บทที่ 58 ผู้แกร่งที่แท้จริง

บทที่ 58 ผู้แกร่งที่แท้จริง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงจื่อเสวียนกับหลู่ร่างก็ถึงกับตกตะลึงสุดประมาณ

ชายชราผู้ลึกลับพิสดารตรงหน้า เช่นนี้แล้วยังไม่ใช่ผู้แกร่งลึกล้ำในตำนานดอกหรือ?

หากว่าไม่ใช่เขา เช่นนั้นเป็นใครกัน?

เสี่ยวหลี่?

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้อยคำของผู้อาวุโสจ้าวยังแฝงไว้ด้วยความเคารพต่อผู้ที่เรียกว่าเสี่ยวหลี่อีกด้วย

“เสี่ยว เสี่ยวหลี่?”

หลงจื่อเสวียนเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“เฮอ ใช่แล้วล่ะ เสี่ยวหลี่”

ผู้อาวุโสจ้าวยิ้มกล่าว “เสี่ยวหลี่น่ะสารพัดจะเก่ง ศิลปะแปดสำนักสิบแปดแขนงล้วนเชี่ยวชาญ หากมิใช่เพราะเขาคอยช่วยเหลือ ข้าเกรงว่ากระดูกเฒ่ากองนี้คงได้ย่อยยับไปนานแล้ว”

แท้จริงแล้วของใช้ไม่น้อยในบ้านของผู้อาวุโสจ้าวล้วนเป็นของที่หลี่ฝานลงมือช่วยทำด้วยตนเอง ไม่ว่าจะเป็นไม้เท้าหัวมังกร กะลาตักน้ำหรือแม้แต่ต้นไม้ผลบางต้นในสวนล้วนเป็นฝีมือเขา

หลงจื่อเสวียนกับหลู่ร่างถึงกับสะท้านในใจ

ในสายตาของทั้งคู่ ผู้อาวุโสจ้าวที่อยู่ตรงหน้าไม่อาจวัดระดับได้ ไม่ว่าจะวัตถุสิ่งของล้วนแฝงกลิ่นอายเซียน แม้แต่ต้นไม้ยังคล้ายเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ นั่นย่อมเป็นยอดผู้แกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่ายอดผู้แกร่งผู้นี้กลับกล่าวสรรเสริญชายอีกคนถึงเพียงนี้?

ถึงกับบอกว่าหากไร้ซึ่งความช่วยเหลือจากเสี่ยวหลี่ ตนเองอาจรอดชีวิตมิได้?

เช่นนั้นบุคคลที่ชื่อเสี่ยวหลี่ผู้นั้นจะต้องยิ่งใหญ่เพียงใดกันแน่?

นึกไม่ออกเลยสักนิด

“เจ้าทั้งสอง หากสามารถเรียนรู้แม้เพียงเศษเสี้ยววิชาจากเสี่ยวหลี่ก็พอให้เจ้าใช้ติดตัวได้ไปตลอดชีวิตแล้ว”

ผู้อาวุโสจ้าวยิ้มกล่าว “ลุกขึ้นเถิด รีบไปหาตัวเขาเสีย”

ทั้งสองรีบลุกขึ้น หันมองสบตากัน ดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นยินดี

“ขอบพระคุณผู้อาวุโส ขอบพระคุณผู้อาวุโส”

ทั้งสองคำนับอย่างสุดซึ้งนับพันคำ

ผู้อาวุโสจ้าวบอกเส้นทางไปยังเรือนของหลี่ฝานให้แล้ว ก็ปล่อยให้ทั้งสองจากไป

…

เมื่อก้าวออกจากบ้านของผู้อาวุโสจ้าว หลงจื่อเสวียนกับหลู่ร่างยากจะระงับความปิติยินดีในใจได้

“นี่คือโอกาสครั้งใหญ่ โอกาสครั้งใหญ่อย่างแท้จริง”

หลู่ร่างเอ่ยพลางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

เดิมทีคิดว่าการมาครั้งนี้น่าจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้เสียแล้ว คาดไม่ถึงเลยว่าจะได้ประสบพบพานวาสนาเช่นนี้

“เมื่อครู่ผู้อาวุโสจ้าวผู้นั้น อย่างน้อยต้องมีพลังระดับเซียน”

หลงจื่อเสวียนเอ่ยอย่างหนักแน่น “นี่คือการชี้ทางของเซียนแท้สำหรับเราทั้งสอง”

“ไป รีบไปเถิด ขณะที่ผู้คนภายนอกยังมาไม่ถึง เราต้องเร่งเข้าเฝ้าผู้อาวุโสหลี่ให้ได้ก่อน”

