บทที่ 40: อาวุธลับของจอร์จ

จอร์จได้ยินเสียงฝีเท้าเช่นกัน เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูเหล็กที่ทางเข้าหลังคา

เขาเอื้อมมือไปจับที่ลูกบิด แล้วเริ่มร่ายคาถา "เฟรา แวร์โต้!"

คาถาแปลงร่างทำงานทันที ลูกบิดเหล็กเปล่งแสงจางๆ แล้วแปรสภาพกลายเป็นกุญแจขนาดเท่ากำปั้น ล็อกประตูไว้แน่นหนา

จอร์จไม่ได้กลัวพวกคนธรรมดาที่อยู่ข้างล่าง

แต่หากฆ่าคนมากเกินไป ก็ย่อมทิ้งร่องรอยไว้มากตามไปด้วย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

"ไปกันเถอะ"

การล็อกประตูไว้ชั่วคราวช่วยให้พวกเขามีเวลาหลบหนี ก่อนที่ลูกน้องของเชเบลจะบุกขึ้นมาบนหลังคาได้

จากนั้น จอร์จหันกลับมาร่ายคาถาอีกครั้ง คราวนี้ชี้ไปที่ลีออน

"วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า!"

ลีออนเห็นเดธทำท่าประหลาดด้วยมือแล้วชี้มาที่เขา ทันใดนั้น ร่างของเขาก็ลอยขึ้นเหมือนลูกโป่ง!

เขาตกตะลึง ไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้สัมผัสสิ่งมหัศจรรย์แบบนี้

และแน่นอน ความรู้สึกเกรงกลัวในตัวเดธก็เพิ่มขึ้นอีกขั้น

จอร์จก้าวเข้ามา จับไหล่ลีออนที่ลอยอยู่ แล้วกระโดดลงจากหลังคาชั้นหกในทันที

ในจังหวะเดียวกัน เขาใช้เวทมนตร์เสริมเพื่อควบคุมแรงกระแทกและลงสู่ตรอกเล็กๆ ด้านล่างได้อย่างมั่นคงและไร้เสียง

คาถาลอยตัว เป็นคาถาพื้นฐานของปีหนึ่ง และยังเป็นคาถาที่เขาเน้นศึกษาและค้นคว้าในช่วงเวลานี้ด้วย

แม้จะยังไม่สามารถใช้บินด้วยตัวเองได้เต็มที่ แต่เมื่อใช้งานร่วมกับแรงแม่เหล็ก ก็สามารถเคลื่อนย้ายวัตถุหนักขนาดใหญ่ได้อย่างแม่นยำ

โดยเฉพาะกับศัตรูอย่าง X-24

แค่ใช้คาถาลอยตัวลดน้ำหนัก แล้วตามด้วยพลังแม่เหล็กควบคุมร่างกาย แค่นี้ก็เหมือนเล่นกับของเล่นเด็กแล้ว

พอเท้าทั้งสองแตะพื้น จอร์จจึงถามขึ้น "อยากให้ฉันช่วยอะไรอีกไหม?"

ลีออนตอบ "คุณช่วยมากพอแล้ว ที่เหลือผมจัดการเองได้"

เชเบลตายไปแล้ว

ด้วยชื่อเสียงและอิทธิพลที่สั่งสมมาหลายสิบปี ถ้าเขาจะเปลี่ยนตระกูลเชเบลให้กลายเป็น "ตระกูลลีออน" มันก็ไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลูกชายของเชเบล ก็แค่คนเหลวแหลกที่เอาแต่กิน ดื่ม และเที่ยวไปวันๆ

สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณของเดธ ชายลึกลับคนนี้มากไปกว่านี้

เพราะเขารู้ดีว่าหนี้แบบนี้ สุดท้ายก็ต้องจ่ายคืน

และจนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจากเขาคืออะไร

"งั้นรีบจัดการตระกูลเชเบลให้เรียบร้อย ไม่ต้องตามหาฉัน"

"ถ้าฉันต้องการ ฉันจะไปหานายเอง"

จอร์จพูด ก่อนพยักหน้าให้ และค่อยๆ ลอยตัวขึ้น จนร่างของเขาจางหายไปในเงามืดของราตรี

เขาได้ช่วยเหลือไปมากพอแล้ว

ถ้าลีออนยังล้มเหลวอีก ก็ชัดเจนว่าไม่เหมาะจะเป็นตัวแทนของเขา

อีกด้านหนึ่ง...

