บทที่ 41 - แย่แล้ว พวกมันดันมีสิทธิบัตรของจริง!
บทที่ 41 - แย่แล้ว พวกมันดันมีสิทธิบัตรของจริง!
ด้วยประสิทธิภาพการทำงานของทีมทนายความระดับท็อปจากปักกิ่ง
การรวบรวมหลักฐานเพื่อยื่นฟ้องต่อศาลท้องถิ่นในนามบริษัทของสวี่อี้ รวมถึงการร่อนจดหมายทนายไปให้คู่แข่งทุกราย ใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวก็เสร็จเรียบร้อย
เรื่องพวกนี้ใช้คนมืออาชีพจัดการให้ ส่วนคนในบริษัทก็ไม่ต้องมาเสียเวลาปวดหัวกับคดีความ ตั้งหน้าตั้งตาผลิตรถกันต่อไป
ตัดภาพมาที่ฝั่งคู่แข่ง
ตอนนี้แต่ละรายหัวหมุนกันไปหมด
ทุกคนอยู่ในสภาพมึนงง
เดี๋ยวนะ
ไหนบอกว่าปอร์เช่จะไม่เอาเรื่องไง?
ทำไมตอนซิงเฉินก๊อปปี้อย่างเอิกเกริกถึงรอดมาได้ แต่พอพวกเรากระโดดลงมาเล่นบ้างดันโดนฟ้องซะงั้น?
นี่มันสองมาตรฐานชัดๆ!
แต่จากสัญญาณต่างๆ บ่งบอกว่า คราวนี้ปอร์เช่สาขาประเทศจีนเอาจริงแน่นอน
ผ่านไปแค่สองวัน ผู้ผลิตแต่ละรายก็ได้รับหมายแจ้งจากศาลท้องถิ่น พร้อมสำเนาคำฟ้องและเอกสารให้การแก้ต่าง
ตามขั้นตอนแล้ว จำเลยต้องยื่นคำให้การแก้ต่างภายใน 15 วันหลังจากได้รับหมาย
แน่นอน
ไม่ว่าจำเลยจะแก้ต่างหรือไม่ วันนัดพิจารณาคดีก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
เหล่าผู้ผลิตมีเวลาเตรียมตัวแค่ประมาณครึ่งเดือนเท่านั้น
...
ณ สำนักงานใหญ่เหลยติง
ห้องประชุม
ผู้บริหารระดับสูงทุกคนอยู่กันครบ
รวมถึงทนายความที่ปรึกษาจากภายนอกอีกสองคนที่ถูกเรียกตัวมาด่วน
"เป็นไงบ้าง โอกาสชนะคดีมีมากน้อยแค่ไหน?" โจวเถาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หลายวันมานี้เขาพยายามบอกตัวเองในใจตลอดเวลา
อย่าตื่นตูม...
เขาพยายามรักษาความสงบนิ่งต่อหน้าทนายที่ปรึกษา ไม่อยากเสียฟอร์มจนกระทบต่อบารมีในบริษัท
แต่ความสั่นเครือเล็กน้อยในน้ำเสียง ก็ยังทรยศความรู้สึกของเขาอยู่ดี
สถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายมาก
รถรุ่นเก่าขายไม่ออก รถรุ่นใหม่ที่กำลังจะทำยอดดันโดนฟ้อง ตอนนี้เลยไม่กล้าเดินเครื่องผลิตต่อ
อึดอัด
อึดอัดชิบหาย!
"บอสโจว จากการตรวจสอบเอกสารและคุณสมบัติต่างๆ ของบริษัท แม้รถของเราจะไม่จัดอยู่ในหมวดรถยนต์ทั่วไป แต่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้มีการออกแบบเพื่อเลี่ยงลิขสิทธิ์เลย..."
"แถมอาจกล่าวได้ว่า ในขั้นตอนการวิจัย เราก๊อปปี้จากต้นฉบับมาทั้งดุ้น ตอนนี้รถจริงวางขายไปจำนวนมาก มีกำไรมหาศาล แต่ทางคุณกลับไม่มีสิทธิบัตรอะไรมาป้องกันตัวเองเลย"
ทนายความจัดเรียงเอกสารตรงหน้าไป พลางวิเคราะห์สถานการณ์ไป
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย
คดีละเมิดลิขสิทธิ์ระดับองค์กรแบบนี้ แต่บริษัทกลับไม่มีความรู้ด้านกฎหมายเลยสักนิด หมาเห็นยังส่ายหัว!
