บทที่ 10 ให้สตรีอื่นคลอดแทนก็ได้
บทที่ 10 ให้สตรีอื่นคลอดแทนก็ได้
แท้จริงแล้วเป็นเพราะเหตุผลกลใดกันแน่ ที่ทำให้บุรุษหนุ่มแน่นวัยยี่สิบต้นๆ ไม่ข้องแวะกับสตรีมานานถึงสามปี
...มิถูกสิ ต้องบอกว่าแม้แต่เงาของสตรีก็มิยอมให้เฉียดกราย
เจ้าระบบบ่นพึมพำเสียงเบาอย่างไม่เข้าใจ แล้วชุยลิ่งเหยาจะไปล่วงรู้สาเหตุได้อย่างไร?
แต่ในเมื่อระบบบากหน้ามาหาถึงที่ แสดงว่ามันปักใจเชื่อว่าต้นเหตุมาจากเธอ
ชุยลิ่งเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคาดเดาออกมา
“ถึงอย่างไร ‘ค่าความรัก’ ก็เคยเต็มพิกัด เขาคงมีความรู้สึกต่อฉันไม่มากก็น้อย, ยิ่งฉันถูก ‘พระชายารอง’ ของเขาบีบคั้นจนตัวตาย เขาคงก็รู้สึกผิด จึงงดเว้นเรื่องสตรีไปชั่วคราวหรือเปล่า?”
เรื่องความต้องการทางร่างกายของคนผู้นั้น เธอเคยประจักษ์ด้วยตัวเองมาแล้ว…
อย่าว่าแต่สามปีไม่แตะต้องสตรีเลย... นับตั้งแต่วันที่เธอแต่งงานกับเขา ยกเว้นช่วงวันนั้นของเดือนที่จำใจต้องอดทน น้อยครั้งนักที่เขาจะปล่อยให้เธอได้พักหายใจ
นั่นคือหมาป่าที่พอได้ลิ้มลองรสชาติเนื้อแล้ว ก็มิยอมปล่อยวางเหยื่อได้โดยง่าย
เมื่อหวนนึกถึงความทรงจำในคืนก่อนจากมา ชุยลิ่งเหยาพลันรู้สึกต่อต้านขึ้นมาในใจ
“เอาเถอะ… เขายังหนุ่มยังแน่น แกก็อดทนรออีกสักสองปี เขาอาจจะทนไม่ไหวไปเองก็ได้”
หากระบบมิได้เห็นสภาพตายซากของเซี่ยจิ้นไป๋มากับตา มันคงจะเชื่อคำพูดเธอไปแล้ว
มันส่งเสียงฮึดฮัดอย่างขัดใจ
【ขืนรอต่อไป เขาคงได้ตายโดยไร้ทายาทจริงๆ แน่】
ชุยลิ่งเหยาชะงัก
“ฉันจำได้ว่าเขามีพระชายารองนะ”
【คนนั้นน่ะหรือ? ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้แตะชายเสื้อของเซี่ยจิ้นไป๋บ้างหรือเปล่าเถอะ】
ระบบกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
【หลังจากเธอตาย ภายนอกเขาดูเหมือนคนปกติ แต่ความจริงแล้วเขาไม่เคยทำเรื่องปกติเลยสักอย่าง, เขาอาสาออกรบถี่ยิบ เป็นแม่ทัพผู้ถือตราพยัคฆ์กลับบุกตะลุยนำหน้าฆ่าศัตรูด้วยตัวเอง เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เห็นค่าของชีวิตตัวเองเลยสักนิด】
【ล่าสุดเขาถูกธนูยิงทะลุอกในสนามรบ ถ้าไม่ใช่เพราะระบบยื่นมือเข้าช่วย ป่านนี้เขาคงกลายเป็นศพไปแล้ว!】
และเพราะเหตุการณ์นี้เอง ทำให้ระบบดูออกว่าเซี่ยจิ้นไป๋ไม่มีความคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ
สีหน้าตายด้านราวกับคนไร้วิญญาณ บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นคนอายุสั้นไร้ทายาท
และหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป จักรพรรดิเฉียนหยวนในหน้าประวัติศาสตร์คงได้ด่วนจากไปก่อนจะได้ขึ้นครองราชย์เสียอีก
เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด! กองกำลังต่างเผ่าเริ่มขยายอำนาจแล้ว พี่น้องคนอื่นของเขาก็ไม่มีใครมีความสามารถโดดเด่น หากเขาตายก่อนวัยอันควร แล้วปล่อยให้องค์ชายคนอื่นขึ้นครองราชย์ ดีไม่ดีกลียุคอาจจะมาถึงเร็วกว่าเดิม
เมื่อสามปีก่อน, ตอนส่งชุยลิ่งเหยากลับมา ระบบก็หิวโหยจนแทบหมดแรง พลังงานถูกใช้ไปจนเกือบเกลี้ยง
หากไม่ใช่เพราะมั่นใจแล้วว่าเซี่ยจิ้นไป๋ไม่มีทางยอมมีลูกแน่ๆ มันคงไม่กล้าตัดสินใจใช้พลังงานเฮือกสุดท้ายเจาะมิติกลับมาขอความช่วยเหลือจากโฮสต์คนเดิมเช่นนี้
แผนการที่ควรจะสำเร็จไปแล้วกลับเกิดปัญหา เมื่อมองดูพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิด มันก็รู้สึกหดหู่ใจ
ไม่เข้าใจจริงๆ... แม้ค่าความรักเต็มพิกัด หมายถึงรักแท้มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่บุรุษเผ่ามนุษย์ปกติไม่ได้มีแนวคิดเรื่องรักเดียวใจเดียวขนาดนั้น
รักแท้ก็ส่วนรักแท้ ไม่เห็นจะกระทบกับการมีลูกกับผู้หญิงอื่นเพื่อสืบสกุลเลย ไฉนมันถึงมาเจอกับคนประหลาดเข้าให้!
ระบบรู้สึกเหมือนโดนหลอกให้ทำงานฟรี น้ำเสียงจึงดูห่อเหี่ยว
【ทั้งที่ตอนเธออยู่ เขาก็รับอนุเข้าจวนแท้ๆ ทำไมพอเธอตาย เขาถึงเพิ่งมาทำตัวถือศีลกินเจเอาป่านนี้?】
ชุยลิ่งเหยา: “......”
เธอเองก็สงสัยเหมือนกัน แต่ตอนนี้สิ่งที่เธออยากรู้มากกว่าคือ...
“เมื่อกี้แกบอกว่า มีงานบริการหลังการขายที่ต้องให้ฉันทำ... คือต้องกลับไปจีบเซี่ยจิ้นไป๋ต่อเหรอ?”
【ไม่ใช่】
ระบบรีบปฏิเสธ มันเรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีตอย่างลึกซึ้ง
【ภารกิจครั้งนี้… คือเธอต้องทำให้เซี่ยจิ้นไป๋มีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองให้ได้ ถึงจะนับว่าสำเร็จ】
เลือดเนื้อเชื้อไข...
ความกระหายที่จะมีชีวิตรอดของชุยลิ่งเหยาพลันชะงักไปเล็กน้อย
“...ฉันไม่คิดจะคลอดลูกนะ”
เธอตั้งใจจะกลับบ้าน จะให้ทิ้งสายเลือดของตัวเองไว้ในต่างโลกได้อย่างไร
เมื่อสามปีก่อน… ตอนที่ระบบมาหาครั้งแรก ภารกิจก็คือให้เธอมีลูกกับเซี่ยจิ้นไป๋ เธอก็ปฏิเสธหัวชนฝา
ชุยลิ่งเหยากำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ในโลกนี้ไม่มีญาติพี่น้องร่วมสายเลือดหลงเหลืออยู่ เธอรับไม่ได้ที่จะต้องไปคลอดลูกในต่างโลก แล้วต้องทิ้งลูกของตัวเองไว้ตัวคนเดียว
ในตอนนั้น, ระบบหาโฮสต์คนอื่นที่วิญญาณเข้ากับราชวงศ์ต้าเยว่ไม่ได้แล้ว จึงยอมถอยคนละครึ่งทาง
จากที่ต้องมีทายาท เปลี่ยนเป็นแค่พิชิตใจเขา สอนให้เขารู้จักความรักชายหญิง ให้เขาได้ลิ้มรสชาติจนถอนตัวไม่ขึ้นก็พอ
ตามตรรกะของระบบ… เมื่อผู้ชายเสพติดนารีแล้ว ย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องทายาท
