บทที่ 43: เด็กชายจอมวางแผน
บทที่ 43: เด็กชายจอมวางแผน
"ศาสตราจารย์สเนป เราจองสนามควิดดิชไว้ล่วงหน้าแล้ว! และที่รอนโจมตีมัลฟอยก็เพราะเขาเรียกเฮอร์ไมโอนี่ว่า ‘เลือดสีโคลน’!"
เมื่อเผชิญหน้ากับสเนปที่น่ากลัว วู้ดและคนอื่นๆ แม้จะโกรธ ก็ไม่กล้าตอบโต้ แต่แฮร์รี่ไม่ยอมเงียบ เขาก้าวออกมาพูดอย่างชัดเจน
สีหน้าของสเนปดูเข้มงวดขึ้นทันที
"มัลฟอย นายพูดแบบนั้นจริงหรือเปล่า?" เสียงของจอร์จดังขึ้น เขาหันไปถามมัลฟอย
เดรโก มัลฟอยคิดว่ามีสเนปเข้าข้าง วู้ดและคนอื่นๆ คงไม่กล้าแตะต้องเขาอยู่แล้ว จึงเชิดหน้าพูดอย่างหยิ่งผยอง "ก็เธอเป็นเลือดสีโคลนจริงๆ ฮอกวอตส์ไม่ควรรับพวกเลือดสีโคลนเป็นนักเรียนด้วยซ้ำ"
"ฮอกวอตส์จะรับใครเข้าเรียน มันไม่ใช่เรื่องของเธอ" เสียงของสเนปแทรกขึ้นทันที
คำพูดนั้นทำให้เดรโก มัลฟอยชะงัก เขาไม่เคยโดนสเนปตำหนิแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น
จอร์จยิ้มในใจ เมื่อเห็นว่าแผนของเขาสำเร็จแล้ว ก็ถอยกลับมายืนอย่างเงียบๆ
สเนปหันกลับไปมองแฮร์รี่อีกครั้ง ก่อนพูดขึ้น "ฉันยกเลิกการหักแต้มเมื่อครู่ แต่พอตเตอร์ กริฟฟินดอร์จะถูกหักอีกห้าแต้ม สำหรับความไม่เคารพอาจารย์"
แฮร์รี่กำลังจะอ้าปากแย้ง แต่เฮอร์ไมโอนี่รีบจับแขนเขาไว้
เมื่อครู่โดนหักยี่สิบแต้ม ตอนนี้เหลือแค่ห้า นับว่าดีมากแล้ว
"อึ๊ก!"
รอนที่ยังอยู่ในสภาพทรมาน จู่ๆ ก็อ้าปากอีกครั้ง และมีทากเจำนวนหนึ่งพ่นออกมาจากปากเขา
"ไฟไนท์ อินคันทาเท็ม!" จอร์จก้าวไปข้างหน้า โบกไม้กายสิทธิ์อย่างมั่นใจ ลำแสงเวทมนตร์สีน้ำเงินพุ่งเข้าหารอน
ในพริบตาเดียว อาการอ้วกเป็นทากก็หยุดลง รอนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
จอร์จนึกถึงสิ่งที่สเนปเคยสอนในการเรียนพิเศษถ้าเจอเวทมนตร์ศาสตร์มืดที่ไม่รู้วิธีแก้โดยเฉพาะ ให้ลองใช้คาถาแก้ทั่วไปดูก่อน และในครั้งนี้ มันได้ผลจริงๆ
"ขอบคุณนะ จอร์จ" รอนพูดอย่างจริงใจ ขณะที่แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ก็พยักหน้าขอบคุณ
พวกเขารู้ดีหากไม่มีจอร์จพูดจุดประเด็น หลอกให้เดรโก มัลฟอยเผยความจริง กริฟฟินดอร์คงจะถูกหักแต้มเพิ่มอีกแน่นอน
จอร์จขยิบตาให้ ก่อนจะก้าวกลับไปยืนข้างสเนป
สเนปพูด "จอร์จช่วยเพื่อนร่วมชั้นไว้ได้ สลิธีรินได้คืนห้าแต้ม"
เด็กในทีมสลิธีรินที่เพิ่งก้มหน้าก็เงยขึ้นมาอีกครั้ง
"เอาล่ะ เรื่องนี้จบแค่นี้ ต่อไปทีมสลิธีรินจะฝึกผู้เล่นใหม่สองคน พวกเธอกลับกันได้แล้ว"
เมื่อสเนปไล่ม วู้ดจึงพาทุกคนเดินออกจากสนามควิดดิชทันที
แต่หลังจากทุกคนออกไปแล้ว แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่แอบกลับมา ซ่อนตัวในอัฒจันทร์ และแอบมองเหตุการณ์ตรงหน้า
