บทที่ 18 กินให้อิ่มจะได้เดินทางสะดวก

บทที่ 18 กินให้อิ่มจะได้เดินทางสะดวก

“เชี่ยเอ๊ย ทำไมป้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้ บ้านที่เคยมีคนตายนี่ใครจะไปเช่า มันอัปมงคล!” หลิวเฉิงทำหน้าเหมือนเห็นผี เร่งให้ผมรีบไป “หลงหยวน ยังจะยืนบื้อทำอะไรอยู่ รีบเผ่นสิ”

ผมบอกให้เขาอย่าส่งเสียงดัง แล้วพูดกับคุณป้าว่า “คนที่เสียไปเป็นคุณย่าใช่ไหมครับ และเป็นการตายอย่างสงบตามอายุขัย ไปสบายใช่ไหมครับ?”

“หนูรู้ได้ยังไง?” คุณป้าตกตะลึงอย่างมาก เอามือปิดปาก

หลิวเฉิงก็เบิกตากว้างมองมาที่ผม มีความสงสัยเช่นเดียวกัน

แน่นอนว่าผมไม่บอกเขาสองคนหรอกว่าตั้งแต่ที่เราเปิดประตูเข้ามา วิญญาณของคุณย่าก็นั่งอยู่บนโซฟาตรงนั้นตลอด มองมาที่พวกเราด้วยใบหน้าเปี่ยมเมตตา

โดยทั่วไปหากวิญญาณไม่ปรากฏตัวออกมาเอง คนธรรมดาจะมองไม่เห็นพวกเขา แต่ผมในฐานะซินแสฮวงจุ้ยย่อมเปิดเนตรแล้ว จึงมองเห็น และยังสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายการมีอยู่ของพวกเขาได้ด้วย

หลิวเฉิงเป็นคนที่ไม่กล้าแม้แต่จะดูหนังผี ถ้าผมบอกความจริงกับเขา คาดว่าเขาคงจะตกใจจนสลบคาที่แน่

ผมบอกเธอว่าไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าผมรู้ได้อย่างไร เมื่อสักครู่ผมแค่ลองใจเธอดู ว่าเธอจะยอมบอกความจริงกับพวกเราหรือไม่

คาดว่าก่อนหน้านี้คงมีคนมาดูบ้านแล้ว แต่พอได้ยินเธอพูดว่าในบ้านเคยมีคนตายก็พากันตกใจหนีไปหมด เธอจึงลังเลว่าครั้งนี้จะบอกความจริงกับเราดีหรือไม่

“คุณป้าวางใจเถอะครับ บ้านหลังนี้พวกเราจะเช่า ราคาเหมาะสมมากแล้ว ไม่ต้องลดค่าเช่าให้พวกเราหรอกครับ” ผมไม่ได้อธิบายอะไรมาก พูดออกไปตรง ๆ

คุณป้าทั้งตกใจและดีใจ รีบหยิบกุญแจออกมาส่งให้ผม ตอนจะกลับยังบอกอีกว่าต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรให้จัดการก็มาหาเธอได้ทุกเมื่อ เธอจะพยายามแก้ไขให้ถึงที่สุด

พอเธอจากไป หลิวเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“หลงหยวน แกทำบ้าอะไรของแก? บ้านที่เคยมีคนตายแกก็ยังจะอยู่ นี่มันอัปมงคลกว่าบ้านหลังก่อนหน้าที่ฮวงจุ้ยไม่ดีนั่นอีกนะ”

ผมเถียงไปว่ามันอัปมงคลตรงไหน บ้านหลังนี้ทางฮวงจุ้ยไม่มีปัญหาอะไรเลย อีกอย่างการที่คนแก่ตายอย่างสงบตามอายุขัยถือเป็นบุญกุศล การที่เราอยู่ที่นี่ไม่เพียงแต่จะไม่โชคร้าย ยังจะได้รับบุญบารมีจากคุณย่า ได้รับโชคลาภไปด้วย

ต้องรู้ด้วยว่าในโลกนี้มีคนมากมายขนาดนี้ จะมีสักกี่คนที่สามารถตายอย่างสงบตามอายุขัยได้จริง ๆ?

