17-ผู้มาเยือนที่น่าหลงไหลยามค่ำคืน[ฟรี10/3/2561]

ถ้าออทั่มรู้ว่า'เมล็ดพันธุ์'ที่เขาทิ้งไว้ให้กับโรดี้จะก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่บนโลก เขาคงเลือกที่จะไม่ทำมัน

หลายปีต่อมาจะมีสุภาษิตเกิดขึ้นคือ'หนึ่งนิ้วหยอดเมล็ดพันธุ์ นำสู่การล่มสลายของจักรวรรดิ'

ตามเรื่องราวที่บันทึก,ปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงเซทได้เข้าใจมรดกที่ถูกทิ้งไว้โดยจอมปราชญ์ตานตงและได้ศึกษามัน

เล็บหาย ทำลายกีบม้า

กีบม้าพัง ทัพม้าล่ม

สูญทัพม้า อัศวินเจ็บ

อัศวินเจ็บ เสียข้อความ

ไม่มีข้อความ พ่ายแพ้การรบ

พ่ายแพ้การบ ปราชัยสงคราม

ปราชัยสงคราม จักรวรรดิพินาศสิ้น

วลีที่น่าสนใจนี้ก่อให้เกินลูกคลื่นและการพัฒนาที่ไม่คาดฝันขึ้น

'เมล็ดพันธุ์'ที่ออทั่มทิ้งไว้ให้โรดี้นั้นคือหนึ่งในฟันเฟืองที่มาหมุนขับเคลื่อนวลีนี้

โรดี้หลังจากได้รับการช่วยเหลือโดยออทั่มเขาก็ฟื้นขึ้นมาหลังจากผ่านไปนาน  เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ออทั่มพูดไป แต่เขารู้สึกได้ว่าร่างกายมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

แต่อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรที่เปลี่ยนไป

นิโคลไม่ได้ต้องการให้โรดี้ติดต่อกับคนภายนอกมากนักหลังจากที่ได้ฝึกกับออทั่มและเขาได้จากไปแล้วนิโคลจึงลากโรดี้กลับมาที่ห้องทดลองในอาคารหลังเล็ก

"เอาละนับตั้งแต่พรุ่งนี้ไปนายจะต้องอาศัยอยู่ที่นี่" นิโคลพูดก่อนที่จะเดินออกไป

เมื่อเห็นนิโคลกำลังจะจากไปโรดี้รีบรวบรวมความกล้าก่อนจะตะโกนออกมา

"เดี๋ยว...เดี่ยวก่อน...รอซักครู่"

"หืมมม" นิโคลหันกลับไปและมองที่เด็กหนุ่ม โรดี้ค่อยๆถอดหน้ากากออกและถาม

"นิโคล...ไม่สินายท่าน......ฉันแค่อยากรู้ว่าจะทำอะไรกับใบหน้านี้"

นิโคลมองไปที่โรดี้อย่างไม่แยแส โรดี้จึงพูดต่อไป

"ฉันรู้ว่านี่เป็นใบหน้าของน้องชายคุณ ทำไมคุณต้องเปลี่ยนใบหน้าของฉันเพื่อให้เป็นน้องชายคุณ?" นิโคลปฏิเสธ

"เมื่อถึงเวลานายจะรู้เอง ตอนนี้แค่ฟังคำสั่งฉันก็พอ"

"ไม่!" โรดี้พูดอย่างระมัดระวัง" จริงๆแล้วฉันนึกอะไรได้บางอย่าง...."โรดี้ลังเลที่จะพูดต่อแต่ในที่สุดเขาก็พูดมันออกมา

"เธอ....เธอต้องการให้ฉันปลอมเป็นน้องชายคุณ ฉันเข้าใจถูกไหม?"

การแสดงออกบนใบหน้าของริโคลเปลี่ยนไป เธอพูดเบาๆว่า

"นายรู้งั้นหรอ?"

"แน่นอน" โรดี้กัดริมฝีปาก "แค่มองหน้าตนเองตอนนี้ก็พอคาดเดาอะไรได้บ้างแล้วละ"

นิโคลยอ้มและถาม"นายไม่พอใจรึไง รู้ไหมว่าน้องชายของฉันมีชื่อเสียงในเมืองหลวงเพราะใบหน้าที่หล่อเหลา เมื่อเทียบกับหน้าเดิมของนายนี่ดีกว่านับพันเท่า"

โรดี้ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ" แม้มันจะดูดีแค่ไหนสุดท้ายมันก็ไม่ใช่หนังหน้าของฉันอยู่ดี"

นิโคลตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เเธอคาดไม่ถึงว่าคนหนุ่มอย่างโรดี้มีความคิดแบบนี้ เธอเขามามองที่โรดี้ก่อนจะพูด