แต่ก็นะ
ถ้ามีความรู้ด้านกฎหมายแม่นเป๊ะจริง คงไม่มาทุ่มสุดตัวกับธุรกิจสีเทาแบบนี้หรอก
พวกเถ้าแก่ที่เติบโตมาจากสายลุยแบบนี้มีเยอะแยะไป
"หมายความว่า คดีนี้เราแพ้แน่ๆ ใช่ไหม" โจวเถาใจหายวาบ
"ใช่ครับ ดังนั้นที่บริษัทระงับการผลิตและจำหน่ายรุ่นดังกล่าวถือว่าทำถูกแล้ว เพราะขายไปแล้วมีกำไรเยอะขนาดนี้ ตามกฎหมายสิทธิบัตร ค่าเสียหายที่ต้องชดใช้คงไม่ใช่น้อยๆ... แต่ทางสำนักงานกฎหมายของเราจะพยายามยื้อเวลาให้ถึงที่สุด เช่น ดึงเกมในช่วงแก้ต่างและสืบพยาน เพื่อชะลอการจ่ายค่าเสียหายออกไป" ทนายความกล่าว
รับเงินเขามาแล้ว ก็ต้องช่วยแก้ปัญหา
คดีที่ดูทรงแล้วยังไงก็แพ้แบบนี้ มีคาถาเดียวคือ... ยื้อ!
ยื้อได้กี่เดือนก็เอาก่อน
กระบวนการพิสูจน์หลักฐานและตัดสินคดีสิทธิบัตร อาจลากยาวไปได้เป็นร้อยวัน
ช่วงเวลานี้ ฝ่ายจำเลยยังพอขยับตัวทำอะไรได้บ้าง
ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย ก็ยังเป็นการผลาญเวลาและทรัพยากรของโจทก์ เพื่อใช้เป็นข้อต่อรองในการเจรจาค่าเสียหาย ซึ่งอาจจะทำให้เราได้เปรียบขึ้นมาบ้าง
"แม่งเอ๊ย!!"
โจวเถารู้สึกหมดหนทาง
ทันใดนั้น รองประธานหลิวปินก็พูดขึ้น:
"บอสโจว ใจเย็นก่อนครับ ในเมื่อเราโดนฟ้อง ผมคิดว่าเจ้าอื่น รวมถึงไอ้บริษัทซิงเฉินนั่นก็คงไม่รอดเหมือนกัน เผลอๆ เทียบกับเราแล้ว ซิงเฉินน่าจะเสียหายหนักกว่าเยอะ!!"
คำพูดนี้
ทำให้ความเครียดของโจวเถาผ่อนคลายลงไปได้มาก
ใช่!
เขาลืมไปได้ยังไง
ในเมื่อเหลยติงยังโดนฟ้อง เจ้าอื่นก็คงหนีไม่พ้น
ทุกคนมันก็โจรเหมือนกันหมด ตอนซวยก็ต้องซวยด้วยกันสิวะ
คิดได้แบบนี้ จิตใจเขาก็เริ่มกลับมาสมดุล
อย่าลืมนะ
ต้นตอความฉิบหายทั้งหมดมันเริ่มมาจากซิงเฉิน
แถมรถของค่ายนั้น ทุกรุ่นเป็นรถก๊อปเกรดเอ ไม่มีรุ่นที่ออกแบบเองเลยสักคัน ยอดขายก็เยอะ กำไรก็แยะ แบบนี้ไม่เพียงต้องเจอค่าปรับมหาศาล แต่รถที่ละเมิดลิขสิทธิ์ยังต้องหยุดผลิตหยุดขาย มีสิทธิ์เจ๊งบ่องก๊งไปเลยก็ได้!
อื้ม ใช่แล้ว...
ต้องเป็นแบบนี้แหละ เผลอๆ เป้าหมายหลักที่ปอร์เช่จะเล่นงานคือซิงเฉิน ส่วนพวกเราเป็นแค่ผลพลอยได้
ฮ่าๆๆ!
สมน้ำหน้า!!!
