ตอนที่ 15 มารดาเย่ประหลาดใจ

ตอนที่ 15 มารดาเย่ประหลาดใจ

เย่เทียนไม่ตอบคำ กลับจูงมือมารดา พยุงหลงจู๊หวังที่ได้รับบาดเจ็บ แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าคฤหาสน์ตระกูลเย่

ในขณะเดียวกัน ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็ค่อยๆ ปิดลง ม่านแสงสีฟ้าพลันแผ่คลุมไปทั่วอาณาบริเวณ

"ท่านพ่อ ตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไรดีขอรับ?" โจวจื้อเฉียงหันไปมองบิดาที่อยู่ข้างกาย

"จะทำเช่นไรได้เล่า กลับจวนน่ะสิ!" โจวลั่วเทียนมุมปากกระตุก "คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพยัคฆ์ย่อมไม่ให้กำเนิดสุนัข เย่เทียนช่างร้ายกาจถึงเพียงนี้ ข้าชักสงสัยแล้วสิว่า ยอดฝีมือปรุงโอสถที่ซ่อนตัวอยู่ของตระกูลเย่ ก็คือตัวเย่เทียนนั่นแหละ"

"หา... เป็นไปไม่ได้กระมังขอรับ?" โจวจื้อเฉียงร้องเสียงหลง

พรสวรรค์ที่เย่เทียนปลุกขึ้นมาได้คืออาณาเขตมิติดินดำ เรื่องนี้มันย่อมรู้ดี ทว่าไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เห็นจะเกี่ยวพันกับการหลอมโอสถเลยสักนิด!

โจวลั่วเทียนทอดถอนใจยาว "ข้าเองก็หวังว่าจะไม่ใช่เย่เทียน หากเป็นมันจริงๆ ขุมกำลังสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหรงเหยียนคงต้องถูกล้างไพ่ใหม่เสียแล้ว ทว่ามีความเป็นไปได้ถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว เจ้าอย่าลืมสิว่า หวังเมิ่ง ตาของเย่เทียน ไม่เพียงแต่เป็นปรมาจารย์นักหลอมศัสตรา ทว่ายังเป็นยอดฝีมือด้านการปรุงโอสถอีกด้วย!"

"จริงด้วยขอรับ!" โจวจื้อเฉียงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "ยิ่งไปกว่านั้น การปรุงโอสถก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับพรสวรรค์ ขอเพียงควบคุมคุณสมบัติของตัวยาและเพลิงหลอมให้ดีก็พอแล้ว หากกล่าวเช่นนี้ เย่เทียนอาจจะเป็นยอดฝีมือปรุงโอสถจริงๆ ก็ได้ สวรรค์! หากเหลยรั่วซีล่วงรู้ความจริงข้อนี้ นางคงร่ำไห้แทบขาดใจตายเป็นแน่!"

"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย แล้วก็เรื่องที่จะแต่งเย่เชี่ยนเชี่ยนก็ห้ามพูดถึงอีก รากฐานของตระกูลเย่ ดูท่าจะลึกล้ำกว่าตระกูลโจวของเรามากนัก!" โจวลั่วเทียนส่ายหัวอย่างกลัดกลุ้ม "พวกเราไปกันเถิด! อย่ามัวยืนขายขี้หน้าอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเย่เลย"

"ขอรับ ท่านพ่อ" โจวจื้อเฉียงรีบเดินตามหลังบิดา ทันใดนั้นมันก็ลดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ยถาม "เช่นนั้นเรื่องที่พวกเราส่งคนไปลอบโจมตีต้าเถียชุยกับท่านลุงอิ๋งเมื่อคืน จะถูกคนของตระกูลเย่ล่วงรู้หรือไม่ขอรับ! หากพวกมันรู้เข้า แล้วเย่เทียนหันมาแก้แค้นพวกเราจะทำเช่นไร?"

"หึ! ในเมื่อเย่คงไม่ได้อยู่ในเมืองหรงเหยียน ลำพังแค่พลังระดับอาณาเขตขั้นต้นของไอ้เด็กเย่เทียน ไม่มีทางกล้าทำอันใดตระกูลโจวของเราหรอก!" โจวลั่วเทียนแค่นเสียงเย็น "เจ้าอย่าลืมสิว่า ตระกูลเย่ในยามนี้ ยังไปล่วงเกินเหลยเทียนเป้าเข้าอีกด้วย ลำพังแค่เอาตัวให้รอดยังยากเลย"

"จริงด้วยขอรับ เหตุใดข้าถึงคิดไม่ถึงนะ!" โจวจื้อเฉียงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหุบปากฉับ วิ่งตามหลังบิดาไปต้อยๆ พลางบีบสิวบนใบหน้าเป็นระยะ

……

คฤหาสน์ตระกูลเย่ ภายในห้องรับแขก

หวังซือพาเย่เทียนเดินเข้ามา เมื่อเห็นบ่าวรับใช้และสาวใช้สี่ห้าคนกำลังทำความสะอาดอยู่ นางก็รีบโบกมือไล่ "พวกเจ้าออกไปให้หมด หากข้าไม่ได้เรียก ผู้ใดก็ห้ามเข้ามาเด็ดขาด"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ!"

