บทที่ 16 ฉันจะแต่งงานกับหลินเฉี่ยวฮวา

ยอดเงินหลายล้านมันช่างกระแทกใจเหลือเกิน

น้าเหมยถึงกับทำกับข้าวด้วยอาการใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จู่ ๆ ก็แอบปาดน้ำตาเงียบ ๆ

ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ

เธอดีใจกับเย่ซื่อไห่จากก้นบึ้งของหัวใจ

“ดูสิ เธอทำน้าเหมยตกใจหมดแล้ว”

เย่ซื่อไห่แอบกระซิบดุน้องเฉี่ยวฮวาเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในครัวช่วยน้าเหมยเป็นลูกมือ

ปูมันเหลืองสามตัวถูกนำไปนึ่ง ส่วนอีกสองตัวใส่ถังไว้ในลานหลังบ้านเก็บไว้กินพรุ่งนี้

ปลาเก๋าหนูตัวนั้นก็จับไปนึ่งซีอิ๊ว

แค่สองเมนูนี้ ต่อให้ไปกินในภัตตาคารหรู ก็ถือว่าเป็นเมนูเด็ดระดับภัตตาคารแล้ว

จัดจานห่านย่างและเครื่องเคียง ลวกผักกวางตุ้งอีกสองจาน แล้วก็ทำแกงจืดสาหร่ายกุ้งแห้ง

ครบเครื่องพร้อมเสิร์ฟ

มื้อนี้บรรยากาศช่างอบอุ่นกลมเกลียวดั่งแม่ลูกผูกพัน

“เอาล่ะ ซื่อไห่ พาหนูเฉี่ยวฮวาไปเดินเล่นชายหาดเถอะ ที่เหลือน้าจัดการเอง”

น้าเหมยไล่คู่รักวัยใสออกจากบ้าน

ข้างนอกนั้น ความมืดเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุม

“เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่บ้านนะ”

เย่ซื่อไห่หันไปบอกหลินเฉี่ยวฮวา

“คืนนี้ฉันมีธุระต้องทำ ส่วนเธอช่วงนี้ก็เตรียมตัวอยู่บ้านเถอะ ไว้ฉันว่างเมื่อไหร่ อาจจะไปส่งเธอรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยฝูเฉิง”

หลินเฉี่ยวฮวานิ่งเงียบไปคล้ายตกอยู่ในภวังค์

เย่ซื่อไห่เห็นเธอไม่ตอบ ก็เลยยื่นมือไปโบกตรงหน้าเธอเบา ๆ

“นักเรียนหลินเฉี่ยวฮวา เหม่ออะไรอยู่ครับ?”

“เย่ซื่อไห่... ฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักนายเลย นายยังเป็นคนเดิมอยู่หรือเปล่า? ตั้งแต่นายกระโดดทะเลไป เหมือนนายเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย”

หัวใจของเย่ซื่อไห่กระตุกวูบด้วยความประหม่า ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วพูดว่า

“เฉี่ยวฮวา ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิมนั่นแหละ เพียงแต่ว่าหลังจากผ่านความเป็นความตายมา มันทำให้ฉันตาสว่างขึ้น”

“เธอจะคิดว่าฉันเกิดใหม่ก็ได้นะ อดีตที่ผ่านพ้นก็ให้มันตายไปกับวันวาน ปัจจุบันคือชีวิตใหม่ที่เริ่มต้น”

“ส่วนที่ว่าทำไมฉันถึงเปลี่ยนไปกับเธอ... เธอเคยได้ยินประโยคนี้ไหม?”

หลินเฉี่ยวฮวาขมวดคิ้วเรียวมองเขาอย่างสงสัย

เย่ซื่อไห่เอื้อมมือไปเกลี่ยหว่างคิ้วเธออย่างทะนุถนอม พลางกล่าวว่า

“มีคนเคยบอกฉันว่า ‘สาวดี ๆ อย่าทำให้เสียใจ สาวร้าย ๆ อย่าไปเสียเวลา’ เพราะงั้น ฉันเลยตัดสินใจว่าจะดูแลเธอให้ดี รอหน่อยนะ วันหนึ่งฉันจะขี่เมฆสีรุ้งไปสู่ขอเธอ”

แก้มของเฉี่ยวฮวาแดงระเรื่อ แต่ปากยังแข็ง

“แหวะ หน้าไม่อาย ใครเขาจะแต่งงานกับนักต้มตุ๋นอย่างนายยะ?”

