บทที่ 23 - ความสนใจจากปอร์เช่

"ว่ามาซิ"

สีหน้าของโจวเถาผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เดือนนี้ราคาขายเฉลี่ยของรถพวกเขาปรับลดลงไปสี่พันกว่าหยวนแล้ว ทั้งที่ยังจัดโปรโมชั่นลดแลกแจกแถมอยู่

แต่ตัวเลขยอดขายจริงก็ยังดูไม่ได้อยู่ดี

ต่อให้กดราคาลงมา ก็ยังสู้รถสองรุ่นของซิงเฉินไม่ได้

สำหรับเหลยติงออโต้

การต้องมาขาดทุนเสียหายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ ถือเป็นเรื่องสะเทือนใจอย่างยิ่ง เจ็บปวดหัวใจสุดๆ!!

"บอสดูคลิปนี้สิครับ รถที่พวกมันสร้างล้ำเส้นเกินไป จนดังในเน็ตแล้ว ตอนนี้กระแสแรงจนกดไม่ลง..."

หลิวปินหยิบมือถือ เปิดคลิป "พ่างเกอซัวเชอ" ให้ดู

"ผมรวบรวมหลักฐานไว้แล้ว และใช้เส้นสายติดต่อผู้บริหารปอร์เช่ในจีนได้แล้ว ส่งอีเมลไปแล้วด้วย เชื่อว่าขอแค่ทางนั้นสังเกตเห็น จะต้องจัดการแน่นอน...

นี่มันละเมิดลิขสิทธิ์ชัดเจน ถึงตอนนั้นกำไรที่มันขายรถได้ ต้องให้มันคายออกมาจ่ายค่าเสียหายให้หมด"

"ดี!"

โจวเถาลุกขึ้นยืน จ้องเขม็ง

ในใจเกิดความสะใจขึ้นมา

ดีมาก ดีจริงๆ

ไอ้เด็กเมื่อวานซืนริอาจทำธุรกิจ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

วงการนี้ เดิมทีก็อยู่บนพื้นที่สีเทาอยู่แล้ว ยังกล้าทำรูปลักษณ์ออกมาโจ่งแจ้งขนาดนี้

ตอนนี้เป็นไงล่ะ ดังในเน็ตสมใจอยาก แต่เป็นการดังแบบตัวตลก

รอให้บริษัทใหญ่ยื่นฟ้องศาลเมื่อไหร่

คราวนี้แหละดูซิว่าแกจะรอดไหม!!

...

...

หลายวันต่อมา

เซี่ยงไฮ้

สำนักงานใหญ่ปอร์เช่

ในฐานะผู้ดูแลการจำหน่ายและบริหารศูนย์ปอร์เช่ตามเมืองใหญ่ในจีนแผ่นดินใหญ่ รวมถึงรับผิดชอบการจำหน่าย เป็นตัวแทนนำเข้าและส่งออก และดูแลธุรกิจการประชาสัมพันธ์ปอร์เช่เวอร์ชันผลิตในจีน

ทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวข้อง รวมถึงเครื่องหมายการค้า ภาพลักษณ์ทางการตลาด ก็ได้รับการจดทะเบียนอย่างถูกต้องโดยบริษัทลูกในจีน

ลูคัส ในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบหลักของงานด้านทรัพย์สินทางปัญญา

เมื่อสักครู่นี้เอง พนักงานภายในส่งอีเมลฉบับหนึ่งมาให้

"ผอ. ครับ ฝ่ายการตลาดแจ้งว่ามีคนส่งข้อมูลเข้ามาทางอีเมล อาจเกี่ยวข้องกับการละเมิดสิทธิบัตรรูปลักษณ์..."

ลูคัสคลิกเปิดอีเมล

ทันใดนั้นก็เห็นข้อมูลและรูปถ่ายที่เกี่ยวข้อง

รูปลักษณ์ที่เหมือนกันเปี๊ยบ ทำเอาเขาชะงักไปครู่หนึ่ง

ผ่านไปสักพัก ก็อดทึ่งไม่ได้

"ค่ายรถจีนพวกนี้ ช่างสร้างสรรค์จริงๆ... แต่การก๊อปปี้แบบนี้ มันออกจะหยาบไปหน่อยนะ"

รู้สึกเหมือนกำลังดูเรื่องตลก

หลักๆ คือสัดส่วนมันดันทำออกมาได้เหมือนซะด้วย ดูตะมุตะมิไปอีกแบบ

พนักงานชายพูดขึ้น "จากการตรวจสอบเป็นบริษัทในจีน รถที่ผลิตไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตวิ่งบนถนน แต่กลับมียอดขายในตลาดพอสมควร มีองค์ประกอบของการแสวงหาผลกำไรเชิงพาณิชย์ ผอ. เห็นควรให้ดำเนินการฟ้องร้องไหมครับ?"