บ่าวรับใช้และสาวใช้รีบค้อมกายรับคำ แล้วเดินออกไปทันที

หวังซือจัดการปิดประตูหน้าต่างทุกบานลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมามองเย่เทียน "ลูกเอ๋ย บอกมาเถิด! โอสถคืนชีพใหญ่กับโอสถคืนชีพน้อยของเจ้ามาจากที่ใดกัน อย่ามาหลอกแม่ว่าเป็นฝีมือการหลอมของเจ้านะ แม่ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด"

"ข้ารู้ว่าท่านแม่คงไม่เชื่อ แต่ถ้าข้าบอกว่ามันถูกเพาะปลูกขึ้นมา ท่านแม่จะเชื่อหรือไม่ขอรับ?" เย่เทียนยิ้มขื่น แบมือยอมรับตามตรง

เขารู้แต่แรกแล้วว่า หากนำโอสถคืนชีพใหญ่ที่ปลูกจากมิติดินดำอันโกลาหลออกมาตบหน้าโจวลั่วเทียน ย่อมต้องถูกมารดาซักไซ้ไล่เลียง แต่ก็ยังดี... ที่วิกฤตทุกอย่างได้รับการคลี่คลายแล้ว

"โอสถคืนชีพใหญ่เป็นของที่เพาะปลูกขึ้นมางั้นรึ?" หวังซือกลอกตาบน "ถ้าเช่นนั้นแม่ยอมเชื่อว่าเป็นเจ้าที่หลอมมันขึ้นมาเสียยังดีกว่า เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว รีบสารภาพมาตามตรง"

"ก็ได้ขอรับ!"

เย่เทียนเกาหัว เขารู้ว่าหากไม่พามารดาเข้าไปประจักษ์แก่สายตาในมิติดินดำอันโกลาหลด้วยตนเอง นางคงไม่มีทางเชื่อเป็นแน่ เมื่อเห็นว่าปลอดคน เขาจึงจับมือมารดา ชั่วพริบตา ร่างของทั้งสองก็เข้าไปอยู่ในมิติดินดำอันโกลาหล

วูบ~~!

วูบ~~!

ร่างของเย่เทียนและหวังซือปรากฏขึ้นกลางอากาศภายในมิติดินดำอันโกลาหลอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่ยืนหยัดได้อย่างมั่นคง หวังซือก็ร้องเสียงหลง "เย่เทียน ที่นี่คือที่ใด?"

"ท่านแม่ อย่าเพิ่งตื่นตระหนกขอรับ สถานที่ที่พวกเรายืนอยู่นี้คือ มิติดินดำอันโกลาหล หรือก็คืออาณาเขตพรสวรรค์ที่ข้าปลุกขึ้นมาได้นั่นเอง" เย่เทียนหยิบโอสถคืนชีพใหญ่ออกมาหนึ่งเม็ด "ก่อนหน้านี้ข้าบอกท่านแม่ว่าโอสถเป็นของที่ปลูกขึ้นมา ท่านไม่เชื่อ เช่นนั้นข้าจะปลูกให้ท่านดูประเดี๋ยวนี้เลย!"

กล่าวจบ เย่เทียนก็นั่งยองๆ ลง แล้วฝังโอสถคืนชีพใหญ่ลงไปในผืนดินสีดำใต้ฝ่าเท้า

หวังซือชะงักงัน ก่อนจะยิ้มขื่น "เย่เทียน เจ้าไม่ได้ป่วยใช่หรือไม่?"