หลู่ร่างกล่าวพลางเร่งฝีเท้า

ทั้งสองพากันเร่งรุดไปยังเรือนของหลี่ฝาน

ระหว่างทาง สิ่งที่พบเจอกลับทำให้พวกเขายิ่งตะลึงงันไปอีกขั้น

ชาวนาเฒ่าผู้หนึ่งกำลังถางหญ้าอยู่ เครื่องมือในมือของเขากลับทรงพลังเกินกว่าศาสตรากึ่งเซียนเสียอีก

หญิงชราผู้หนึ่งหาบน้ำอยู่ แต่ทว่าไม้หาบของนางกลับแผ่กระแสพลังน่าสะพรึง

แม้แต่ลูกแก้วที่เด็กน้อยเล่นอยู่นั้นยังแฝงกลิ่นอายของมรรคาอันยากหยั่งถึง

สองหนุ่มเดินไปพลางเหม่อลอยงงงันไปพลาง

“แม่เจ้า ที่นี่มันสมบัติบ้าอะไรกัน คนธรรมดาสุ่มสี่สุ่มห้าก็หยิบของเหนือกว่ากึ่งเซียนออกมาใช้ได้ง่าย ๆ แบบนี้ แล้วพวกเราจะมีที่ยืนไหมเนี่ย”

หลู่ร่างพึมพำ สภาพแทบจะช็อกจนไร้ความรู้สึก

“ไม่ว่าแหล่งอำนาจศักดิ์สิทธิ์ใด ในสายตาข้าเวลานี้ล้วนไม่ต่างจากมดปลวก”

หลงจื่อเสวียนถึงกับต้องสูดลมหายใจลึก

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูเรือนของหลี่ฝานตามเส้นทางที่ผู้อาวุโสจ้าวชี้ไว้

เบื้องหน้าคือป้ายที่สลักคำว่า

“สรวงสวรรค์ไร้สอง”

หลู่ร่างเอ่ยเบา ๆ ว่า

“ตัวอักษรทั้งสี่นี้ ให้ความรู้สึกพิสดารยากอธิบาย ทำให้ข้าอยากจะจ้องมองไปตลอด”

หลงจื่อเสวียนก็เผยสีหน้าจริงจัง “ข้าเองก็ไม่อาจหยั่งถึงความลึกล้ำของมันได้ แต่ว่าตัวอักษรทั้งสี่นี้ยังน่าสะพรึงยิ่งกว่าตัวอักษรที่บรรพชนเซียนในราชวงศ์ของเราทิ้งไว้เสียอีก”

แม้ระดับพลังของพวกเขาจะตื้นเขินเกินไป ไร้ความสามารถรับรู้แก่นแท้ของอักษรเหล่านี้ได้ แต่ถึงกระนั้นก็มั่นใจแน่นอนว่ามาไม่ผิดที่แน่แท้

“ไปเถิด พวกเราเข้าไปคารวะผู้อาวุโสหลี่กันเถอะ”

หลงจื่อเสวียนกล่าวก่อนจะเดินไปเคาะประตูอย่างเคารพ

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวรูปโฉมงดงามนางหนึ่ง นางสวมกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนราวกลีบบุปผาแรกแย้ม งามล่มเมืองยากจะหาผู้เทียบ

“พวกเจ้าคือใคร? มีธุระอันใดหรือ?”

จื่อหลิงเอ่ยถาม

หลงจื่อเสวียนเพียงมองนางคราหนึ่งก็รู้สึกสะท้านในใจเพราะกลิ่นอายของหญิงสาวตรงหน้านั้น แผ่พลังน่าสะพรึงถึงขั้นสามารถเทียบเคียงผู้มีอำนาจสูงสุดในราชวงศ์ได้

หญิงสาวผู้นี้ดูเพียงอายุสิบกว่าปี แต่กลับมีพลังระดับผสานจิต เป็นไปได้อย่างไร?

หลู่ร่างรีบเอ่ย “ข้าหลู่ร่างจากสำนักกระบี่เทพ ท่านนี้คือหลงจื่อเสวียนแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์มังกร เราทั้งสองมาเพื่อขอฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสหลี่”

เขาจ้องมองจื่อหลิงอย่างคาดหวัง

หลงจื่อเสวียนก็รีบกล่าวเสริม

“พวกเราได้ยินว่าผู้อาวุโสหลี่รับศิษย์ที่นี่จึงรีบเดินทางจากแดนไกล ขอเพียงได้พบหน้าแม้เพียงครั้งเดียวก็เป็นบุญ”

จื่อหลิงมองทั้งสองอย่างประหลาดใจ

สำนักกระบี่เทพ ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์มังกร

สำนักใหญ่ทั้งสองในแดนเซียนสวรรค์ นางย่อมเคยได้ยินมา

“ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาถึงเร็วเช่นนี้”

นางพึมพำก่อนกล่าว “รอสักครู่ ข้าจะไปเรียนให้ท่านอาจารย์ทราบ”

กล่าวจบนางก็หมุนกายเดินจากไป

“นางคือศิษย์ของผู้อาวุโสหลี่งั้นหรือ?”