ร่างแยกของเขาในโลก แฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็มีความคืบหน้า

ตอนนี้เขาเริ่มมองโอกาสเข้าใกล้ศาสตราจารย์สเนปมากขึ้น ผ่านโอกาสที่มาในรูปแบบของคาบเรียนวิชาการบินครั้งแรก ซึ่งจัดในช่วงบ่ายวันพฤหัสฯ ของสัปดาห์ที่สอง หลังจากผ่านวิชาเวทมนตร์พื้นฐานไปแล้ว

ในฐานะพ่อมดที่ทรงพลังเป็นอันดับสองในโรงเรียนรองจากดัมเบิลดอร์

คำสาป ‘เซกตัมเซมปรา’ ที่สเนปสร้างขึ้นเองทรงพลังมาก

มันเป็นเวทมนตร์ประเภทศาสตร์มืด และเมื่อถูกเข้าไปแล้ว เวทมนตร์รักษาทั่วไปก็ไม่สามารถเยียวยาได้

เขาจึงเห็นความสำคัญของการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับศาสตราจารย์คนนี้

ดังนั้น เป้าหมายระยะสั้นของเขามีสองอย่าง:

หนึ่งคือทำแต้มให้สลิธีรินชนะถ้วยบ้าน

สองคือช่วยทีมควิดดิชของสลิธีรินคว้าชัยชนะ

เพราะควิดดิช ไม่เพียงเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมที่สุดในโลกเวทมนตร์ แต่มันยังช่วยสร้างชื่อเสียงให้เขาในหมู่เพื่อนนักเรียนได้อย่างรวดเร็ว

แน่นอน ข้อเสียเพียงหนึ่งเดียวอาจเป็นการเสียเวลาเรียนเวทมนตร์ แต่หลังจากชั่งน้ำหนักแล้ว เขาก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นการเสียเวลาเลย

เพราะการฝึกบินด้วยไม้กวาด จะช่วยให้เขาปรับตัวกับการบินได้เร็วขึ้นในอนาคต

การบินเป็นทักษะที่เขาต้องเชี่ยวชาญ

แม้ว่าการหายตัวจะสะดวกและรวดเร็ว แต่ในสถานที่บางแห่งที่มีการตั้งเวทมนตร์ป้องกัน การหารตัวก็ไม่สามารถใช้ได้

ในสถานการณ์แบบนั้น การบินย่อมได้เปรียบกว่า

ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงมั่นใจในทักษะควิดดิชของตัวเองนัก?

แม้ว่าเขาจะไม่เคยสัมผัสไม้กวาดมาก่อน และยังไม่รู้ว่าร่างกายนี้มีพรสวรรค์ด้านการบินหรือไม่

แต่ไม่เป็นไร เขามีข้อได้เปรียบอยู่แล้ว ก็คือความแข็งแกร่งทางร่างกายที่เหนือกว่าคนทั่วไป

และที่สำคัญกว่านั้นคือเขามีไพ่เด็ดอยู่ในมือ

ชั้นเรียนวิชาการบินของปีหนึ่งบ้านสลิธีรินและกริฟฟินดอร์ ถูกจัดพร้อมกันในช่วงบ่ายวันพฤหัสฯ เวลา 15:30 น.