สุดท้ายชุยลิ่งเหยาก็ทำภารกิจสำเร็จและกลับมาได้, แต่ตอนนี้… ภารกิจเดิมกลับมาวางอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เธอจึงยังคงยืนยันคำเดิม
ระบบรีบชิงพูดดักคอ
【เงื่อนไขมีแค่ต้องทำให้เซี่ยจิ้นไป๋มีลูกของตัวเองให้ได้ ไม่ได้บังคับว่าโฮสต์ต้องเป็นคนคลอดเอง เธอจะใช้วิธีไหนก็ได้ จะให้ผู้หญิงคนอื่นคลอดแทนก็ได้!】
ให้ผู้หญิงคนอื่นคลอดแทนได้... ขนตาแพหนาของชุยลิ่งเหยาสั่นไหวเบาๆ ระบบรีบเป่าหูต่อทันที
【ทำให้ ‘ค่าความรัก’ เต็มพิกัดเธอก็ทำมาแล้ว เรื่องแค่นี้จะเหลือบ่ากว่าแรงหรือ?】
ระบบที่ได้เห็นความบ้าคลั่งอันเงียบงันของเซี่ยจิ้นไป๋มาตลอดสามปี จึงได้ประจักษ์ถึงความศักดิ์สิทธิ์ของคำจำกัดความในประวัติศาสตร์ที่ว่า
‘ไร้บุตรไร้ธิดา ไร้ภรรยาไร้อนุ’
มันนับถือชุยลิ่งเหยาที่สามารถพิชิตใจเขาได้จนแทบจะกราบกราน
ประจวบเหมาะกับเวลานั้น ลู่เฉินที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงช้ำจ้องมองน้องสาวด้วยความสิ้นหวังจนตรอก
“เหยาเหยา... ไม่มีหนทางแล้วจริงๆ หรือ?”
เหล่าแพทย์ต่างลงความเห็นเหมือนกันหมด หรือเขาจะต้องเสียน้องสาวไปจริงๆ
ชุยลิ่งเหยาเม้มริมฝีปาก ตกอยู่ในห้วงความคิด
ทำให้เซี่ยจิ้นไป๋มีลูกของตัวเอง... ภารกิจนี้ไม่ยากเลย
ไม่ต้องพูดถึงฐานะอันสูงส่งของเขา, แค่ใบหน้าที่หล่อเหลาเย็นชานั่น ก็มีสตรีต่อแถวอยากถวายตัวจนยาวเหยียด
โดยเฉพาะความเย่อหยิ่งทนงตนที่ไม่แยแสสิ่งใดในโลก ทำเอาชุยลิ่งเหยาก็รู้สึกว่าเขาน่าหลงใหลอย่างบอกไม่ถูกอยู่พักใหญ่
แต่ทว่า... การมีลูกไม่ใช่เรื่องของผู้หญิงคนเดียว
ผู้ชายคนนั้น... ถึงอย่างไรก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันมาสามปี ชุยลิ่งเหยาพอจะรู้นิสัยของเซี่ยจิ้นไป๋อยู่บ้าง
ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสนใจในรสสวาทจริงๆ ต่อให้สาวงามล่มเมืองมายืนยั่วยวนอยู่ตรงหน้า ก็เหมือนตาบอดมองไม่เห็น
ที่เธอสามารถเข้าไปนั่งในกลางใจเขาได้ อาจเป็นเพราะจังหวะเวลาที่เหมาะสม ปรากฏตัวในตอนที่เขายังเป็นวัยรุ่นและหัวใจยังไม่ด้านชาจนเกินไป
ส่วนหลี่หว่านหรงน่ะหรือ? ใครจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ดูท่าทางแล้วก็หมือนเขาจะไม่ได้ถูกใจเธอสักเท่าไหร่
ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอจะมีวิธีไหนไปบีบคั้นให้เซี่ยจิ้นไป๋ยอมมีลูกกับผู้หญิงอื่นได้?
ชุยลิ่งเหยาขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังหาวิธีที่เหมาะสมไม่เจอ…
แต่ไม่นานนัก เธอก็เลิกฟุ้งซ่าน
ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ภารกิจนี้เดิมพันด้วยชีวิตของเธอ อย่างไรก็ต้องรับไว้อยู่แล้ว
ในเมื่อเธอสามารถอยู่ในต้าเยว่ได้ถึงสิบปี เพื่อพิชิตใจเซี่ยจิ้นไป๋แลกกับขาของพี่ชายได้...