“แล้วทำไมตอนที่ป้าเขาบอกว่าจะลดค่าเช่าให้แกถึงไม่ยอม ปกติแกไม่ใช่คนประหยัดเหรอ ทำไมตอนนี้ถึงมาทำตัวโง่ ๆ ล่ะ” หลิวเฉิงดูเหมือนจะไม่เข้าใจจุดนี้ เขาไล่ถาม

ผมบอกว่าราคาที่คุณป้าเสนอมันสมเหตุสมผลแล้ว และเธอก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องไปเอาเปรียบเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ คนเราก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน

“หลงหยวน ที่แกพูดก็มีเหตุผล แต่ในใจฉันยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ เอาเป็นว่าห้องที่คุณย่าเคยใช้แกไปใช้แล้วกัน ฉันนอนอีกห้องหนึ่ง” ในใจของหลิวเฉิงยังคงก้าวข้ามผ่านไปไม่ได้ เขารีบพูด

เรื่องนี้ผมไม่ถือสาอะไรอยู่แล้ว อย่างไรเสียผมก็เตรียมจะส่งวิญญาณของคุณย่าไปสู่สุคติอยู่แล้ว เพียงแต่คุณย่าตายอย่างสงบตามอายุขัย ทำไมวิญญาณยังคงวนเวียนอยู่ที่นี่ ผมรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

เพื่อที่จะทำความเข้าใจเรื่องนี้ ผมตั้งใจว่าจะไปถามคุณย่าด้วยตัวเอง แต่ต้องไล่หลิวเฉิงไปก่อน เพื่อไม่ให้เขาเห็นผมพูดกับอากาศแล้วจะตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่ออีก

“คิงคอง แกช่วยไปซื้อของให้ฉันหน่อย อีกเดี๋ยวฉันต้องใช้”

“ซื้ออะไร ทำไมเราไม่ไปด้วยกันล่ะ?” หลิวเฉิงถามอย่างสงสัย

ผมบอกว่าผมจะอยู่ที่นี่ทำธุระ ให้เขารีบไปรีบกลับ

แม้เขาจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยังถามว่าผมจะให้ซื้ออะไร

“ซื้อผงชาด พู่กัน กระดาษเหลือง กระถางธูป แล้วก็ธูปสองสามดอกกลับมา”

หลิวเฉิงจดทุกอย่างลงไป แล้วก็ออกจากบ้านไป

หลังจากเขาไปแล้ว ผมมองไปที่โซฟา วิญญาณของคุณย่ายังคงนั่งอยู่ที่นั่น ผมเดินไปนั่งตรงข้ามกับท่าน

“คุณย่าครับ ทำไมถึงยังวนเวียนอยู่ที่นี่ไม่ยอมจากไปไหนล่ะ?” ผมเข้าประเด็นทันที ไม่อ้อมค้อม

ดูเหมือนท่านจะไม่คิดว่าผมจะมองเห็นท่าน ท่านชะงักไปครู่หนึ่ง “พ่อหนุ่ม เธอเห็นฉันเหรอ?”

ผมพยักหน้า บอกสถานะของตัวเองไป ท่านบอกว่ามิน่าล่ะถึงรู้สึกว่าพลังที่แผ่ออกมาจากตัวผมไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ

หญิงชราถอนหายใจ “เฮ้อ ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่เป็นห่วงลูกสาวของฉันคนนี้นิดหน่อย”

ที่แท้หญิงชรากับคุณป้าเป็นแม่ลูกกัน สามีของหญิงชราเสียไปเร็ว พวกเขาสองแม่ลูกจึงต้องพึ่งพากันและกัน ความสัมพันธ์ดีมากมาโดยตลอด แม้จะเข้าสู่วัยชรา ลูกสาวกับลูกเขยก็ยังดูแลเอาใจใส่เธออย่างดี

สิ่งเดียวที่ท่านเป็นห่วงคือลูกสาวของท่านใจดีเกินไป กลัวว่าหลังจากท่านจากไปแล้วลูกสาวจะถูกคนอื่นรังแก ดังนั้นถึงแม้จะตายอย่างสงบตามอายุขัย ท่านก็ยังคงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ลูกสาว ไม่ยอมจากไปไหน

เป็นอย่างนี้นี่เอง ดูท่าว่าความสัมพันธ์ของสองแม่ลูกคู่นี้คงดีมากจริง ๆ แม้จะเสียชีวิตไปแล้ว หญิงชราก็ยังคงคิดถึงแต่ลูกสาว

เพียงแต่คนกับผีอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ การที่หญิงชรายังคงวนเวียนอยู่ข้าง ๆ ลูกสาวต่อไปเช่นนี้ ไม่ว่าจะต่อตัวท่านเองหรือต่อลูกสาวก็มีแต่ผลเสียไม่มีผลดี