ตอนนี้ เหล่าพ่อมดแม่มดเด็กจากทั้งสองบ้านกำลังรวมตัวกันอยู่บนสนามหญ้าหน้าปราสาทฮอกวอตส์

เด็กที่มาจากครอบครัวพ่อมดแม่มดส่วนใหญ่ต่างตื่นเต้นและคุยกันออกรสเกี่ยวกับประสบการณ์การขี่ไม้กวาดของตัวเอง ซึ่งฟังดูโม้เกินจริงไม่น้อย เช่น บินแข่งกับนกอินทรี ขี่ไม้กวาดข้ามทะเลไปฝรั่งเศส หรือเกือบชนเครื่องบินของมักเกิ้ล ฯลฯ

ระหว่างนั้น จินนี่ก็เดินเข้ามาหาจอร์จพร้อมกับคอลิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"จอร์จ! ฉันอาจไม่เก่งเรื่องอื่นเหมือนเธอ แต่ในชั้นเรียนวิชาการบินคราวนี้ เธอจะไม่ได้แต้เพิ่มแน่นอน" จินนี่ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ เหมือนจะบอกว่าเธอมั่นใจสุดๆ

จอร์จยิ้มพลางตอบติดตลก "ฉันไม่เคยขี่ไม้กวาดมาก่อนเลย กลัวจะไม่ได้แต้มเลยต่างหาก"

เขารู้ดีว่าจินนี่มีพรสวรรค์ในการบินไม่แพ้แฮร์รี่ เธอเคยแอบใช้ไม้กวาดของพี่ชายตั้งแต่หกขวบ โดยไม่มีใครจับได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ครั้งนี้จินนี่อาจจะต้องผิดหวัง

"เอาล่ะ เด็กๆ ยืนเข้าแถวสองแถว เดี๋ยวฉันจะแจกไม้กวาดให้"

เสียงของมาดามฮูช อาจารย์สอนวิชาการบินดังขึ้นขณะลากไม้กวาดเก่าๆ กว่า 20 อันมาตรงกลางสนาม

จอร์จรับไม้กวาดมาแล้วเลิกคิ้วทันที "เก่าชะมัด…"

ไม้กวาดที่เขาได้มีบางกิ่งชี้ออกมาเหมือนไม้รุงรัง ดูแล้วเก่าแก่เหลือเกิน บางด้ามอาจย้อนไปถึงยุคคอเมตรุ่นแรกด้วยซ้ำ ซึ่งห่างไกลจากความเร็วและสมรรถนะของไม้กวาดนิมบัส ในยุคปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง

มาดามฮูชเริ่มสอนวิธีควบคุมไม้กวาด "ก่อนอื่น วางไม้กวาดลงบนพื้น ยื่นมือขวาออก เหนือด้ามไม้กวาด แล้วร่ายคาถา"

"จำไว้นะ สิ่งสำคัญคือความเชื่อมั่น อย่ากลัว หากเธอไม่มั่นใจ มันก็จะไม่ตอบสนองเธอ"

หลังจากอธิบายเทคนิคเบื้องต้นไปครึ่งชั่วโมง เด็กๆ ก็ได้เริ่มฝึกจริงจัง

ทันทีที่เข้าสู่การปฏิบัติจริง เด็กที่มีประสบการณ์ก็สามารถทำให้ไม้กวาดลอยขึ้นมาในมือได้ทันที

ในขณะที่เด็กที่เพิ่งสัมผัสไม้กวาดครั้งแรก บางคนก็ทำไม้กวาดกลิ้งอยู่กับพื้น บางคนชูขึ้นแล้วหล่น บางคนถึงกับไม่ขยับเลยเพราะออกเสียงไม่ถูก

จอร์จมองสถานการณ์รอบตัว ก่อนจะลองยื่นมือออกไปอย่างที่มาดามฮูชสอน "ไม่น่าจะยาก"

ทันใดนั้น ไม้กวาดก็ลอยขึ้นมาอยู่ในมือเขาอย่างง่ายดาย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เพราะร่างกายนี้มีพรสวรรค์อะไรนักหรอก