คราวนี้เธอจะกลับไปอีกครั้ง เพื่อแลกกับชีวิตตัวเอง!
ทำให้เซี่ยจิ้นไป๋มีลูกสักคน จะยากตรงไหนกันเชียว?!
“ภารกิจนี้… ฉันรับ!”
ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ชุยลิ่งเหยาตัดสินใจทันที
ระบบไม่ได้แปลกใจ มันรีบแจ้งเตือนว่า
【ตอนนี้พลังงานฉันไม่เพียงพอ ไม่สามารถบิดเบือนเวลาของโลกนี้ให้ช้าลงเหมือนครั้งก่อนได้, พอวิญญาณเธอไปต้าเยว่ ร่างกายทางนี้จะหลับใหล… เธออยู่ที่ต้าเยว่กี่ปี ทางนี้ก็จะหลับเท่านั้น สถานการณ์พิเศษแบบนี้... เธอสั่งเสียครอบครัวไว้หน่อยเถอะ】
สั่งเสีย...
ก่อนหน้านี้ระบบห้ามไม่ให้เธอแพร่งพรายเรื่องภารกิจ ชุยลิ่งเหยาจึงไม่เคยบอกใคร
แต่ตอนนี้ในเมื่อมันอนุญาต แววตาของชุยลิ่งเหยาก็ไหววูบ ยื่นมือซีดเซียวไปหาลู่เฉินที่กำลังจะสติแตกอยู่ข้างเตียง เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่คะ... ฉันมีเรื่องจะบอก”
สองพี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ย่อมรู้ใจกันดี…
พอได้ยินดังนั้น ลู่เฉินก็พยายามข่มอารมณ์ กุมมือน้องสาวของตนไว้แน่น
“พูดมาสิ พี่ฟังอยู่”
เมื่อระบบมาถึง ร่างกายของชุยลิ่งเหยารู้สึกดีขึ้นมาก การพูดจาก็ชัดถ้อยชัดคำขึ้น
“ยาเม็ดนั้นที่เคยให้พี่ ฉันได้มาด้วยวาสนาบังเอิญ ตอนนี้วาสนาแบบเดิมกลับมาอีกครั้ง ฉันจะลองดูว่าจะเอายากลับมาได้อีกสักเม็ดไหม ถ้าได้... ฉันก็ไม่ต้องตาย”
พอได้ยินว่าน้องสาวยังมีหนทางรอด สีหน้าของลู่เฉินก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ต้องไปเอาที่ไหน? พี่จะไปช่วยหามาให้”
ชุยลิ่งเหยาส่ายหน้าช้าๆ
“เรื่องนี้มีแต่ฉันเท่านั้นที่ทำได้ คนอื่นไม่มีทางให้ช่วย, เพียงแต่ครั้งนี้… อาจจะยุ่งยากกว่าเดิมหน่อย”
เธอสั่งเสียอย่างหนักแน่น
“เดี๋ยวพอฉันหลับไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ห้ามเป็นห่วงฉันเด็ดขาด แต่ต้องดูแลร่างกายของฉันให้ดี… ฉันอาจจะหลับไปนานมาก หรืออาจจะ… ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยก็ได้”
ความหมายในคำพูดนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
ลู่เฉินเคยสงสัยอยู่ก่อนแล้ว และพอได้ยินเช่นนี้ ก็ยิ่งยังคงตกตะลึง
แต่เขาก็ห่วงเพียงเรื่องเดียว…
“จะมีอันตรายไหม?”
“ฉันไม่รู้” ชุยลิ่งเหยาไม่ได้โกหก เธอไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะทำภารกิจสำเร็จ
ลู่เฉินไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คิดเพียงว่าการไปครั้งนี้คงอันตรายมาก พอนึกถึงยาเม็ดวิเศษที่ตนกินไป ไม่รู้ว่าน้องต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะได้มา
ความขมปร่าก็ตีตื้นขึ้นมาจุกในลำคอ เขารวบร่างที่อ่อนระทวยบนเตียงเข้ามากอด น้ำเสียงสั่นเครือ
“สัญญากับพี่นะ... ว่าจะต้องกลับมา”
“อื้ม” ชุยลิ่งเหยาสูจมูก รับปากเสียงหนักแน่น
“ฉันจะกลับมาแน่นอน”
เธอจะไม่ยอมติดอยู่ในโลกที่ไม่ใช่ของเธอเด็ดขาด!