"ข่าวยืนยันหรือยัง?" โจวเถาถาม
"ผมส่งคนลงพื้นที่ไปสืบแล้วครับ น่าจะรู้เรื่องเร็วๆ นี้" หลิวปินตอบอย่างมั่นใจ
ทันใดนั้น มือถือของเขาก็สั่น หลิวปินยิ้มมุมปาก ข่าวมาแล้ว
"หน้าร้านและโรงงานของคู่แข่งเจ้าอื่น เริ่มมีสัญญาณหยุดขายและหยุดผลิตแล้วครับ บางเจ้าถึงกับเก็บรถรุ่นที่มีปัญหาออกจนเกลี้ยง รวมถึงซิงเฉินออโต้... หืม? เดี๋ยวนะ ผมดูผิดหรือเปล่า ในนี้บอกว่าไม่รวมซิงเฉิน??"
อ่านไปได้ครึ่งเดียว หลิวปินก็ต้องขยี้ตา แล้วเบิกตากว้างจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น
ใช่จริงๆ—
ไม่รวมซิงเฉินออโต้!
รถของซิงเฉินยังจอดโชว์หราอยู่ตามหน้าร้านสาขาต่างๆ โรงงานก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดผลิต แถมยังมีแนวโน้มผลิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีกต่างหาก
"มันเกิดอะไรขึ้น ซิงเฉินเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ได้รับหมายศาล พวกมันคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกฎหมายหรือไง? หรือว่าเป็นพวกไม่รู้กฎหมาย??" หลิวปินคิดจนหัวจะระเบิดก็ยังไม่เข้าใจ
หมายเรียกจะแปะหน้าอยู่แล้ว ถ้าแพ้คดี เท่ากับยิ่งขายยิ่งขาดทุน
สมองของคนบริษัทนี้มันทำด้วยอะไร?
หรือว่ายังมีตรรกะอะไรซ่อนอยู่ที่พวกเรายังเข้าไม่ถึง??
จู่ๆ ประตูห้องประชุมก็ถูกเคาะ
"บอสโจว เกิดเรื่องแล้วครับ... เราได้รับจดหมายทนายฉบับใหม่!" ผู้บริหารคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา
ทุกคนชะงัก
อะไรนะ...
จดหมายทนายฉบับใหม่?
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งสติ ผู้บริหารคนนั้นก็พูดต่อ
"ส่งมาจากบริษัทซิงเฉินที่หลูโจวครับ ฟ้องร้องว่าเราละเมิดสิทธิบัตรการออกแบบภายนอก และแสวงหาผลกำไรโดยมิชอบ..."
โจวเถารู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว
"บริษัทซิงเฉินมันบ้าไปแล้วเหรอ มันจะมีสิทธิบัตรการออกแบบห่าเหวอะไร! มันจะมีได้ยังไง!!"
ทนายความที่นั่งข้างๆ พูดขึ้นเสียงเรียบ "รบกวนขอดูจดหมายทนายหน่อยครับ นี่ก็ถือเป็นหน้าที่ของฝ่ายเราเหมือนกัน"
โจวเถาพยักหน้า ผู้บริหารรีบยื่นซองจดหมายและเอกสารแนบให้
ทนายความท้องถิ่นคนนั้นเปิดดู แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจสุดขีด
"แย่แล้ว... พวกมันดันมีสิทธิบัตรของจริง"
...
"หะ—?!"
คำพูดนั้นทำเอาโจวเถาเอ๋อรับประทาน!
ทนายความถอนหายใจแล้วอธิบายต่อ:
"ตั้งแต่เริ่มวิจัยรถรุ่นปัจจุบัน พวกเขาได้ทำการใช้ 'นวัตกรรมขนาดจิ๋ว' ใส่ลงไปในการออกแบบเยอะมาก และจุดเหล่านี้สามารถนับเป็นความคิดสร้างสรรค์เชิงพาณิชย์ ซึ่งแยกออกจากสิทธิบัตรรูปลักษณ์ของปอร์เช่ได้อย่างชัดเจน พวกเขาจดทะเบียนสิทธิบัตรไว้หมดแล้ว เอกสารระบุลักษณะเฉพาะของสิทธิบัตรไว้อย่างรัดกุมมาก...
หมายความว่า ภายใต้กฎหมายสิทธิบัตรฉบับปัจจุบัน แม้แต่ปอร์เช่เองก็อาจจะฟ้องพวกเขาข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ไม่ได้
แต่บอสโจวครับ งานนี้พวกคุณน่าจะงานเข้าของจริงแล้วล่ะ"
...
(จบแล้ว)