"หึหึ... ข้าป่วยหรือไม่ เดี๋ยวท่านแม่ก็จะได้รู้เองขอรับ!" เย่เทียนยิ้มอย่างมีเงื่อนงำ ก่อนหันไปมองต้นไม้เล็กๆ สูงประมาณสองเมตรที่อยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นว่าท่ามกลางใบไม้สีเขียวขจีมีดอกตูมเบ่งบานอยู่นับสิบ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เขารู้ดีว่า หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด 'กำไลต้นกำเนิด' คงใกล้จะถูกปลูกออกมาสำเร็จแล้ว

และในขณะนั้นเอง หวังซือก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

เย่เทียนหันไปมอง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ที่แท้บริเวณที่เขาฝังโอสถคืนชีพใหญ่ลงไป ได้มีเถาวัลย์สีดำงอกเงยขึ้นมา มันกำลังหยั่งราก แตกกิ่งก้าน และผลิใบอย่างรวดเร็ว

ในเวลาไม่ถึงสองนาทีต่อมา บนเถาวัลย์ก็ปรากฏดอกตูมที่อัดแน่นไปด้วยโอสถคืนชีพใหญ่ กลิ่นหอมประหลาดลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งมิติดินดำอันโกลาหล

"สวรรค์!" หวังซือยกมือปิดปาก ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

มาถึงตอนนี้ นางถึงได้เชื่อคำพูดของเย่เทียน ที่แท้โอสถคืนชีพใหญ่ของเย่เทียน... เป็นของที่ถูกปลูกขึ้นมาจริงๆ!!!

"เดี๋ยวก่อน นี่ข้าต้องกำลังฝันไปแน่ๆ!" เมื่อได้สติ หวังซือก็รีบยื่นมือไปหยิกตัวเองอย่างแรง

"โอ๊ย..." ความเจ็บปวดทำเอานางน้ำตาร่วง

"ท่านแม่ ท่านทำอันใดน่ะ?" เย่เทียนส่ายหัวยิ้มๆ "ต่อให้ท่านไม่เชื่อคำพูดข้า ก็ไม่เห็นต้องทำร้ายตัวเองเลย!"

"ข้าไม่ได้ทำร้ายตัวเอง แต่ความปีติครั้งนี้มันยิ่งใหญ่เกินไปต่างหาก!" หวังซือตื่นเต้นจนหลั่งน้ำตาแห่งความดีใจ "ลูกเอ๋ย รีบบอกแม่มาเร็ว มิติดินดำอันโกลาหลของเจ้านี้ มีข้อจำกัดในการปลูกโอสถคืนชีพใหญ่หรือไม่?"

เย่เทียนเกาหัว "ดูเหมือนจะไม่มีข้อจำกัดใดๆ นะขอรับ? ก่อนหน้านี้ข้ายังเอาโอสถคืนชีพใหญ่กับโอสถคืนชีพน้อยมาปลูกพร้อมกันเลย! ท่านแม่ถามเรื่องนี้ทำไมหรือขอรับ?"

"หากไม่มีข้อจำกัด เช่นนั้นตระกูลเย่ ไม่สิ! ต่อจากนี้พวกเราสองแม่ลูกก็ไม่ต้องทนรับความอัปยศจากตระกูลโจวอีกต่อไปแล้ว!" หวังซือกล่าวรัวเร็วด้วยความตื่นเต้น "ความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ลูกเอ๋ย เจ้าจะไม่รู้เชียวหรือ?"

"รู้สิขอรับ!" เย่เทียนยิ้มอย่างมีเลศนัย "แต่ทว่าท่านแม่... ข้ายังมีเรื่องให้ประหลาดใจยิ่งกว่านี้อีกนะ! ท่านเห็นต้นไม้เล็กๆ ต้นนั้นหรือไม่ อันที่จริงแล้ว... นั่นคือผลผลิตที่ข้านำ 'กำไลต้นกำเนิด' มาปลูกล่ะขอรับ"

"ห๊า?" หวังซือถึงกับใบ้กิน "แม้กระทั่ง... แม้กระทั่งศัสตราลี้ลับระดับสองก็ปลูกได้งั้นรึ?"

"อื้ม!" เย่เทียนพยักหน้า "ท่านแม่ อาณาเขตพรสวรรค์ที่บุตรชายท่านปลุกขึ้นมาร้ายกาจใช่ไหมเล่า! ไม่เพียงปลูกโอสถได้ทุกชนิด แต่ยังสามารถปลูกศัสตราวุธและของวิเศษใดๆ ก็ได้ ทว่า... ดูเหมือนพวกสัตว์ที่มีสายเลือดหรือมีสติปัญญาจะปลูกไม่ได้นะขอรับ"

หวังซือยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข "เด็กโง่ แค่นี้เจ้าก็ควรรู้จักพอใจได้แล้ว หากมันสามารถปลูกได้ทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ คงถูกสวรรค์ริษยาเป็นแน่ ลำพังแค่ปลูกโอสถกับของวิเศษได้ ก็นับว่าฝืนลิขิตสวรรค์มากพอแล้ว แต่แม่กลับรู้สึกเสียดายแทนเหลยรั่วซีจริงๆ การที่นางไม่เลือกบุตรชายของแม่ นับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนางเลยล่ะ"