ตอนที่ 17 การฝึกดาบ

ยาจิมะ “ไม่ ฉันคิดว่า การเก็บตัวตนของไว้เป็นความลับจะดีกว่าเยอะ”

กินโทกิ “เมื่อฉันบอกทุกคนเรื่องกลุ่มแชทหล่ะก็ พวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นบ้าแน่เลย”

คุโรเนโกะ “ฉันก็ด้วย ฉันคิดว่าจะเก็บไว้เป็นความลับเหมือนกัน”

สึนาเดะ “...”

สึนาเดะ “ฉันได้บอกศิษย์ของฉันไปแล้ว”

ฮารุกะ “อ่องั้นหรอ? แล้วปฏิกิริยาของเธอหล่ะ?”เขาค่อนข้างสนใจนิดหน่อยเนื่องจากเขาก็ต้องการบอกถึงตัวตนของกลุ่มแชทนี้กับน้องสาวของเขาเหมือนกัน เขานั้นไม่อยากจะโกหกเธอและต้องการเชิญเธอเข้ากลุ่มแชทนี้ด้วย

สึนาเดะ “นั่นสินะ เธอก็ตกใจนิดหน่อย และยังมองเห็นแชทของฉันด้วยนะ ซึ่งเธออยากจะเข้าร่วมด้วยแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีตัวเลือกเชิญคนอยู่เลย”

ยาจิมะ “หืม  น่าสนใจจริงๆ บางทีปีหน้าเมื่อมาคารอฟออกมาจากเกาะเทนโร ข้าก็ควรจะเชิญเขาสักหน่อย”

คุโรเนโกะ “@ฮารุกะ นายอยากจะบอกใครเรื่องกลุ่มแชทนี้ใหม?”

ฮารุกะ “ใช่ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากเชิญคนๆนึง”

กินโทกิ “จริงหรอ? ใครหล่ะ?”

ฮารุกะ “น้องสาวฉันเอง”

ยาจิมะ “...”

สึนาเดะ “...”

คุโรเนโกะ “ซิสค่อน!”

ฮารุกะ “ไม่ใช่ ในโลกนี้พวกเรามีกันแค่สองคน  และฉันเองก้ไม่อยากให้เอต้องอยู่คนเดียวด้วย”

ทั้ง 4คนที่อ่านข้อความตอบกลับมาของเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยเนื่องจากพวกเขาทั้งสองนั้นเป็นเด็กกำพร้าและไม่มีใครพึ่งพา พวกเขาจึงต้องพึงพากันและกัน

ยาจิมะ “@ฮารุกะ ข้าจะส่งสูตรอาหารจากร้านอาหารของข้าไปให้เจ้าลองเรียนดูแล้วกัน”

ฮารุกะ “@ยาจิมะ ขอบคุณมาก” เขารู้สึกมีความสุขมากที่เขามีผู้อาวุโสดีๆอย่างนี้ในกลุ่มแชท จากนั้นเขาจึงตัดสินใจจะเลือกตอบแชทเนื่องจากเขาต้องการตรวจสอบการเคหะดูว่าเขาจะหาบ้านดีๆได้หรือไม่ เขาจึงได้ค้นหาบ้านผ่านอินเทอร์เน็ตและพบบ้านหลังดีๆอยู่หลังหนึ่ง เขาประหลาดใจมากที่ราคามันถูกมาก และเขารู้สึกสงสัยมาก ดังนั้นเขาจึงเริ่มค้นหาว่าทำไมบ้านหลังนี้จึงราคาถูกขนาดนี้

ฮารุก็ค้นหาไปสักพักแล้วก็ถอนหายใจออกมา เขาพบว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านผีสิง และเขายังพบอีกด้วยว่าก่อนหน้านี้บ้านหลังนี้เคยมีเหตุการณ์ที่โจรบุกเข้าไปในบ้านและฆ่าเด็กในบ้าน 3 คน เขาครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตัดสินใจไปดูบ้านหลังนี้เอาไว้ก่อน เขาจะต้องดูว่าเขาสามารถชำระผีเหล่านั้นด้วยเวทมนตร์ของเขาได้หรือไม่ เขารู้ว่าตัวเองบ้าบิ่นแต่เดิมทีบ้านทีหลังใหญ่ขนาดนี้ก็ควรมีราคาประมาณ 10 ล้านเยน

“ผี งั้นหรอ?”ฮารุก็มองเพดานและครุ่นไปมาว่าผีนั้นมีตัวตนจริงๆหรือไม่แต่เมื่อเขาคิดถึงเวทมนตร์ที่เขาได้เรียนรู้ไป เขาก็คิดว่าตัวตนของผีสำหรับเขาแล้วมันก็แค่เรื่องธรรมดาๆ เขารู้ว่าเขาจำเป็นต้องฝึกฝนเวทย์ให้มากกว่านี้เพื่อจะเตรียมพร้อมไว้  จากนั้นเขาก็ตั้งสมาธิในการสร้างลูกบอลแสงออกมา

ทันทีห้องของเขาก็สว่างวาบขึ้นเพราะการปรากฏตัวของลูกบอลแสงนี้

ฮารุมองลูกบอลแสงอย่างสงสัย เขาจึงได้สัมผัสมันด้วยนิ้ว  ตอนสัมผัส เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยและสัมผัสตัวลูกบอลแสงไม่ได้อีกด้วย

“ฮารุ นายทำอะไรหน่ะ? ทำไมห้องของนายถึงสว่างขนาดนี้?”

ฮารุก็รีบยกเลิกการใช้เวทย์แล้วตอบไปว่า “ไม่มีอะไร”

“หืม จริงหรอ?”โซระเปิดประตูแล้วมองดูเขาอย่างสงสัย เธอมองเห็นเขานั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไม่ได้ทำอะไร ทันทีเธอก็รู้สึกอายขึ้นมา เธอจึงพูดออกมาว่า “ฉะ- ฉันได้ค้นข้อมูลเรื่องเมดคาเฟ่แล้วนะ”

“จริงหรอ? แล้วเธอคิดว่าไง?”ฮารุนั้นรู้สึกสนใจในความคิดเห็นของเธอ

โซระก็หน้าแดงและคิดว่าหมอนี่มันโรคจิตจริงๆ นี่เขาถามความคิดเห็นของเธองั้นหรอ? เธอรู้สึกอายอย่างเห็นได้ชัด และเธอก็คิดว่าหมอนี่อยากจะให้เธอสวมชุดเมดพรรค์นั้น ซึ่งเธอก็ไม่ได้รังเกียจเท่าไหร่

“มันก็ดีนะ ชุดมันน่ารักมา”โซระก็พูดกับเขา แม้เธอจะรู้ว่าชุดมันค่อนข้างจะน่าอายแต่เธอรู้ว่ามันน่ารักมาก

“นั่นก็จริง...”ฮารุครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วมองไปที่น้องสาวของตัวเอง จากนั้นเขาก็จินตนาการถึงตอนที่น้องสาวของเขาใส่ชุดเมดแล้วรับใช้เขา จากนั้นเขาก็ส่ายหัวแล้วตบแก้มตัวเองให้ใจเย็นลง

เปรี้ยง!

“นี่! ทำไมนายถึงตบหน้าตัวเองด้วยหล่ะ?”โซระก็ถามออกมาด้วยสีหน้ากังวล

“มะ-ไม่มีอะไร อย่ากังวลเลย”ฮารุก็บอกเธอ

โซระค่อนข้างจะสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้บีบเค้นให้เขาพูด จากนั้นเธอก็มองเขาแล้วถามขึ้นมาว่า “คืนนี้เรานอนด้วยกันอีกได้ใหม?”

“ทำไมหล่ะ?”ฮารุถาม

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากจะนอนกับนายแค่นั้นเอง”โซระพูดออกมา

“ทำไมจะไม่ได้หล่ะ”ฮารุก็พูดออกมาแล้วพูดต่ออีกว่า “งั้นฉันไปออกกำลังกายก่อนนะ ส่วนเธอควรจะอ่านหนังสือหรือเล่นเกมส์รอไปก่อน”

“แล้วฉันดูนายออกกำลังกายไม่ได้หรอ?”โซระก็ถามออกมา

“มันไม่น่าสนใจหรอก”ฮารุพูด  เขาอยากจะลองฝึกทักษะดาบที่เขาได้มาจากินโทกิ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปเอาหนังสือการ์ตูนมานั่งอ่านที่นี่” โซระก็พูดออกมา

“ได้สิ ทำตามสบายเลย”ฮารุพูดออกมา

“เยี่ยม” โซระก็พยักหน้าแล้วเดินกลับไปห้องของตัวเอง

ฮารุก็หยิบดาบไม้ที่เขาซื้อมาเมื่อกี้มา จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเริ่มอ่านวิธีฝึกฝนดาบจากกินโทกิ เขาอ่านวิธีฝึกฝนดาบอย่างจริงจังและไม่ได้สังเกตว่าโซระได้เข้ามาในห้องของเขาแล้ว

โซระก็มองดูเขาบางสิ่งบางอย่างจากโทรศัพท์มือถืออย่างจริงจัง เธอก็รู้สึกสงสัยจึงได้ถามออกไป “นายกำลังอ่านอะไรอยู่งั้นหรอ?”

“อ่อ มันเป็นการฝึกฝนทักษะดาบ”ฮารุก็ตอบคำถามโซระ

“ทักษะดาบ?”โซระก็มองดาบไม้ในมือของฮารุ เธอไม่มั่นใจว่าเขาฝึกดาบแบบใหนแต่เธอรู้ว่ามันน่าสนใจ ซึ่งเธอก็นอนบนเตียงของเขาในขณะที่มองดูเขาฝึกไปด้วยโดยไม่รบกวนเขา

ฮารุก็พยักหน้าและเข้าใจว่าวิธีฝึกดาบของกินโทกิมันช่างบ้าระห่ำจริงๆ  เขาก็อ่านมันสักพักและเข้าใจว่ากินโทกินั้นไม่ได้ฝึกฝนการใช้ดาบและเขาต่อสู้โดยใช้สัญชาติญาณซึ่งเหมือนกับสัตว์ป่ามากกว่าอีก จากนั้นฮารุก็ถอนหายใจและเริ่มฝึกการฟันดาบ แม้ว่าวิธีการฝึกทักษะดาบของกินโทกิจะบ้าระห่ำแต่เขากลับมีพื้นฐานที่สำคัญเหมือนกับนักดาบทุกๆคน ฮารุจึงได้เริ่มเหวี่ยงดาบและวันนี้เขาก็ตั้งเป้าไว้ว่าจะเหวี่ยง  1พันครั้ง

“1 2 3.....”