"นายรู้ไหมว่าทำไมฉันต้องให้นายปลอมตัวเป้นน้องชายเพื่อช่วยเหลือฉัน? เมื่อนายเดาได้แล้วฉันก็จะไม่ปกปิดมันอีกต่อไป นายเองก็คงจะรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของตระกูลเราดี หากเรื่องนี้จบลงด้วยดี ฉันสัญญาว่าจะตอบแทนนาย เห็นๆอยู่ว่ายังไงนายก็กลับไปเรียนที่โรงเรียนไม่ได้แล้ว หากเรื่องนี้จบลงฉันจะใช้เส้นสายให้นายสามารถเข้าร่วมกับกองทัพแห่งจักรวรรดิ! นายจะกลายเป็นทหาร!นั้นคงเป็นการชดเชยที่เหมาะสมนายคิดว่าไงละ?"

กองทัพ!เจ้าหน้าที่? โรดี้เริ่มมึนเมา ยินดีไหม?

บอกได้เลยว่าโครตดีย์~~~~~

ไม่มีใครไม่รู้ว่าตระกูลทิวลิปมีอิทธิพลในกองทัพ พวกเขาเป็นตระกูลจอมทัพแห่งจักรวรรดิ ถ้านิโคลสามารถช่วยให้เขาเข้าร่วมกองทัพได้มันก็จะไม่ได้มีอะไรเลวร้ายจนเกินไป โรดี่จะพบอนาคตที่ีสดใส!

ไม่ว่ามองจากมุมไหนมันก็น่าสนใจการเข้าเป้นทหารในเมืองหลวงโดยไม่มีใครรู้จัก

แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาเป็นเพียงแค่ทหารธรรมดา? ทหารธรรมดาที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเช่นออทั่มไม่ได้มีอนาคตที่ดีอะไรนักเพราะทหารธรรมดาๆมีนับพันคนในเมืองหลวง คนที่ดีขึ้นมานิดหน่อยก้พอสะสมผลงานและได้รับตำแหน่งขุนนางเล็กๆ สำหรับพวกไร้ความสามารถสุดท้ายเขาก็ะถูกปลดออกและเป็นได้เพียงทหารรับจ้างที่หากินไปวันๆแบบที่โรดี้เจอ

โรดี้ตาสว่าง มีใครบ้างไม่อยากก้างหน้าในอาชีพ ยิ่งเป็นอาชีพที่ตนเองชอบแล้วด้วยมันคือความฝันของเหล่าสามัญชนที่อยากจะยกระดับความเป็นอยู่ในชีวิต

ถึงแม้โรดี้จะไม่ได้พูดอะไรออกไปแต่ก็ยังมีร่องรอยของความสงสัยบนใบหน้าของเขา

"อะไร?"

"คือเพื่อนของฉัน..." โรดี้พูดอย่างนอบน้อมว่า "ท่านนิโคลฉันรู้ว่าเจ้าบ่าวนั้นมีได้เพียงคนเดียวแล้วหากมีอีกคนขึ้นมามันอาจจะดูไม่ได้ ไม่ทราบคุณช่วยปล่อยเพื่อนฉันไปได้หรือไม่ ปล่อยให้เขากลับไปเรียนที่โรงเรียน?"

นิโคลยิ้ม "นี่ไม่ใช่ปัญหา แต่ฉันก็ยังต้องเตือนไว้ ถึงแม้นายจะสัญญาไว้แล้วก็ตามทุกอย่างจะต้องเป็นความลับ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือความลับ นายต้องแกล้งปลอมเป็นน้องชายของฉันโดยที่ห้ามให้ใครรู้มิฉะนั้น ฮุฮุ"

เนื่องจากผู้หญิงคนนี้มีความสามารถที่จะเสกหูกระต่ายให้เขา ใครจะไปรู้ละว่าาเธอจพสามารถเสกอะไรได้อีก จมูกหมู?

