บทที่ 27 - ใครมันเป็นคนสร้างรถแบบนี้กันนะ!

"บอสโจว ตามคำสั่งของคุณ และข้อเรียกร้องภายใน เพื่อนร่วมงานฝ่ายวิจัยและออกแบบของเราทำงานล่วงเวลาอย่างหนักมาตลอดหนึ่งเดือน ในที่สุดก็ทำแม่พิมพ์รถใหม่เสร็จในเวลาที่สั้นที่สุด ปรับปรุงรูปลักษณ์ภายนอกใหม่ตั้งแต่หัวจรดท้าย..."

จางฮุย ผู้จัดการฝ่ายวิจัยของเหลยติงออโต้ แนะนำให้ทุกคนฟัง

พวกเขาไม่ใช่ค่ายรถยนต์มาตรฐาน ย่อมไม่มีการแยกแผนกออกแบบรูปลักษณ์ออกมาโดยเฉพาะ แต่สำหรับโรงงานแบบพวกเขา ประสบการณ์ในการลอกเลียนและหยิบยืมนั้นเชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์

จะเห็นได้ว่า

ในสนามทดสอบอันกว้างใหญ่ มีรถตัวอย่างทางวิศวกรรมที่เพิ่งประกอบเสร็จจอดอยู่คันหนึ่ง

ไฟหน้าตากบอันเป็นเอกลักษณ์ จับคู่กับกระจังหน้าขนาดใหญ่ และเส้นสายด้านข้างที่ลื่นไหลดูโฉบเฉี่ยว บวกกับไฟท้ายเส้นเดียวพาดยาว ทำให้มองแวบเดียวก็จำได้แม่น...

แต่พอดูละเอียด จะพบว่า

ภายในไฟหน้า LED มีหลอดไฟจริงๆ แค่ดวงเดียว กระจังหน้าก็เป็นพลาสติกฉีดขึ้นรูปตันๆ ไม่มีช่องระบายอากาศเลย เพราะรถไฟฟ้าด้านหน้าไม่ต้องระบายความร้อนอยู่แล้ว แถมความเงาของสีรถ และเส้นสายการออกแบบ โดยรวมดูราคาถูกอย่างบอกไม่ถูก

ถึงอย่างนั้น

ก็ยังดูดีกว่าดีไซน์เดิมของเหลยติงออโต้แบบคนละเรื่อง

นี่คือรถรุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งออกจากสายการผลิตของเหลยติง

ถ้าไม่ติดป้าย เอาไปจอดคู่กับ "ซิงเฉิน 01" บอกว่าเป็นฝาแฝดก็คงมีคนเชื่อ

ใช่แล้ว—

นี่คือกลยุทธ์ใหม่ของพวกเขา

สร้างรถที่เหมือนกับซิงเฉินเปี๊ยบ แล้วใช้ประสบการณ์อันโชกโชนเอาชนะมันซะ!

อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องแย่งยอดขายกลับมาให้ได้

"รถคันนี้เราใช้ออปชั่นใกล้เคียงกับรถในเครือซิงเฉิน วิ่งได้ 80 กิโลเมตรเหมือนกัน ติดแอร์เหมือนกัน แล้วกดราคาลงมาเหลือสองหมื่นถ้วน ในราคาเท่ากัน เชื่อว่าผู้บริโภคจำนวนมากยังยินดีที่จะเชื่อใจแบรนด์เหลยติงของเรา"

รองประธานหลิวปินยิ้มมุมปาก

"ดี"

โจวเถาพยักหน้าอย่างพอใจ

ช่วงนี้เขาแค้นบริษัทซิงเฉินจนรากเลือด ที่ร่วมมือกับดีลเลอร์ใช้วิธีสกปรกขโมยฐานลูกค้าพวกเขา

ถึงเวลาเอาคืนแล้ว!

การตั้งราคานี้ แม้กำไรจะบางเฉียบ แต่ขอแค่แย่งชิงส่วนแบ่งตลาดกลับมาได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า

"บอสโจว รถคันนี้จะเปิดตัว การตั้งชื่อสำคัญมาก บอสเห็นว่าควรชื่ออะไรดีครับ?"

หลิวปินถาม

"อืม... ชื่อรถใหม่ต้องฟังดูยิ่งใหญ่หน่อย ในเมื่อผู้บริโภคชอบดีไซน์แบรนด์หรูขนาดนี้ งั้นชื่อรุ่นก็ให้ชื่อว่า—'เหลยติง 911' ก็แล้วกัน"

โจวเถาโบกมือ พูดออกมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

...