พวกเขาไม่ได้ตั้งใจสอดแนมทีมสลิธีรินหรอก แต่แค่สงสัยว่าระหว่างจอร์จกับมัลฟอย ใครจะได้เป็นซีกเกอร์คนใหม่
พวกเขารู้เรื่องจอร์จเข้าทีมสลิธีรินจากจินนี่ตั้งแต่เมื่อวาน
ตอนนั้นพวกเขาคิดว่าจอร์จต้องได้เป็นซีกเกอร์ของสลิธีรินแน่นอน เหมือนที่แฮร์รี่เคยเป็นปีที่แล้ว
แต่วันนี้ พวกเขาเพิ่งรู้ว่ามัลฟอยได้รับตำแหน่งซีกเกอร์ไปแล้ว เพราะพ่อของเขาซื้อไม้กวาดนิมบัส 2001 รุ่นล่าสุดให้ทุกคนในทีม
ดังนั้นพวกเขาจึงกังวลว่าการเข้าทีมของจอร์จอาจไม่ราบรื่นนัก
"พวกเธอคงรู้เรื่องจอร์จดี เขาสามารถใช้ไม้กวาดทำท่ายากระดับนักกีฬาควิดดิชนานาชาติได้ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจให้เขาเป็นซีกเกอร์คนใหม่ของทีม"
หลังจากวู้ดและคนอื่นๆ เดินจากไป สเนปก็เริ่มประกาศตำแหน่งของจอร์จในทีม
สีหน้าของมัลฟอยเปลี่ยนทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ศาสตราจารย์ครับ เราตกลงกันไว้แล้วว่าผมจะเป็นซีกเกอร์คนใหม่ คุณสัญญากับพ่อผมแล้ว"
สเนปตอบ "เอเดรียน พุชซีย์ และเทอเรนซ์ ฮิกส์ ถอนตัวจากทีมเพื่อโฟกัสการเรียน มัลฟอย เธอจะทำหน้าที่เชสเซอร์คนใหม่แทน"
นี่คือแผนที่สเนปวางไว้เมื่อคืนก่อน
เดรโก มัลฟอยมีพรสวรรค์ด้านการบินไม้กวาดดีเยี่ยม และความช่วยเหลือจากพ่อก็ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ทีมสลิธีรินมาก
เทอเรนซ์ ฮิกส์ แพ้แฮร์รี่ในเรื่องความแข็งแกร่ง เดรโก มัลฟอยจึงขึ้นมาแทนที่อย่างสมเหตุสมผล และยังเป็นประโยชน์กับทีมสลิธีรินด้วย
และตอนนี้ เมื่อมีอัจฉริยะด้านการบินอย่างจอร์จ ตำแหน่งที่สำคัญที่สุดอย่างซีกเกอร์จึงควรเป็นของเขา
เดรโก มัลฟอยจึงถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งเชสเซอร์แทนเอเดรียน พุชซีย์ที่ถอนตัวไป
"ผมไม่เห็นด้วย! ผมอยากเป็นซีกเกอร์ และผมอยากแข่งกับพอตเตอร์!" เดรโก มัลฟอยตะโกนขึ้นทันที
ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเขาได้รับเลือกให้เป็นซีกเกอร์ของทีมสลิธีริน หากเปลี่ยนให้จอร์จเป็นคนเล่นแทน เขาก็จะเสียหน้าอย่างแรง
ยิ่งไปกว่านั้น มัลฟอยมองว่าแฮร์รี่คือคู่แข่งคนสำคัญของเขา และการได้เป็นซีกเกอร์ด้วยตัวเองคือทางเดียวที่จะกดดันแฮร์รี่ได้
"ศาสตราจารย์ คุณก็รู้ว่าจอร์จกับแฮร์รี่เป็นเพื่อนกัน เขาสนิทกับพวกกริฟฟินดอร์ ถ้าให้เขาเป็นซีกเกอร์ เขาต้องยอมให้แฮร์รี่ชนะแน่ๆ"
"มัลฟอย นายหมายความว่ายังไง?" เสียงของจอร์จดังขึ้นขณะที่เขาเดินมาข้างหน้า
"นายคิดว่าคนบ้านสลิธีรินจะเป็นเพื่อนกับคนบ้านกริฟฟินดอร์ไม่ได้เหรอ?"