"ส่งอีเมลไปให้ที่ปรึกษากฎหมายก่อน ให้ประเมินยอดขายของอีกฝ่าย และดูว่าการละเมิดสิทธิ์นี้จะเรียกค่าเสียหายได้เท่าไหร่"

ลูคัสโบกมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจ

คดีละเมิดลิขสิทธิ์แบบนี้ ต้องดูระดับความรุนแรง และดูว่าส่งผลกระทบต่อยอดขายบริษัทจริงหรือไม่

รองลงมา

คือดูว่าจะได้ค่าเสียหายเท่าไหร่

ไม่อย่างนั้น การฟ้องร้องก็เสียทั้งเวลาและทรัพยากรบุคคล ถ้าค่าเสียหายได้น้อยนิด แถมไม่ได้ส่งผลกระทบต่อแบรนด์จริงๆ

ฟ้องไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

เขาไม่อยากเสียแรงเปล่า

บริษัทไม่ได้จ่ายโบนัสเพิ่มให้เขาสักหน่อย

ไม่นาน

ฝั่งที่ปรึกษากฎหมายก็ตอบกลับมา

องค์ประกอบการละเมิดสิทธิ์ที่เป็นสาระสำคัญมีไม่มาก

และยอดเงินค่าเสียหายที่มีโอกาสได้รับ น่าจะเป็น 0

ลูคัสถึงกับเหวอ

"โอ้~ นี่มันน่าประหลาดใจจริงๆ แต่คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า การเลียนแบบชัดเจนขนาดนี้ และถ้าคำนวณจากยอดขายมูลค่าตลาดของอีกฝ่าย น่าจะมีกำไรหลายสิบล้านหรือถึงหลักร้อยล้านหยวนแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะเรียกค่าเสียหายไม่ได้สักแดง?"

พูดตามตรง มันฟังดูไร้สาระ

ถึงแม้ลูคัสจะไม่อยากยุ่งเรื่องนี้อยู่แล้วก็เถอะ

"ผอ. ครับ จากการวิเคราะห์รูปถ่ายรถจริง บริษัทนี้ฉลาดมาก ส่วนที่เลียนแบบคือสิทธิบัตรรูปลักษณ์ของเราที่หมดอายุไปแล้ว

ส่วนอื่นๆ แม้จะมีความเสี่ยงว่าคล้ายคลึงและละเมิดสิทธิ์ แต่อีกฝ่ายได้ปรับแก้รายละเอียดตรงไฟหน้า กระจังหน้า และองศาความลาดเอียงของตัวถังอย่างชัดเจน การจะเอาผิดในทางปฏิบัติซับซ้อนมาก อ้างอิงจากคดีในอดีต มีโอกาสสูงที่จะแพ้คดี แถมอีกฝ่ายก็ไม่ได้ใช้ชื่อแบรนด์ที่ใกล้เคียงกับเรา ยากที่จะสร้างห่วงโซ่หลักฐาน"

"อีกอย่างรถที่อีกฝ่ายผลิต ไม่ได้ถูกจัดอยู่ในหมวดรถยนต์ และไม่อยู่ในขอบเขตรถจักรยานยนต์ด้วย ในทางกฎหมายระบุประเภทได้ยากมาก"

ที่ปรึกษากฎหมายตอบกลับมา

กระบวนการตัดสินคดีสิทธิบัตรรูปลักษณ์นั้นซับซ้อนมาก

ย้อนไปเมื่อปี 2010 แลนด์โรเวอร์เคยฟ้อง "แลนด์วิน X7" ของจีนข้อหาละเมิดสิทธิบัตรรูปลักษณ์

รถคันนั้นบอกได้เลยว่าภาพรวมเหมือนแลนด์โรเวอร์แทบจะถอดด้าม

แต่ผลคำตัดสินสุดท้าย กลับทำเอาแว่นตาแตกกันเป็นแถว

แลนด์โรเวอร์แพ้คดีราบคาบ

เนื่องจากแลนด์วิน X7 วางขายในจีนก่อนที่แลนด์โรเวอร์จะยื่นจดสิทธิบัตร สุดท้ายศาลตัดสินให้สิทธิบัตรของแลนด์โรเวอร์เป็นโมฆะ

แน่นอน นี่เป็นเพียงคำตัดสินของศาลท้องถิ่น

คดีนี้ ทั้งสองฝ่ายสู้กันไปถึงศาลสูงสุด

สู้กันนานหลายปี

ทีมกฎหมายเปลี่ยนไปไม่รู้กี่ชุด

ต้นทุนการฟ้องร้องและเวลาที่เสียไป ยากจะประเมินค่า

——

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า

การรู้กฎหมายนิดหน่อย กับการรู้กฎหมายอย่างแตกฉาน มันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ผลการตัดสินสุดท้าย ก็ต่างกันราวฟ้ากับดิน