ผมจึงเกลี้ยกล่อมว่า “คุณย่าครับ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ผมดูโหงวเฮ้งของคุณป้าแล้ว ท่านเป็นคนมีบุญ ถูกกำหนดให้ได้มีความสุขกับลูกหลาน ชาตินี้ถึงจะไม่ร่ำรวยมหาศาล แต่รับรองว่าจะอยู่เย็นเป็นสุขแน่นอนครับ”

“เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ งั้นฉันก็วางใจได้แล้ว” คุณย่าเช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วพูด

“ที่ผมพูดเป็นความจริงทุกประโยค ไม่มีการโกหกแม้แต่น้อย อีกเดี๋ยวผมจะส่งท่านไปสู่สุคติอย่างสงบ” ผมรับประกันพลางพูด “หากยังคงอยู่บนโลกมนุษย์ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วท่านจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน หรือแม้กระทั่งผีร้าย ถึงตอนนั้นก็จะสูญเสียบุญกุศลที่สวรรค์ประทานให้ท่านได้ตายอย่างสงบตามอายุขัยไปโดยเปล่าประโยชน์”

“ได้ ขอบใจเธอนะ”

ไม่นาน หลิวเฉิงก็ซื้อของกลับมาแล้ว

“หลงหยวน ของซื้อกลับมาแล้ว แต่แกจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร?” เขายื่นถุงให้ผม

ผมรับมาดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร จึงให้เขาหยิบธูปสามดอกมาจุดแล้วปักลงในกระถางธูป เขาก็ไม่บ่นอะไร ทำตามอย่างว่าง่าย

ในระหว่างนี้ผมก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ หยิบกระดาษเหลืองออกมา ใช้พู่กันจุ่มผงชาดแล้วเริ่มรวบรวมสมาธิวาดอักขระ

ที่ผมจะวาดคือยันต์สื่อสารยมโลกจาก ‘คัมภีร์เคล็ดวิชาเร้นลับอู๋ซ่างต้งเสวียน’ เมื่อคืนผมเพิ่งจะเหลือบไปเห็นพอดี ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้ใช้แล้ว

เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ คุณปู่ก็เคยสอนผมวาดยันต์อยู่บ่อย ๆ เพียงแต่ต่อมาหลังจากที่คุณปู่ใช้อาคมผนึกกับผมแล้ว ผมก็ไม่ได้ฝึกอีกเลย

ในหัวของผมหวนนึกถึงความรู้สึกตอนวาดยันต์เมื่อยังเด็ก ไม่นานผมก็วาดอักขระสื่อสารยมโลกที่ต้องการเสร็จแล้ว ส่วนทางด้านหลิวเฉิงก็จุดธูปเสร็จนานแล้ว ธูปสามดอกกำลังลุกไหม้อย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“เกิดอะไรขึ้น ธูปนี่ทำไมไหม้เร็วจัง หรือว่าเผลอไปซื้อของปลอมมา? พ่อค้าหน้าเลือดสมัยนี้นี่หาช่องโกงได้ทุกเรื่องจริง ๆ แม้แต่ของแบบนี้ก็ไม่เว้น” หลิวเฉิงไม่รู้สถานการณ์ คิดว่าเป็นปัญหาคุณภาพของธูป หารู้ไม่ว่าเป็นเพราะคุณย่ากำลังสูบกินควันธูปอยู่ ธูปจึงไหม้เร็วเป็นธรรมดา

ต่อมาในที่สุดเขาก็ทนความสงสัยไม่ไหว ถามคำถามที่ค้างคาใจออกมา “หลงหยวน ตอนนี้แกบอกฉันได้หรือยังว่าทำไมต้องมาทำอะไรพวกนี้ด้วย?”

“หลังจากคุณย่าเสียไป ท่านก็เป็นห่วงลูกสาว ไม่เคยจากไปไหน ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมตัวจะส่งท่านไป” ผมไม่ปิดบังอีกต่อไป บอกความจริงไปตามตรง

หลิวเฉิงได้ฟังก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อะไรนะ!? แกหมายความว่าที่นี่มีผี...”

ผมบอกว่าใช่แล้ว ตอนนี้ท่านกำลังกินธูปที่เขาจุดให้อยู่ กินให้อิ่มจะได้เดินทางสะดวก

สีหน้าของหลิวเฉิงยิ่งซีดเผือดลงไปอีก “หา!?”