"เอาละ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายต้องแสดงละครเป็นน้องชายฉันเซท นายยังไม่รู้เกี่ยวกับนิสัยและการปฏิบัติตัวของเขาเดี๋ยวฉันจะสอนนายเอง แต่ตอนนี้นายต้องอยู่แต่ในนี้เพื่อลดการกระทำตามสัญชาตญาณเดิมของตัวนายเองก่อน ด้วยวิธีการนี้เรายังสามารถหลีกเลี่ยงสายตาของคนภายนอกได้"

โรดี้พยักหน้า "งั้นในกรณีนี้ ฉันสามารถอ่านหนังสือที่อยู่แถวนี้ได้ไหม?"  โรดี้ชี้ไปรอบๆที่มีชั้นหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือวรรณกรรมต่างๆ

นิโคลแอบถอนหายใจ ในตอนเด็กเซทนั้นประพฤติตัวได้แย่มาก การกักขังเขาไว้ในห้องสมุดถือเป็นการดัดนิสัยของเขา อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเข้ามาอยู่ในห้องนี้เขาไม่เคยแตะต้องหนังสือเลยเอาแต่คนหาวิธีหนีออกไป แต่โรดี้คนที่อยู่ด้านหน้าเธอแม้ว่าเขาจะเป็นแค่สามัญชนไม่ได้มีพลังอำนาจอะไร แต่เขากลับมีใจที่ทะเยอทะยานไขว่คว้าหาพลัง

นิโคลถอนหายใจก่อนจะพูด "แน่นอนว่าได้ แต่นายไม่สามารถแตะต้องของที่ชั้นสองกับขวดบรรจุของอันตรายเหล่านั้นได้ ฉันได้ลงอาคมเอาไว้แล้วนายไม่สามารถยุ่งกับพวกมันได้!"

เมื่อเธอพูดจบนิโคลก็โบกมือลาและจากไป

โรดี้เฝ้ามองนิโคลเดินออกไป เขาถอนหายใจด้วยความโล่งออกก่อนจะจ้องมองไปที่หนังสือบนชั้นด้วยสายตาเร่าร้อนก่อนจะวิ่งไปหาพวกมัน เขาละโมบเดินไปหาชั้นที่ใหญ่ที่สุดก่อน

คืนนั้นโรดี้แทบจะไม่ได้นอน เขาจมอยู่กับหนังสือกองโตเมื่อเมื่อยก็จะเดินไปนอนเหยียดตัวบนโซฟา

เมื่อตกกลางคืนเขาก็จุดเทียนใขมาวางและก็เริ่มอ่านหนังสือต่อ

โรดี้ไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือเกี่ยยวกับเรื่องแปลกๆอยู่แล้ว แต่สามัญชนทั่วไปไม่สามารถหาซื้อหนังสือมาอ่านเองได้เนื่องจากมันมีราคาที่สูงจนเกินไป หอสมุดที่มีหนังสือดีๆก็เปิดให้สำหรับขุนนางเท่านั้น เพียงขุนนางเท่านั้น!!

โรดี้ที่กำลังมึนเมาและดื่มด่ำความสุขอยู่นั้นก้ได้ยินเสียงฝีเท้า มันทำให้เขาหวาดระแวงสัญชาตญาณนักรบในตัวเขาถูกปลุกขึ้นเขาลุกขึ้นและคอยฟังอย่างตั้งใจ

เสียงก้าวเท้าที่นุ่มนวล โรดี้รับรู้ทันทีว่าคนผู้นี้เดินบนปลายเท้าเพื่อลดเสียงฝีเท้า โรดี้รีบไปที่ประตูและดักอยู่ด้านข้าง

ขณะนั้นเองก็มีเสียงเคาะเบาๆตามมาด้วยเสียงที่มีน้ำเสียงขี้อายตามมา

"นะ..นายน้อยเซท...คุณอยู่ที่นี่หรือป่าว?"

โรดี้ยืนทื่ออยู่เพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี

ประตูค่อยๆแง้มออกมาและใบหน้าที่อ่อนหวานก็โผล่เข้ามา

ทั้งโรดี้และเธอต่างตกใจกันเอง

คนที่โผล่เข้ามาคือเมดคนสวยเมื่อตอนเช้า ในตอนที่เธอหลุดเข้ามาเธอดูตกใจและขี้อายเป็นอย่างมาก ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงและไม่กล้าสบตากับโรดี้ได้แต่ชำเลืองมอง

"นะ..นายน้อยเซท ฉะ..ฉันได้ยินมาคุณคุณถูกสั่งกักบริเวญโดยท่านหญิง...ดังนั้น...ฉะ..ฉันจึงนำบางอย่างมาให้คุณทาน"

เสียงของแองเจิลสั่นใบหน้าของเธอเป็นสีแดงราวกับว่าจะมีเลือดซึมออกมา ด้วยท่าทางขี้อายเธอยืนตะกร้าออกมาให้โรดี้ โรดี้ไม่ได้มองไปที่มันแต่ด้วยกลิ่นก็พอบอกได้ว่ามันคือสิ่งใด

แองเจิลมองดูใบหน้าของโรดี้ เธอแสดงออกถึงความหลงไหลจากแววตา ขณะที่เธอกระพริบตาเธอก็มองไปยังร่างกายของโรดี้