ตอนที่ 18 บ้านผีสิง

ฮารุกะก็เหงื่อไหลไม่หยุดและแขนของเขาก็รู้สึกปวดมากด้วยแต่เขากลับเหวี่ยงดาบต่อไป เขาคิดว่าเขานั้นควรกินผลปีศาจเมื่อมีคนจากเรื่องวันพีซ(One  Piece)เข้าร่วมกลุ่มแชท แต่ก่อนหน้านั้นเขาจะต้องพัฒนาเวทย์แสงของเขา

“998 999 1000”

ฮารุรู้ว่าวิชาดาบของกินโทกินั้นเป็นการใช้กำลังอย่างสัตว์ป่าเข้าต่อสู้มากว่าการใช้เทคนิคดาบซึ่งมันควรจะเรียกว่าวิชาต่อสู้มากกว่าซะอีก ตอนนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อ เขาก็เลยเดินเข้าห้องน้ำไปเพราะร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขานั้นไม่อยากไปนอนโดยสภาพที่ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ ในขณะที่แช่น้ำเขาก็ผิวปากไปด้วยแต่เขานั้นไม่ได้สังเกตว่ามีคนแอบมองเขาอยู่

โซระรู้ว่ามันไม่ดีแต่เธอก็อดแอบมองไม่ได้

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเขาก็เช็ดตัวแล้วเดินไปที่เตียง ซึ่งเขามองเห็นโซระนอนอยู่บนเตียงของเขา  เขาก็เลยยิ้มออกมาแล้วไปนอนข้างๆเธอ “นอนกันเถอะ ฉันง่วงมากเลย”

“อืม”โซระก็พยักหน้าให้เขา

ฮารุกดปิดไฟแล้วนอนหลับไป

โซระนั้นไม่ได้นอนหลับแต่เธอกลับนอนมองเขา เธอรู้สึกสงสัยจึงได้ใช้นิ้วจิ้มแก้มของเขา เธอจิ้มไปหลายรอบจนเธอเห็นเขาลืมตา

ฮารุก็หาวออกมาแล้วถามขึ้น “เป็นอะไรไป?”

“ไม่มีอะไร แล้วทำไมนายต้องฝึกหนักขนาดนั้นด้วย? นายอยากเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้งั้นหรอ?”โซระถามออกมา เธอคิดว่าการเหวี่ยงดาบพันครั้งนั้นจะมีเพียงแค่ในมังงะแต่เธอไม่คิดว่าในชีวิตจริงจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วย เธอรู้ว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งมากทั้งส่วนร่างและส่วนบน แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้

ฮารุก็ปากกระตุกและส่ายหัว “ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้หรอ?  เธออยากให้ฉันเปิดโรงฝึกหรือไง?”แต่เขาก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่และจู่ๆเขาก็คิดได้ว่าเขาควรจะเปิดยิมดูสักหน่อย  เรื่องนี้เขาคิดจริงจังมากเนื่องจากเขารู้ว่าสมาชิกส่วนใหญ่นั้นเป็นผู้หญิง

โซระก็หัวเราะออกมา “ไม่มีทาง แล้วนายอยกาจะเปิดโรงฝึกงั้นหรอ?”

ฮารุก็ส่ายหัว “ไม่ ฉันคิดว่าจะเปิดยิมหน่ะ”

โซระรู้สึกประหลาดใจแล้วพยักหน้า “ฉันคิดว่ามันก็เป็นความคิดที่ดีทีเดียวเนื่องจากตอนนี้ผู้คนจำนวนมากต่างค่อนข้างขี้เกียจออกกำลังกาย”

ฮารุก็หัวเราะออกาแล้วบีบจมูกเธอ “งั้นทำไมเธอไม่ไปออกกำลังกายหล่ะ? ถ้าเอาแต่กินขนม ระวังจะกลายเป็นหมูน้อยไปนะ”

โซระก็รู้สึกรำคาญ เธอจึงได้เอามือฝาดมือของเขา “ฮืม”เธอก็ทำหน้ามุ่ยแล้วหันหน้าไป

ฮารุก็ลูบหัวของเธออย่างช้าๆแล้วพูดออกมาว่า “อย่าโกรธเลยนะ ให้อภัยฉันเธอ เธอไม่มีทางเป็นหมูได้หรอกเพราะเธอน่ารักเกินไปไงหล่ะ”

โซระก็ยิ้มออกมาแต่เธอไม่ได้หันหน้ามา “นอนกันเถอะ”

“อืม”ฮารุพยักหน้า

---

วันต่อมา ฮารุก็ไปเดินทางไปตามที่อยู่ของบ้านที่เขาจะซื้อ จากนั้นเขาจึงได้โทรหาตัวแทนขายอสังหาริมทรัพย์ที่จัดการเรื่องบ้านหลังนี้

“สวัสดี ใช่ท่านคาสุกาโนะหรือไม่?”