"อย่าว่าแต่เพื่อนเลย ถ้ามันเหมาะสม ฉันก็ไม่คิดว่าการมีแม่มดจากกริฟฟินดอร์เป็นภรรยาในอนาคตจะเป็นเรื่องแปลกอะไร"
"เราทุกคนล้วนเป็นนักเรียนจากฮอกวอตส์ การแข่งขันกันเป็นเรื่องธรรมดา แต่การห้ามเป็นเพื่อนหรือแม้แต่คนรักกันเพียงเพราะอยู่คนละบ้าน มันไม่สมเหตุสมผลเลย"
"ใครเป็นคนกำหนดว่าคนจากบ้านเดียวกันเท่านั้นถึงจะเป็นเพื่อนได้?"
คำพูดของจอร์จทำให้ทุกคนในทีมสลิธีรินอึ้งไปหมด หลายคนคิดว่าเขากำลังหาเรื่องให้ตัวเองโดนสเนปตำหนิแน่ๆ
มัลฟอยสบโอกาสรีบพูดเสริมทันที "ศาสตราจารย์ คุณเห็นไหมว่าผมพูดถูก? ถ้าให้จอร์จเป็นซีกเกอร์ เขาจะยอมให้แฮร์รี่ชนะ เขาอยากแต่งงานกับเลือดสีโคลนจากกริฟฟินดอร์ด้วยซ้ำ! สำหรับคนบ้านสลิธีรินที่อยากได้ภรรยาจากกริฟฟินดอร์ มันเป็นเรื่องขำที่สุดที่ผมเคยได้ยินวันนี้!"
"หุบปาก เลวิคอร์พัส!" สเนปหน้าถมึงทึง ใช้คาถาแขวนมัลฟอยกลับหัวกลางอากาศทันที "ถ้าไม่เป็นเชสเซอร์ก็ออกจากทีมไปซะ!"
จอร์จยิ้ม เขาตั้งใจพูดเช่นนั้นเพื่อยั่วยุมัลฟอยให้เผยธาตุแท้ออกมา
มัลฟอยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่พูดไปนั้นสะกิดจุดอ่อนที่ลึกที่สุดในใจของสเนป ความเจ็บปวดจากการถูกแยกบ้านกับลิลลี่ และการสูญเสียเธอให้กับเจมส์ พอตเตอร์ เพราะเขาเองมัวแต่ยึดติดกับความเป็นสลิธีริน
มัลฟอยเพิ่งตบหน้าสเนปด้วยคำพูดของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
"ศาสตราจารย์ครับ" จอร์จหันไปพูด "มัลฟอยดูเหมือนไม่ยอมรับ งั้นให้เราดวลกันดีไหมครับ ใครจับโกลเด้นสนิชได้ก่อน คนนั้นเป็นซีกเกอร์ของสลิธีริน"
เขาอยากให้มัลฟอยยอมรับอย่างเต็มใจ เพื่อที่อีกฝ่ายจะไม่กล้าหาเรื่องเขาอีก และเพื่อสร้างจุดยืนของตัวเองในทีมสลิธีริน
"ไฟไนท์ อินคันทาเท็ม" สเนปโบกไม้กายสิทธิ์ ปลดคาถา ทำให้มัลฟอยตกลงมายืนกับพื้น
พ่อแม่ของมัลฟอยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขา ทั้งในฐานะอดีตเพื่อนร่วมชั้น และในฐานะอดีตผู้เสพความตาย หากมัลฟอยไม่พูดจาทิ่มแทงใจเขาแรงขนาดนี้ เขาก็คงไม่ลงโทษอย่างเด็ดขาดเช่นนี้
"ตกลง แข่งกัน ใครชนะเป็นซีกเกอร์ ใครแพ้เป็นเชสเซอร์"