“นักเรียนหลินเฉี่ยวฮวา เธอพูดแบบนี้ต้องเคลียร์กันหน่อยแล้ว ฉันไปหลอกอะไรเธอตอนไหน?”

“ก็หลอกเอาหัวใจฉันไปไงล่ะ... อิอิ”

“………!”

หลินเฉี่ยวฮวากอดแขนเย่ซื่อไห่แน่น ก้มหน้าพูดเสียงเบา

“เย่ซื่อไห่ ฉันชอบนายมาตั้งนานแล้ว แต่นายยังไม่เคยบอกชอบฉันสักคำเลยนะ”

เย่ซื่อไห่พยักหน้า กุมมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“นักเรียนหลินเฉี่ยวฮวา... ฉันชอบเธอ”

“ทำไมพูดเสียงเบาจัง? กลัวน้าเหมยได้ยินเหรอ? ไม่มีความจริงใจเลย”

เย่ซื่อไห่ยิ้มเจ้าเล่ห์

“งั้นให้ฉันไปซื้อโทรโข่งรับซื้อของเก่า แล้วไปตะโกนหน้าโรงงานพ่อเธอดีไหม?”

หลินเฉี่ยวฮวาตาเขียวปัด

“นี่ฉันมีค่าแค่โทรโข่งรับซื้อของเก่าเองเหรอ?”

เย่ซื่อไห่งง

แบบนี้ก็โกรธได้เหรอ?

ผู้หญิงนี่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย

ในเมื่อเธอไม่ใช้เหตุผล งั้นฉันก็จะไม่ใช้เหตุผลบ้าง

เขาประคองใบหน้าสวยหวานด้วยสองมือ แล้วก้มลงประทับริมฝีปากทันที

จุ๊บ!

เฉี่ยวฮวาโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว

เธอนิ่งค้าง ราวกับถูกสกัดจุดชีพจร ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

เย่ซื่อไห่ผละออกมามองซ้ายมองขวาอย่างคนทำความผิด พอไม่เห็นใคร ก็ค่อยโล่งอก

“กรี๊ดดดด!”

“จูบแรกของฉัน!”

“เย่ซื่อไห่ ไอ้วายร้าย! นายยังไม่ได้บ้วนปากด้วยซ้ำ!”

“โมโหแล้วนะ จูบแรกอันมีค่าของฉัน ต้องมาเสียให้ปากเหม็น ๆ ของนายเนี่ยนะ!”

เย่ซื่อไห่สะดุ้งโหยงเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังหมัดรัว ๆ ที่ทุบลงบนหน้าอก

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!

เดี๋ยวนะ บทมันผิดหรือเปล่า?

ผู้หญิงโดนจูบ มันต้องเขินอายหน้าแดงแล้วทุบเบา ๆ ไม่ใช่เหรอ?

ทำไมเวอร์ชันของฉันถึงกลายเป็นสาวน้อยจอมพลังไปได้ล่ะ?

ช่างเถอะ ยอมให้ทุบก็แล้วกัน

เย่ซื่อไห่แอบเลียริมฝีปากด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

แต่ทว่า... จู่ ๆ ก็มีเงาตะคุ่มปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

“อาโม่ นายมาทำไม...?”

เย่ซื่อไห่ได้สติทันที ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความกระอักกระอ่วน

หลินเฉี่ยวฮวาหน้าแดงเถือก รีบกระโดดไปหลบหลังเย่ซื่อไห่

ซวยแล้ว ซวยแน่ ๆ

อาโม่ต้องเอาไปฟ้องพ่อกับแม่แน่เลย

ไม่สิ หมอนั่นต้องแบล็กเมล์เรียกค่าปิดปากฉันแน่

หัวใจของเฉี่ยวฮวาเจ็บแปลบขึ้นมาทันที

เงินเก็บของฉันจะบินหนีไปแล้ว

แง ๆ ๆ

อุตส่าห์เก็บมาแทบตายได้ห้าล้าน

ช่างมัน ให้ไปทวงกับเย่ซื่อไห่โน่น

เอ๊ะ ไม่ได้สิ! เงินของเย่ซื่อไห่ก็คือเงินของฉันนี่นา

เจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน!