ฮารุก็หันหน้าไปเห็นชายวัยกลางคนอายุประมาณ 30 ปลายๆ ฮารุจึงพยักหน้าให้ “ใช่แล้ว ฉันเอง ใช่บ้านหลังสินะ” จากนั้นเขาก็หันไปมองบ้านและมองไม่เห็นอะไรประหลาดๆเลย จากด้านนอกเขาเห็นว่าบ้านหลังนี้ดูธรรมดามาก

บ้านหลังนี้มีสองช้าและที่ดินค่อนข้างใหญ่ซึ่งมีประมาณ 180 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมีมูลค่าเพียง 10 ล้านเยน

ฮารุรู้ว่ามันถูกมา เขาพบว่าสีของบ้านหลังนี้ดูค่อนข้างจะเก่าแต่เขาก็สามารถปรับปรุงมันใหม่ได้อย่างง่ายดาย  เขาสามารถบอกได้เลยว่าบ้านหลังนี้คุณภาพดีมาก และเขารู้ว่าคนที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่จะต้องเป็นคนที่มีฐานะดีแน่นอน

“คุณแน่ใจว่าจะซื้อบ้านหลังนี้?”ชายวัยกลางดูไม่ม่านใจ

“ฉันอยากจะลองดูรอบๆก่อน ฉันได้ยินว่าในบ้านหลังนี้มีผีอยู่” ฮารุก็ถามออกมา

ชายวัยกลางคนดูค่อนข้างจะหวาดกลัวแต่เขากลับพยักหน้าออกมา “ใช่แล้วครับ บ้านนี้มีผีสิงอยู่ ก่อนหน้านี้มีผู้คนได้ซื้อบ้านหลังนี้แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจขายมัน”

“นายช่วยเล่ารายละเอียดหน่อยได้ใหม? มันเป็นผีแบบใหนกัน?”ฮารุถามออกมา

ชายวัยกลางคนรู้สึกไม่เต็มใจที่จะพูดแต่เขาก็ได้เล่าเรื่องของบ้านหลังนี้ออกมา “ในตอนเที่ยงคืน ภายในบ้านมักจะมีเสียงเด็กร้องไห้ออกมาดัง ประตูมักจะเปิดเอง และไฟมักจะดับ แถมยังมีเสียงแปลกๆมากมายดังขึ้นในนั้นด้วย”เขาก็มองฮารุแล้วพูดออกมา “ผมรู้ว่าบ้านหลังนี้ราคาถูกมาแต่ผมขอแนะนำให้คุณอย่าซื้อบ้านหลังนี้ บ้านหลังนี้มันบ้านผีสิง”

ฮารุก็รับฟังและตัดสินใจดูด้วยตัวเองก่อน “แล้วฉันเข้าไปในบ้านได้ใหม?”

ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจ “แน่นอน แต่ผมขอรอข้างนอก”

ฮารุก็พยักหน้า “อืม ได้สิ”จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้าน

ชายวัยกลางคนก็ส่ายหัวแล้วเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบ เขารู้ว่าชายหนุ่มคนจะต้องมาเพราะราคาของบ้านที่แสนจะถูก เขาจำไม่ได้ว่ามีผู้คนกี่คนแล้วที่มาที่บ้านหลังนี้แล้วตัดสินใจซื้อมัน แต่ผ่านไปไม่กี่วันพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะขายมัน”

“พ่อหนุ่ม ระวังตัวด้วย” ชายวัยกลางคนก็พูดออกมา

---

ฮารุก็เดินเข้าไปในบ้าน ข้างในมีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด เขารู้ว่าทำไมมันถึงไม่สะอาดแต่สุดท้ายเขาก็เลิกคิดไป เขาโชคดที่เข้ามาในบ้านตอนกลางวันเพราะเขามั่นใจว่าพอตกกลางคืนเขาคงมองไม่เห็นอะไรแน่ จากนั้นเขาจึงเดินดูรอบๆสำรวจทุกซอกทุกมุมของบ้านอย่างช้าๆ เขาสัมผัสได้ว่ามีสายลมและเสียงแปลกๆรอบๆบ้านหลังนี้

ฮารุไม่ได้รู้สึกกลัวเพราะเขามั่นใจว่าผีฆ่าเขาไม่ได้ เขาเดินตรวจสอบบ้านไปอย่างช้าๆ จากนั้นเขาก็เดินไปชั้นหนึ่งและพยักหน้า เขาจึงตัดสินใจไปชั้นสองและตรวจดูห้อง  พอเขาขึ้นชั้นสองไป จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนกำลังขูดอะไรบางอย่าง เขารู้สึกสงสัยจึงเดินไปแหล่งที่มาของเสียง

“น่าจะเป็นที่นี่”ฮารุได้ยินเสียงขูดดังขึ้นมาจากภายใน

เปรี้ยง!!

ทันทีก็มีคนกระแทกประตูอย่างแรก และเขาก็ยินเสียงคนกรีดร้องจากภายใน

“กรี้ดด!!”

“ช่วยเราด้วย!!”

“อย่าฆ่าเราเลย!!”

ฮารุรู้สึกขนหัวลุกเมื่อเขาได้ยินเสียงพวกนี้แต่เขาก็กัดฟันไว้ เขาจึงตัดสินใจเดินลงไปพูดคุยกับกลุ่มแชทถึงเรื่องวิธีแก้ปัญหาพวกนี้ก่อน