ตัดภาพไปอีกด้าน

เครือจินเผิงช่วงนี้ก็กำลังร้อนรนเพราะยอดขายตก

ต่างจากเหลยติงออโต้ ธุรกิจของเครือจินเผิงครอบคลุมกว้างกว่า และมีขนาดการผลิตที่ใหญ่กว่า

แค่โรงงานในเจียงซูที่เดียว ก็ผลิตทั้งรถสองล้อไฟฟ้า สามล้อ รถจิ๋ว มอเตอร์ไซค์ รถโฟล์คลิฟท์ และรถเฉพาะกิจอีกหลายอย่าง

ถือเป็นบริษัทผู้ผลิตที่มีขนาดใหญ่พอตัว

แต่ ณ ช่วงเวลานี้ ธุรกิจหลักของจินเผิงยังคงพึ่งพามอเตอร์ไซค์และรถสี่ล้อจิ๋วเป็นรายได้หลัก

เทียบกับบริษัทอื่นที่กำลังพุ่งทะยาน เครือจินเผิงเหมือนคนประเภทที่เฝ้าที่นาตัวเองทำมาหากินไปวันๆ

ตราบใดที่มีความต้องการ จะให้ผลิตอะไรก็ผลิตได้หมด

แต่ปีนี้ดวงซวย

คำสั่งแบนมอเตอร์ไซค์ใบเดียว ทำเอายอดขายมอเตอร์ไซค์ทั่วประเทศหายไปครึ่งหนึ่ง

ราคาหุ้นเครือจินเผิงก็ร่วงตามระนาว

ขาข้างหนึ่งเหมือนโดนตีหักไปแล้ว

สิ่งที่ตามมาติดๆ

คือความผันผวนของตลาดรถจิ๋ว ทำให้รถผู้สูงอายุรุ่นขายดีของพวกเขา ยอดขายได้รับผลกระทบอย่างหนัก

"ทำไมถึงมีบริษัทหน้าด้านแบบนี้!"

"ขยะวงการชัดๆ..."

"ต่อให้ผลิตรถผู้สูงอายุ ก็ควรมีจรรยาบรรณกันบ้าง... รูปลักษณ์แบบนี้ มันก๊อปปี้และลอกเลียนแบบชัดๆ!"

"ใครมันเป็นคนสร้างรถแบบนี้กันนะ!!"

อวี๋จื่อหลง เป็นผู้รับผิดชอบหลักของธุรกิจรถสี่ล้อเครือจินเผิง

ขณะนี้

เขานั่งอยู่ในออฟฟิศ จ้องมองข้อมูลสถิติยอดขายในช่วงที่ผ่านมา

สีหน้าดูไม่ได้เลย

สองเดือนมานี้ ยอดขายร่วงไปเกือบ 30%

รถใหม่ที่ออกจากโรงงาน เริ่มมีแนวโน้มขายไม่ออกอย่างเห็นได้ชัด

กำไรหดหายมหาศาล

และทั้งหมดนี้

เป็นเพราะการปรากฏตัวของซิงเฉินออโต้ และการลดราคาต่อเนื่องของคู่แข่งรายอื่น

ทำให้พวกเขาทำธุรกิจยากลำบากเหลือเกิน

ในขณะเดียวกัน

ขีดจำกัดความอดทนของเขาก็ถูกทำลายด้วยความไร้ยางอายของคู่แข่งอีกครั้ง

กล้าใช้วิธีการแข่งขันทางการตลาดที่ต่ำทรามขนาดนี้!

เกินไปแล้ว!!!

ทั้งลดราคา ทั้งก๊อปเกรดเอ แถมยังจัดกิจกรรมลองขับแย่งลูกค้า

แล้วจะให้โรงงานที่ตั้งหน้าตั้งตาผลิตอย่างซื่อสัตย์แบบพวกเขาอยู่ยังไง??

ขณะที่เขากำลังเดือดดาล

"ผอ. ครับ รถทดสอบรุ่นใหม่ลงไลน์ผลิตแล้วครับ ครั้งนี้รูปลักษณ์ปรับแก้ขนานใหญ่ตามคำสั่ง ผอ. ..."