อาโม่ตีหน้ายักษ์ จ้องมองเย่ซื่อไห่เขม็ง

“ทำไมฉันจะมาไม่ได้?”

เย่ซื่อไห่ล้วงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างรู้งาน

“อาโม่ เห็นนั่นไหม? Agusta Rush 1000 เท่ระเบิดไปเลยใช่ไหมล่ะ? อยากลองขี่ไหม?”

อาโม่หน้าบานเป็นจานเชิงทันที โลกทั้งใบกลายเป็นทุ่งลาเวนเดอร์

“ขอบคุณครับพี่เขย! ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ พี่สองคนเชิญต่อได้เลย”

เด็กผู้ชายที่โตมากับทะเล ไม่มีใครขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็น

มอเตอร์ไซค์เป็นยานพาหนะหลักของทุกบ้าน

แม้เดี๋ยวนี้รถไฟฟ้าจะมาแรงเพราะราคาถูกและขนของได้เยอะ จนมอเตอร์ไซค์เริ่มจะตกรุ่น

แต่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ระดับพันซีซี ยังคงเป็นความฝันสูงสุดของเด็กหนุ่มวัยรุ่นทุกคน

โดยเฉพาะ Agusta คันที่หลิวกางให้มา นี่คือที่สุดของความฝัน

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง อาโม่บิดคันเร่งพุ่งหายวับไปจากหน้าบ้านเย่ซื่อไห่

ไม่ได้ไปโชว์พาวให้ลูกน้องดู เสียชื่อคุณชายอาโม่แย่สิ หัวใจวัยรุ่นมันว้าวุ่นจะตาย

เย่ซื่อไห่ไม่ห่วงเลยว่าอาโม่จะขี่เป็นไหม

เฉี่ยวฮวามีพี่ชายตั้งแปดคน แต่ละคนมีบิ๊กไบค์ระดับตัวท็อปกันทั้งนั้น ไม่ BMW ก็ Ducati

ฝีมืออาโม่น่ะ เซียนเรียกพี่มานานแล้ว

พอน้องชายตัวแสบไปพ้นทาง หลินเฉี่ยวฮวาก็โผล่หัวออกมาจากหลังเย่ซื่อไห่

“โอ๊ย ตกใจแทบตาย ก็เพราะนายนั่นแหละ”

เด็กสาวเอามือทาบอกตบเบา ๆ เพื่อปลอบขวัญ

เย่ซื่อไห่รีบเบือนหน้าหนี

เวียนหัว... มันเด้งดึ๋งเกินไปแล้ว!

หลินเฉี่ยวฮวารู้ทัน หน้าแดงแปร๊ด เตะหน้าแข้งเขาไปทีหนึ่ง

“ไอ้ลามก”

แล้วเธอก็หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม เข้ามากอดแขนเย่ซื่อไห่แล้วกระซิบเสียงเบาหวิว

“เย่ซื่อไห่ นายอยากลองจับดูไหม? ฉันให้จับนิดนึงก็ได้นะ”

เย่ซื่อไห่ขาอ่อนจนแทบทรุด

เขาส่ายหน้าดิกด้วยความหวาดกลัว

“นักเรียนหลินเฉี่ยวฮวา ในสมองเธอมีแต่เรื่องอะไรเนี่ย?”

“เชอะ ไอ้คนขี้ขลาด อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าในหัวพวกผู้ชายคิดแต่เรื่องพรรค์นั้น”

เย่ซื่อไห่รีบวิ่งหนีเข้าบ้านไปเข็นรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าออกมาเหมือนหนีผี

“ขึ้นรถ”

“ไปไหน?”

“จะไปส่งเธอกลับบ้าน”

เด็กสาวยิ้มร่า กอดเอวเย่ซื่อไห่กระโดดขึ้นซ้อนท้ายอย่างคล่องแคล่ว

ตอนนี้เย่ซื่อไห่มีความคิดเดียวในหัว

ต้องรีบหาเงินให้เยอะ ๆ

ซ่อมบ้าน

ซื้อเรือ

แล้วออกทะเล!!

ชาตินี้ไม่มีความฝันอะไรมาก

แต่ว่า!

ฉันจะต้องแต่งงานกับหลินเฉี่ยวฮวาให้ได้!

จบบท