เขาแค่มีพลังจิตที่แข็งแกร่งกว่าเด็กทั่วไป

ไม่ใช่แค่กับไม้กวาด แต่เขายังเรียนเวทมนตร์อื่นได้รวดเร็วอย่างผิดปกติ

และเขาสงสัยว่าบางทีพลังจิตระดับสองของร่างหลักอาจเป็นตัวแปรสำคัญ

บางครั้งเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าศาสตราจารย์ X มีสายเลือดของพ่อมดล่ะ?

ประสิทธิภาพในการเรียนเวทมนตร์จะน่ากลัวขนาดไหน?

ลองคิดอีกที...  จีน เกรย์ อาจไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้เลยด้วยซ้ำ พลังของฟีนิกซ์ในตัวเธอ อยู่ในระดับที่แม้แต่พ่อมดที่เก่งที่สุดก็ไม่กล้าเข้าใกล้

"เอาล่ะ ต่อไปเราจะเริ่มฝึกบินกันแล้ว! เมื่อฉันเป่านกหวีด ให้เตะขาแล้วลอยขึ้นจากพื้นทันที"

หลังจากที่ทุกคนพยายามอยู่นานและสามารถจับไม้กวาดไว้ได้อย่างมั่นคง มาดามฮูชก็เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการสอน

ในตอนนั้นเอง จอร์จดึงเส้นลวดเล็กๆ คล้ายเส้นผมออกมาจากแขนเสื้อ แล้วค่อยๆ พันมันรอบไม้กวาดอย่างระมัดระวัง

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

มาร์เวล: ระบบโหลดเทมเพลตตัวเอกแบบสุ่ม

จ้าวแห่งเวทมนตร์ในจักรวาลมาร์เวล

วันสิ้นโลก: สิ่งของที่ผู้หญิงใช้จะได้คืนหมื่นเท่า

พรสวรรค์ระดับ SSS คูลดาวน์เร็วขึ้นล้านเท่า

ปลุกพลังเซียนดาบแห่งสุรา ฉันเก่งขึ้นได้ด้วยการดื่ม

ปรมาจารย์สัตว์อสูรระดับเทพ

เส้นทางสู่มหาเศรษฐีด้วยระบบสุ่มเทคโนโลยีหมื่นโลก

ผจญภัยในจักรวาลมาร์เวลกับระบบจำลองตัวละคร

ระบบคัดลอกพรสวรรค์แห่งวันสิ้นโลก

เริ่มต้นด้วยความไร้เทียมทานและสร้างมหานครนิรันดร์

ระบบเทพเจ้าผู้สร้าง : กำเนิดใหม่ในโลกบรรพกาล

ผจญภัยในโลกวันพีซกับระบบจำลองตัวละคร

ระบบอัญเชิญนินจาสู่จักรวาลมาร์เวล

จอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งฮอกวอตส์ (จบแล้ว)

สงครามแห่งมาตุภูมิอเมริกันคอมิกส์ (จบแล้ว)

วันสิ้นโลกกับระบบสุ่มเสบียงไม่จำกัดทุกวัน (จบแล้ว)

วันสิ้นโลก: รูเล็ตต์ของฉันเลเวลสูงกว่าคนอื่น (จบแล้ว)

อัตราดรอป 100% ณ จุดเริ่มต้นของโลกในตำนาน (จบแล้ว)

เกิดใหม่เป็นอพอลโล่เทพแห่งดวงอาทิตย์ พร้อมระบบหีบสมบัติ (จบแล้ว)

มาร์เวล: เมื่อผมแต่งงานกับแบล็ควิโดว์ (จบแล้ว)

คุณปู่ตะลุยมัลติเวิร์ส (จบแล้ว)

จอมเวทย์สูงสุดแห่งฮอกวอตส์ (จบแล้ว)

--------------------