หลู่ร่างกล่าวด้วยความประหลาดใจ

“ผู้อาวุโสหลี่ต้องเป็นยอดผู้แกร่งที่แท้จริงแน่ นางผู้นี้วัยไล่เลี่ยกับพวกเรา แต่กลับมีพลังระดับผสานจิต เราจำต้องแสดงความเคารพนอบน้อมให้ถึงที่สุด”

หลงจื่อเสวียนเอ่ยอย่างจริงจัง

ได้ยินดังนั้น หลู่ร่างถึงกับอ้าปากค้าง

ผสานจิตอย่างนั้นหรือ?

ช่างน่าสะพรึงนัก

ในความทรงจำของเขา ผู้มีพลังระดับนี้ไม่เคยมีอายุน้อยเช่นนี้มาก่อน

…

ในขณะเดียวกัน

จื่อหลิงเดินกลับเข้าบ้าน ขณะนั้นหลี่ฝานกำลังอ่านหนังสืออยู่

“เรียนอาจารย์ ข้างนอกมีชายหนุ่มสองคนมากล่าวว่ามาเพื่อขอฝากตัวเป็นศิษย์เจ้าค่ะ”

หลี่ฝานได้ยินดังนั้นก็วางหนังสือลง สีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ

ยังมีคนอยากมาจริง ๆ ด้วย?

ดูท่าภัยพิบัติภายนอกคงจะหนักหนาสาหัสมากแล้วจริง ๆ ไม่เช่นนั้นใครจะยอมมาศึกษาสิ่งไร้สาระพรรค์นี้กัน

“ไป ออกไปดูกันเถอะ”

หลี่ฝานเดินออกมายังลานบ้าน จื่อหลิงก้าวออกไปก่อน

“อาจารย์ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าเข้าไปได้แล้ว”

จื่อหลิงกล่าว

หลงจื่อเสวียนกับหลู่ร่างผู้กำลังเฝ้ารอถึงกับปลื้มปิติจนสุดจะกลั้น

ยอดผู้แกร่งเรียกพบแล้ว

ทั้งสองรีบก้าวเข้าสู่ลานบ้านอย่างไม่รอช้า

และทันทีที่เข้าสู่ลานนั้น

“จิตมังกรของข้ากำลังสั่นไหว...กำลังตื่นขึ้นราวกับมีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ดึงดูดมันอยู่ในที่แห่งนี้”

หลงจื่อเสวียนอุทานออกมาด้วยความตระหนก

ในฐานะโอรสราชวงศ์ เขาเคยลองใช้วิธีมากมายเพื่อรักษาจิตมังกรของตน ทว่าไร้ผลโดยสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้แค่เพียงก้าวเข้ามาในลาน จิตมังกรอันแหลกสลายกลับฟื้นคืนราวกับตื่นจากหลับใหล

ที่แห่งนี้ต้องมีวาสนาอันยิ่งใหญ่แน่แท้

เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุดราวกับมีแรงลึกลับบางอย่างผลักดันให้เขาหันมองไปยังสระน้ำในลาน ทว่าสายน้ำกลับสงบนิ่งปราศจากสิ่งใดผิดแผก

ส่วนหลู่ร่างข้าง ๆ นั้นยิ่งไปกันใหญ่

เพียงก้าวเข้าสู่ลาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองต้นท้อภายในลาน

สายตาของเขาถูกดึงดูดโดยต้นท้อวสันตภาพทั้งต้น

ต้นท้อนั้นเปล่งกลิ่นอายแห่งมรรคาออกมาพิสดาร ใบเขียวผลดก ท้อแดงฉานราวโลหิตสุกงอมเต็มที่ รัศมีแห่งเซียนระลอกแล้วระลอกเล่ารินไหลออกจากผลท้อดั่งสายธาร

ต้นศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้คือสิ่งใด? ระดับใดกัน?

เมื่อเทียบกับต้นท้อวสันตภาพนี้ เหล่าสมุนไพรชั้นยอดในสำนักของเขาแทบไม่ต่างจากของป้อนหมูเสียด้วยซ้ำ

ไม่สิ หมูยังไม่คู่ควรเสียด้วยซ้ำ

แม้แต่ต้นพุทราในบ้านของผู้อาวุโสจ้าวที่เห็นก่อนหน้านั้นก็ยังห่างไกลเกินเทียบเคียง

ในวินาทีนั้น เขาศรัทธาแล้ว ศรัทธาโดยสิ้นเชิงว่าผู้เป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ ย่อมสูงส่งกว่าผู้อาวุโสจ้าวหลายส่วน

ขณะสองคนยืนอึ้งงันราวกับกลายเป็นรูปปั้น

หลี่ฝานก็มองทั้งสองพลางยิ้มกล่าวอย่างอ่อนโยน

“เจ้าทั้งสองเหตุใดจึงยืนนิ่งอยู่เล่า?”