บทที่ 16 ความจริง
บทที่ 16 ความจริง
“พร้อมหรือยังทายาทลำดับที่ 9?”
เสียงของฮามาดะดังขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา
มาลาไคกระพริบตาเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากนิกซ์ แล้วหันกลับมาสบตาฮามาดะ
เขาพยักหน้าเบา ๆ
ฮามาดะสะบัดบังเหียนของเกรฟเวอร์ธอร์น พาหนะร่างยักษ์ให้เคลื่อนไปข้างหน้า โดยมีมาลาไคและนิกซ์ตามหลังมาติด ๆ
พวกเขาเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูเหล็กขนาดยักษ์ ฮามาดะพยักหน้าให้เหล่านักรบที่ประจำการอยู่ที่นั่น
เสียงครืดคราดของเครื่องจักรดังกระหึ่ม โซ่เหล็กสะท้าน เฟืองเริ่มหมุน ประตูเริ่มเปิดออกทีละน้อย
ลมแรงปะทะเข้ามาจากช่องว่างนั้นราวกับจะกลืนกินพวกเขา
เสื้อคลุมของมาลาไคสะบัดพริ้ว เส้นผมปลิวไหว แต่แววตาของเขาไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ฮามาดะสะบัดบังเหียนอีกครั้ง ในชั่วพริบตาเกรฟเวอร์ธอร์นทั้งสามตัวเริ่มเคลื่อนออกจากป้อมปราการ วิ่งเข้าสู่ดินแดนอันว่างเปล่า
ด้านหลังประตูเหล็กค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง ผนึกพวกเขาไว้ภายนอกโลกแห่งความปลอดภัย
พวกเขาควบพาหนะด้วยความเร็วพอประมาณ ฮามาดะจงใจให้ช้าลงเพื่อให้มาลาไคไม่เหนื่อยเกินไป
อย่างน้อย... ก่อนตาย ก็ควรให้เวลาเขาสักนิด
บรรยากาศตลอดการเดินทางเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าเกรฟเวอร์ธอร์นกระทบพื้นอย่างเป็นจังหวะ
มาลาไคยังคงจ้องมองไปเบื้องหน้า ดวงตาของเขากวาดมองดินแดนรกร้างที่ทอดยาวสุดสายตา
นิกซ์ ควบขี่อยู่ข้างเขาอย่างเงียบ ๆ สีหน้าของนางยังเต็มไปด้วยความกังวล
เหมือนกำลังหาจังหวะพูดบางสิ่งแต่ไม่กล้าพอ
ฮามาดะเหลือบเห็นแววตาของมาลาไค เขาตัดสินใจทำลายความเงียบ
“การสู้รบกับพวกความมืด ทำให้หญ้าที่นี่เหี่ยวเฉาไปหมด”
เขาชะลอความเร็วลงและเลื่อนตัวเข้ามาใกล้มาลาไคมากขึ้น
“ทุกสิ้นเดือน ทุ่งหญ้านี้จะเริ่มกลับมาเขียวชอุ่มอีกครั้ง… แต่ไม่นานหรอก เพราะความมืดจาก ‘หลุม’ จะกลับมาอีก”
ดวงตาของมาลาไคเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า "หลุม" แต่เขาไม่ได้ตอบอะไร
เขายังคงคิดอยู่เพียงเรื่องเดียว
"ข้าจะรอดออกมาจากที่นั่นยังไง"
ฮามาดะสังเกตได้ เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้มาลาไคคิดมากเกินไป อาจพังได้
จึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง
“เจ้ารู้ประวัติของ ‘หลุม’ หรือไม่?”
มาลาไคตอบทันที สั้นและตรง
“ที่มันเกิดการปรากฏตัวของพวกความมืดอย่างเป็นระยะ?”
ฮามาดะยิ้มเล็กน้อย
“นั่นมันแค่เปลือก”
ดวงตาของมาลาไคหรี่ลงเล็กน้อย นิกซ์ก็เริ่มแสดงความสนใจเช่นกัน
พวกเขา... ถูกโกหกมาตลอดงั้นหรือ?
ฮามาดะเห็นสีหน้าเหล่านั้น จึงรีบอธิบาย
“สิ่งที่พวกเจ้ารู้… ไม่ได้ผิดหรอก มันเป็นความจริง แต่เป็นความจริงที่ไม่ครบถ้วน”
ดวงตาของทั้งมาลาไคและนิกซ์ ฉายแววอยากรู้ขึ้นทันที พวกเขาจ้องฮามาดะเขม็ง ไร้คำพูดแต่เหมือนกำลังร้องขอให้เขาเล่าต่อ
“สิ่งที่ข้าจะบอกต่อไปนี้ มีเพียงไม่กี่คนในตระกูลแซงกวินที่รู้ และเหล่านักรบตัวจริงแห่งแบล็กรีชเท่านั้น …ข้าหวังว่าเจ้าจะเก็บมันไว้เป็นความลับ”
มาลาไคไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ไม่มีความจำเป็นต้องให้สัญญา เขากำลังจะถูกส่งไปตายอยู่แล้ว
แต่นิกซ์กลับพยักหน้าอย่างหนักแน่น ฮามาดะถอนหายใจก่อนจะเริ่มเล่า
“อย่างที่ข้าบอก สิ่งที่พวกเจ้ารู้ไม่ผิด แต่มันไม่ใช่ ‘ความจริงทั้งหมด’
และบางที... เรื่องนี้อาจทำให้เจ้า ‘มีหวัง’”
เขาเริ่มกล่าวเสียงเรียบ ขณะพาหนะเคลื่อนไปข้างหน้า
“หลังจากที่มนุษย์สร้าง ‘โดม’ ขึ้นมา พวกเขาก็เริ่มประมาท คิดว่าความมืดไม่สามารถทะลวงเข้ามาได้อีก”
“มนุษย์หันไปสร้างอารยธรรมใหม่ จนกระทั่ง... มันมา”
“หลุมดำขนาดมหึมาโผล่ขึ้นใกล้โดมทิศใต้ พวกมันเงาทมิฬผุดขึ้นจากที่นั่นเป็นจำนวนมหาศาล พวกมนุษย์ไม่ทันตั้งตัวทหารล้มตายเป็นเบือ”
“และที่เลวร้ายยิ่งกว่า… ศพเหล่านั้นกลายเป็นภาชนะให้ความมืดสิงสู่ บุกเข้ามาในโดมได้ในที่สุด”
บรรยากาศหนักอึ้ง เรื่องราวนั้นช่างน่าหดหู่และเลวร้าย แต่มันคือ "ความจริง" ของพวกเขาในตอนนี้
“ท้ายที่สุด มนุษย์ก็สามารถผลักพวกมันกลับไปได้ และค้นพบว่า ‘หลุม’ นั้น
จะปลดปล่อยพวกมันออกมาเป็นระยะ ๆ เป้าหมายของมัน… ก็แค่ ‘ฆ่า’ และ ‘ขยายพันธุ์’ เท่านั้น”
ฮามาดะเหลือบมองมาลาไค
“เรื่องนี้… ทุกคนในโดมรู้ดี ใช่หรือไม่?”
มาลาไคพยักหน้า
ฮามาดะหยุดชั่วครู่
“แต่นั่นน่ะ... มันแค่ ‘ผิวเผิน’ เท่านั้น”
เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเผยความลับที่ถูกเก็บงำมานาน
“เพราะหลังจากที่มนุษย์ผลักเงากลับไปได้…”
“...สุดยอดนักรบของมนุษย์ ตัดสินใจ ‘เข้าไป’ ในหลุม”
อะไรนะ!?
ทั้งมาลาไคและนิกซ์ เบิกตากว้าง
“พวกเขา ‘เข้าไป’ ในหลุม?” มาลาไคทวน
ฮามาดะพยักหน้า
“เพราะหลุมนั้นอยู่ ‘ภายใน’ โดม หากปล่อยให้เกิดคลื่นอีกครั้ง โดมคงพังพินาศในไม่ช้า”
“พวกเขาจึงคิดจะ ‘จัดการที่ต้นตอ’ ปิดมันซะ”
“แต่เมื่อพวกเขากลับมา… ไม่มีใครตาย… ไม่มีแม้แต่รอยแผล”
“เมื่อถูกถามว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาตอบว่า ‘พวกเขาถูกส่งไปที่อื่น’”
“โลกแปลกประหลาด สถานที่ซึ่งพวกเขาสามารถ ‘ต่อสู้กับเงา’ ได้อย่างอิสระ”
“พวกเขาควบคุมได้ทั้งระดับ จำนวน และเงื่อนไขของการต่อสู้ มันไม่ใช่ความมืดไร้ก้นบึ้งอย่างที่พวกเขาคิดไว้เลย”
อีกมิติ? โลกแห่งการฝึก?
ถ้ามันจริงแสดงว่า… มาลาไคอาจมีทางรอด!
ก่อนที่ความคิดจะเตลิด ฮามาดะก็พูดแทรก
“ข้าเห็นแววความหวังในดวงตาเจ้า แต่จงฟังให้จบก่อน”
มาลาไคสงบจิต ตั้งใจฟังต่ออย่างแน่วแน่
ฮามาดะพยักหน้าเล็กน้อย
“มนุษย์มีสองฝ่าย บ้างมองว่าหลุมเป็น ‘พร’ ที่จะใช้ฝึกฝนและแข็งแกร่งขึ้น”
“แต่อีกฝ่ายกลับเห็นว่า มันคือ ‘คำสาป’ ที่ต้องรีบปิดผนึกโดยเร็ว”
“และ… ฝ่ายที่หิวกระหายอำนาจก็ชนะ”
“พวกเขาใช้หลุมเป็นสนามฝึก”
“และมันก็ได้ผล… ช่วงหนึ่ง”
เสียงของฮามาดะเริ่มต่ำลง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด
“จนกระทั่ง… มันไม่เวิร์กอีกต่อไป”
“หลายปีต่อมา สุดยอดนักรบเริ่มส่ง ‘ทายาทของพวกเขา’ เข้าไปฝึกในหลุม”
“แต่… ไม่มีใครกลับออกมาเลย”
ดวงตาของมาลาไคและนิกซ์ หรี่ลงอย่างน่ากลัว
“มากกว่าร้อยชีวิต เด็กหนุ่มสาวที่ถูกคาดหวังว่าจะนำตระกูลไปสู่อนาคต”
“หายไป… ราวกับไม่เคยมีตัวตน”
ฮามาดะเหม่อมองไปข้างหน้า ลมหายใจหนักหน่วง
“ทั้งโดมหัวปั่น พลิกแผ่นดินตามหา แต่ไม่ว่าจะค้นหาหนักหนาแค่ไหน… ก็ไม่พบแม้แต่เงาเดียว”