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่น้อย

ผ่านไปสองชั่วยาม... หวังซือเห็นว่าเหล่ายอดฝีมือที่มารอซื้อโอสถรอนานเกินไป จึงสั่งเพิ่มปริมาณโอสถที่วางขายเสียอีก

ครึ่งวันผ่านไป... เหล่ายอดฝีมือที่มาต่อคิวซื้อโอสถทยอยกลับกันไปจนเกือบหมด ทว่าโอสถในร้านค้าตระกูลเย่ก็ยังมีเหลือเฟือ

คราวนี้ โจวลั่วเทียนเริ่มนั่งไม่ติดเสียแล้ว

หากตระกูลเย่ยังมีโอสถมาวางขายเป็นกอบเป็นกำเช่นนี้ในเมืองหรงเหยียนต่อไป คงได้เกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่ พูดกันตามตรง อีกไม่กี่วันร้านโอสถของตระกูลโจวคงต้องปิดกิจการแน่ๆ

เพื่อลอบสืบหาความจริง โจวลั่วเทียนจึงกินยาแปลงโฉมระดับสองเม็ดหนึ่ง ปลอมตัวเป็นขอทานถือไม้เท้า เดินกะเผลกๆ มาหยุดอยู่หน้าประตูร้านค้าของตระกูลเย่

มันต้องการจะดูให้เห็นกับตา ว่าตระกูลเย่มีโอสถตุนไว้มากเพียงใดกันแน่ แล้วยอดฝีมือปรุงโอสถผู้นี้คือผู้ใดกัน ไม่มีทางที่จะเงียบเชียบหลอมโอสถออกมาได้มากมายถึงเพียงนี้ในรวดเดียวหรอก

ทว่าฉากที่โจวลั่วเทียนได้เห็นถัดมา ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดหน้าประตูร้านค้าตระกูลเย่ กลับทำให้มันถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออกในทันที