ตอนที่ 16 สุขสันต์วันเกิด

จากนั้นสาวน้อยก็เดินกลับไปอพาร์ตเมนต์ที่ครอบครัวของเธออยู่

อพาร์ตเมนต์หลังนี้ทั้งเก่าและทรุดโทรม

สาวน้อยก็ได้สูดหายใจลึกๆแล้วเปิดประตู “กลับมาแล้ว”จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในบ้านโดยไม่มีใครทักทายเธอเลยสักคน เธอหันไปมองห้องรับแขกและเห็นพ่อแม่ของเธอกำลังทะเลาะกันอยู่

“เงินอยู่ใหนหะ!!”

“เงินหน่ะไม่มีแล้ว!! แกหน่ะเอาแต่ใช้เงินซื้อเหล้า!!”

“สารเลว!! งั้นรีบไปหาเร็วสะซิ!! ฉันอยากได้เหล้า!!”

“กะ-แกเอาเงินมรดกของฉันไปใช้!! แค่นั้นยังไม่พออีกหรอฮะ? รู้งี้ฉันไม่แต่งงานกับแกซะก็ดี!!”

“สารเลว!”

สาวน้อยคนนี้ก็ได้รีบวิ่งขึ้นห้องไปแล้วนอนห่มคลุมโปง เธอไม่อยากจะกลับบ้านเลยสักนิดแต่เธอนั้นไม่มีที่อื่นให้อยู่อีกแล้ว จากนั้นเธอก็หันไปมองกล่องเค้กแล้วเปิดออกมาช้าๆ เธอก็มองดูและมองเห็นเทียน เธอจึงได้ปักเทียนไว้บนเค้กและจุดเทียน

สาวน้อยคนนี้ก็ได้หลับตาลงแล้วเริ่มอธิษฐาน เธอหวังว่าจะกลายเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงและมีที่อยู่ของตัวเธอเอง จากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นแล้วเป่าเทียน “สุขสันต์วันเกิด”

---

ฮารุกลับเข้าไปในห้องแล้วตรวจสอบกลุ่มแชท เขาก็ไม่เจออะไรสำคัญนอกจากภาพกอริล่าที่ส่งเขาไปเมื่อก่อหน้านี้

ฮารุกะ “@กินโทกิ นายเคยเห็นกอริล่าหรือยัง”

กินโทกิ “เห้อ ทำไมในโลกฉันมีกอริล่าเต็มไปหมด? ฉันได้อยากให้โลกของฉันมีสาวสวยเยอะๆมากกว่าอีก!!”

คุโรเนโกะ “@ฮารุกะ นี่ นายช่วยอธิบายทีสิว่านายใช้เวทย์ได้อย่างไร? ดูเหมือนว่าฉันจะทำไม่ได้หน่ะ”

ฮารุกะ “หืม  แนวคิดเรื่องเวทมนตร์ในโลกแฟรี่เทลมันค่อนข้างจะคลุมเครือซึ่งมันขึ้นอยู่กับความรู้สึก บางทีเอควรจะลองไปโลกของยาจิมะแล้วลองใช้ดู”

คุโรเนโกะ “@ฮารุกะ แล้วเราไปด้วยกันได้ใหม?”

ฮารุกะก็มองตัวเลือกในกลุ่มแชทและมองเห็นตัวเลือกไปต่างโลก “1,000 คะแนนงั้นหรอ?” เขาไม่มั่นใจว่าคะแนนแค่ 1,000 คะแนนจะพอใช้เดินทางกลับมาโลกของเขาด้วยหรือไม่ หากต้องอยู่ที่นั่นสักพักหล่ะก็คงไม่เป็นไรแต่เขามั่นใจว่าน้องสาวของเขาจะต้องกังวลแน่เมื่อเขาหายไปหลายวัน

ฮารุกะก็ตอบ “@คุโรเนโกะ อืม เราสามารถไปด้วยกันได้ เธอจะต้องใช้คะแนน 1,000 คะแนนเพื่อเดินทางไปต่างโลก แต่เพื่อความปลอดภัยควรจะเตรียมคะแนนไว้อย่างน้อย 2,000 คะแนนเผื่อเราอาจจะต้องใช้ในการเดินทางกลับสู่โลกของตัวเอง”

ยาจิมะ  “ข้ายินดีต้อนรับทุกคนมาสู่โลกของข้าเสมอ”

สึนาเดะ “อย่ามาโลกของฉันเลย  มันอันตรายมาก แถมที่นี่ยังมีพวกโจรและนินจาเต็มไปหมด”

กินโทกิ “พวกนายก็มาโลกของฉันด้วยสิ”

ฮารุกะ “อืม ฉันอยากจะไปหายยาจิมะและจะไปงานประลองเวทมนตร์”

กินโทกิ “นั่นก็น่าสนใจอยู่นะ”

สึนาเดะ “เอ่อ ทำไมฉันต้องเป็นโฮคาเงะด้วยหล่ะ?”

ยาจิมะ “ฮ่าๆ  งั้นทำไมเราไม่สร้างกิลของพวกเราในโลกของฉันหล่ะ? พอถึงตอนนั้นพวกนายจะได้เข้าร่วมการประลองได้”

ทุกคนก็ตกใจกับข้อเสนอของเขาแต่พวกเขาก็ครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วค่อยส่ายหัว พวกเขาคิดว่าสำหรับสึนาเดะนั้นเป็นไปได้ที่จะเข้าร่วมการประลองแต่สำหรับฮารุกะ คุโรเนโกะ และกินโทกิแล้วมันต่างออกไป คุโรเนโกะและกินโทกินั้นไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ ส่วนฮารุกะเป็นจอมเวทย์ฝึกหัดและเขาต้องใช้เวลาในการเรียนรู้อีกมากด้วย

ฮารุกะ “@ยาจิมะ  นั่นก็เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจทีเดียว บางทีพวกเราคงต้องเพิ่มสมาชิกในกลุ่มแชทมากกว่านี้ซะแล้ว”

กินโทกิ “หืม สมาชิกใหม่งั้นหรอ? ฉันสงสัยจังว่าสมาชิกใหม่จะเป็นคนแบบไหน”

คุโรเนโกะ “นายสามารถเชิญคนอื่นเข้ามาในกลุ่มแชทได้ใหม?”