แผนกข้างล่างส่งข่าวมา

"ดี ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

อวี๋จื่อหลงเปลี่ยนสีหน้า รีบลุกออกไปทันที

ไม่นาน เขามาถึงลานทดสอบภายใน

ตรงกลางลาน รถสี่ล้อที่มีหน้าตาคล้ายปอร์เช่กำลังทำการปรับจูนภายในอยู่

เมื่อเห็นรถทดสอบคันนี้

สีหน้าของอวี๋จื่อหลงก็ดูสงบลง อารมณ์บูดบึ้งและความวิตกกังวล ก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นลูบไล้จนเรียบเนียน

...

"ดีมาก แบบนี้สิถึงจะดูเหมือนรถหน่อย..."

"ดีไซน์ก่อนหน้านี้ของเรา มันหยาบเกินไปจริงๆ ผู้บริโภคไม่พอใจ เรียกร้องมาก็เป็นเรื่องปกติ"

สำหรับเรื่องที่มีตัวป่วนโผล่มาในวงการ เดิมทีเขาประณามอย่างรุนแรง

แต่พอตัวเองมีสินค้าแบบนี้บ้าง

นั่นมันคนละเรื่องกันแล้ว

เพราะวงจรการวิจัยสั้นมาก มันคือผลผลิตที่ออกมาเพื่อรับมือการแข่งขัน เนื้อแท้มันก็คือรถย้อมแมวเปลี่ยนกระดอง

แต่นั่นก็พอแล้ว

รถขวัญใจผู้เฒ่านี่นา คุณจะเรียกร้องอะไรนักหนา?!

อะไรนะ?

คุณถามว่าคนแบบไหนที่สร้างรถพรรค์นี้ออกมา??

ก็ต้องเป็นบริษัทผู้ผลิตชั้นยอดอย่างพวกเราสิครับ!

เจอประสบการณ์ล้ำหน้าในวงการที่ดังระเบิดแบบนี้

ก็สมควรต้องเรียนรู้อย่างหนัก!

ก๊อปปี้ความสำเร็จของคนอื่นมาแปะซะ!!

ทางที่ดีต้องเขี่ยไอ้คนต้นคิดให้ตกกระป๋องไปเลย!

"รีบเข็นออกมา ผมไม่สนเรื่องอื่น ต้องเร่งกำลังผลิตให้ได้...

ผมต้องการให้รถรุ่นนี้ไปวางขายหน้าร้านตัวแทนจำหน่ายให้เร็วที่สุด เพิ่มงบโฆษณา ให้ผู้บริโภคเห็นความจริงใจของรถใหม่เรา"

"ครับ! ผอ.!!"

...

...

เหตุการณ์คล้ายๆ กันเกิดขึ้นแพร่กระจายไปทั่วผู้ผลิตรถจิ๋วแต่ละเจ้า

ยังมีโรงงานเถื่อนเล็กๆ อีกจำนวนหนึ่ง

ที่ได้กลิ่นโอกาส

เรื่องฉวยโอกาสแบบนี้ ไม่แบ่งแยกขนาดเล็กใหญ่ ขอแค่มีกำไร ก็มีคนทำ

อีกอย่างการพัฒนารถขวัญใจผู้เฒ่าไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น

การปรับโฉมรถยนต์ทั่วไป อาจต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงหนึ่งปี

แต่แค่เปลือกรถภายนอก ในกรณีที่ไม่เน้นคุณภาพ การก๊อปปี้มันง่ายกว่าเยอะ

รถขวัญใจผู้เฒ่าราคาถูกจำนวนมาก ตัวถังเป็นพลาสติก แค่ขึ้นรูปแม่พิมพ์ใหม่ไม่เปลืองแรงเท่าไหร่

ดังนั้น

โรงงานรถขวัญใจผู้เฒ่าบ้านนอกระดับล่างที่ขายคันละเจ็ดแปดพัน หรือหมื่นเดียว ก็เริ่มขยับตัวกันแล้ว

สวี่อี้ยิ่งคาดไม่ถึงเลยว่า การเดินหมากของเขาจะก่อให้เกิดบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์ ผลักดันให้ตลาดรถขวัญใจผู้เฒ่าเกิดการ "ผลัดใบ" อย่างรวดเร็ว

ทำให้ยุคทองของ "รถขวัญใจผู้เฒ่าเกรดเอ" ที่ควรจะเกิดในอีกสองปีข้างหน้า มาถึงเร็วขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ

...

(จบแล้ว)