เหมือนคดีที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าละเมิดสิทธิ์แบบนี้ พอจะจัดการจริงกลับยุ่งยากแสนสาหัส

"โอเคๆ ผมเข้าใจแล้ว"

ฟังคำอธิบายชวนปวดหัวพวกนี้ ลูคัสรีบยกธงขาว

ให้ไปสู้คดีที่ยืดยาวน่าเบื่อ แถมมีแนวโน้มจะไม่ได้เงิน

สู้ให้เขาไปทำเรื่องที่มีความหมายกว่านี้ดีกว่า

เขาไม่ใช่ผู้พิทักษ์สิทธิบัตรรูปลักษณ์ของบริษัทสักหน่อย

แค่มาทำงานกินเงินเดือน จะจริงจังไปทำไม!

ไม่ต้องคิดมาก

ลูคัสตีกลับอีเมลฉบับนั้น

และให้คำตอบแบบเป็นทางการไปว่า:

"เกี่ยวกับเอกสารหลักฐานที่ทางท่านส่งมา ทางเราได้รับและลงบันทึกไว้แล้ว จากการประเมินเบื้องต้น ในขั้นตอนปัจจุบันยังไม่เข้าข่ายเงื่อนไขทางกฎหมายในการเริ่มกระบวนการฟ้องร้อง จึงขอระงับการรับเรื่องไว้ก่อน ทั้งนี้จะติดตามผลการตรวจสอบต่อไป และสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีตามกฎหมาย"

...

สำนักงานใหญ่เหลยติง

"หมายความว่าไง อะไรคือระงับการรับเรื่อง?"

รอมาเกือบอาทิตย์

พอเห็นอีเมลตอบกลับ โจวเถาเอ๋อรับประทาน

ไม่ใช่แค่เขา

แม้แต่ผู้บริหารคนอื่นในบริษัท เห็นผลลัพธ์นี้ ก็สตั๊นไปตามๆ กัน!

พวกเขายังรอสมน้ำหน้าอยู่เลย

แต่ตอนนี้

หมายความว่าจะไม่ยุ่งเหรอ?

ความน่าเกรงขามของบริษัทยักษ์ใหญ่หายไปไหนหมด??

พวกบริษัทต่างชาติไม่ได้ให้ความสำคัญกับสิทธิบัตรมากหรือไง??

ทุกคนหันขวับไปมองรองประธานหลิวปินเป็นตาเดียว

หลิวปินกดดันจนหลังเปียก

รีบแก้ตัวพัลวัน "บอสโจว ดูเหมือนทางปอร์เช่จะไม่คิดเอาเรื่อง คงเห็นว่ากระบวนการฟ้องร้องยุ่งยาก หรืออาจมีปัจจัยอื่น..."

โจวเถาโกรธจัด "แล้วตอนนี้จะเอายังไง รูปลักษณ์ของเราออกแบบเองแท้ๆ แต่พวกมันก๊อปปี้มาหน้าด้านๆ ปล่อยไว้แบบนี้ยอดขายเรามีแต่จะแย่ลง"

เขาแค้นใจ

มันคือมารมารศาสนาชัดๆ งานออกแบบออริจินัลอย่างพวกเขา กลับไม่ได้รับการเคารพจากผู้บริโภค!!

พูดก็พูดเถอะ

ความจริงแล้วรถหลายรุ่นของเหลยติงออโต้ ก็ไม่ได้จ้างนักออกแบบรูปลักษณ์มาเป็นพิเศษหรอก ก็แค่วิศวกรวิจัยภายในที่มีประสบการณ์ เอารูปรถรุ่นมินิของเมืองนอกมาดัดแปลงนิดหน่อยตอนเริ่มโปรเจกต์ ไม่ได้ดูรถจริงด้วยซ้ำ

เพราะการออกแบบรูปลักษณ์รถยนต์แบบมืออาชีพมันแพง ไม่ใช่แค่ต้องคำนึงถึงความงามทางอุตสาหกรรมและสิทธิบัตรรูปลักษณ์ ยังต้องทดสอบแรงต้านลม และคำนึงถึงการป้องกันการชน

แค่ค่าทดสอบอุโมงค์ลมอย่างเดียว ก็เผาเงินไปหลายสิบล้านแล้ว

เหลยติงออโต้จะมีงบวิจัยขนาดนั้นได้ไง?

"บอสโจว ใจเย็นๆ ก่อนครับ ผมยังมีอีกแผน"

หลิวปินรีบพูดแทรกขึ้นมา

(จบแล้ว)