ฮารุกะก็ครุ่นคิดอยู่สักพักแต่เขาหาตัวเลือกแบบนั้นในกลุ่มแชทไม่ได้เลย จากนั้นเขาจึงได้ตอบเธอไป “บางทีตอนนี้อาจจะทำไม่ได้ แต่ในอนาคตอาจจะไม่แน่ บางทีเราอาจจะสามารถเชิญคนอื่นเข้ากลุ่มเราก็ได้”

สึนาเดะ “งั้น ฉันอยากจะเชิญชิซึเนะ”

ยาจิมะ “เอ่อ ตอนนี้ฉันไม่มีคนอยากจะเชิญเข้ากลุ่ม แต่คงจะเป็นคนจากกิลแฟรี่เทล เนื่องจากตอนนี้พวกนั้นยังอยู่บนเกาะเทนโร”

กินโทกิ “เอ่อ ชินปาจิขอเงินเดือนจากฉันแต่ฉันไม่คิดว่าฉันควรจะให้เขากลุ่มแชทนี้หรอก”

ฮารุกะ “@กินโทกิ นายได้พบชินปาจิแล้วหรอ?”

กินโทกิ “ฉันได้ช่วยหมอนั่นตอนฉันกำลังทำงานที่ร้านอาหาร พี่สาวของเธอบังคับฉันให้รับเขามาทำงานในร้านของฉัน  ชิ ยัยกอริล่านั่น! สักวันฉันจะแก้แค้นเธอให้ได้คอยดู!”

ฮารุกะ “@กินโทกิ นายควรจะลืมมันซะเถอะ นายไม่มีทางชนะเธอได้หรอกไม่ว่าจะทำอย่างไร เพราะความแข็งแกร่งของเธอนั้นอยู่ในระดับเดียวกับสึนาเดะ”

สึนาเดะ “โอ้ ผู้หญิงคนนั้น เอ่อ ผู้หญิงคนนั้นคงแข็งแกร่งมากแน่ อย่าตายแล้วกันนะ?”

กินโทกิ “...”

ยาจิมะ “@กินโทกิ เจ้าได้ลองใช้เวทมนตร์หรือยัง? เวทย์แบนราบของข้าค่อนข้างจะเหมาะกับการหลบหนีและการซ่อนตัวเลยนะ”

ฮารุกะ “ทำแบบนั้นก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอก เพราะเขาจะต้องจ่ายค่าเช่าของเธอและพนักงานคนแรกของบริษัทเขาด้วย”

ยาจิมะ “อืม นั่นก็จริง”

กินโทกิ “พวกนายแกล้งฉันเล่นพอหรือยัง?”

ฮารุกะ “ยังเลย”

ยาจิมะ “ยังเลย+1”

สึนาเดะ “ยังเลย+1”

คุโรเนโกะ “ยังเลย+1”

กินโทกิ “งะ-งั้นฉันไปหาอะไรดื่มก่อนและ ไว้เจอกัน!!!”

พวกเขาก็รู้สึกหมดคำพูด

ฮารุกะ “คุณยาจิมะ ผมวางแผนจะเปิดร้านคาเฟ่ คุณพอจะช่วยแนะนำให้หน่อยได้ใหม?”

ยาจิมะ “อ่อ จริงหรอ? คาเฟ่แบบใหนหล่ะ?”

ฮารุกะ “เมดคาเฟ่”

คุโรเนโกะ “โรคจิต”

สึนาเดะ “เมดคาเฟ่คืออะไรงั้นหรอ?”

กินโทกิ “เฮ้ย นั่นเป็นความคิดที่ดีเลย!!”

ยาจิมะที่กำลังมองดูกลุ่มแชทก็เริ่มคิดเกี่ยวกับเมดคาเฟ่ เขารู้ว่าตัวตนของเมดนั้นมีไว้สำหรับเหล่าคุณหนูและคนร่ำรวยในประเทศของเขา และเขายังรู้อีกว่าผู้คนส่วนใหญ่นั้นก็ไม่มีโอกาสจะได้จ้างพวกเธอเลยสักคนเดียว จากนั้นเขาก็กอดอกแล้วตอบไปว่า “นั่นก็เป็นความคิดที่ดีจริงๆ แล้วเจ้าจะเริ่มทำเมื่อไหร่หล่ะ?”

ฮารุกะ “บางทีอาจจะภายในอีก 2- 3 เดือน ในช่วงนี้ฉันกำลังจะซื้อบ้านและปรับปรุงให้กลายเป็นร้านคาเฟ่”

ยาจิมะ “งั้นเจ้าก็ควรมาโลกของข้า ขาจะได้สอนเจ้าทำอาหารที่นี่เลย ข้ามั่นใจว่าร้านคาเฟ่ของเจ้าจะต้องโด่งดังมากแน่”

ฮารุกะก็พยักหน้าแล้วตอบไปว่า “อืม ฉันจะลองดูแต่ก่อหน้านั้น คุณได้บอกใครไปเรื่องตัวตนของกลุ่มแชทนี้หรือยัง? แล้วพวกนั้นมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง”