บทที่ 231 ปล่อยเขาสู้และตายเพื่อเราเสีย

หูซิงและหลี่ฉือเช็ดปากพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยเศษดินทรายออก ก่อนจดจ้องมองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความตะลึงงัน

เหล่ายักษาสองพันตัวยืนแข็งนิ่ง กระทั่งเท้าหยางเสี่ยวเทียนหยั่งถึงพื้น พวกมันก็ทำได้เพียงอ้าปากมองค้าง มิกล้าแม้แต่ขยับเขยื้อนตัวลงมือจู่โจมเขา

หยางเสี่ยวเทียนเหลือบมองยักษาสองพันตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม พวกมันไม่ปรากฏเห็นความหวาดหวั่นหรือเกรงกลัวยังแววตาเด็กน้อยผู้นี้แต่อย่างใดนอกจากความนิ่งขรึม

“จะช่วยกัน หรือจะเอาแต่ยืนนิ่งหดหัวอยู่ตรงนั้น” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยถามหูซิงและหลี่ฉือเบื้องหลังน้ำเสียงเคร่งขรึม

ทั้งสองพยักหน้ารับ แต่หลังหยางเสี่ยวเทียนหันสืบเท้าเข้าหาฝูงยักษา หูซิงกลับคว้าแขนหลี่ฉือที่กำลังก้าวออกไปพร้อมส่ายศีรษะ

“นี่เป็นโอกาสเรา ปล่อยเขาสู้และตายเพื่อเราเสีย” หูซิงกล่าว

แม้ฝูงยักษาเหินเวหาหกหรือเจ็ดสิบตัวก่อนหน้าจะแกร่งกว่ายักษาเหล่านี้ แต่หากพวกมันไม่รวมตัวกันถึงสองพันตัว ช่วยเสริมกำลังแก่กล้ามากกว่าฝูงแรกหลายเท่า ความหาญกล้าหูซิงที่เดิมเคยมาดมั่น คงไม่มลายหายไปเช่นนี้

“ฆะ ฆ่าเขา ล้างแค้นให้ท่านโหยวเสวี่ยและพี่น้องเรา!” เสียงคำรามกล้าๆ กลัวๆ ของหนึ่งในยักษาเปล่งขึ้นท่ามกลางกลุ่มกองกำลังมัน

ขณะยักษาคำรามเสียงดัง กระบี่ซึ่งเป็นอาวุธวิญญาณขั้นมหาสมบัติจำนวนร้อยเล่มก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง หยางเสี่ยวเทียนราวนกยูงรำแพนหาง

กลิ่นอายปราณกระบี่อันเย็นยะเยือก แผ่ขยายออกไปดุจระลอกคลื่น

“ฆ่า!”

สิ้นสุ้มเสียงจากห่วงอเวจี ยักษาสองพันตัวพลันปรี่เข้าหาหยางเสี่ยวเทียน พร้อมถือหอกเหล็กสามง่ามและดาบใหญ่พุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งระคนหวาดกลัว

ซึ่งทันทีที่พวกมันเคลื่อนไหว กระบี่นับร้อยเบื้องหลังหยางเสี่ยวเทียนก็พุ่งออกไป จู่โจมบรรดายักษากลุ่มแรกด้านหน้าเช่นกัน

ยักษาร้อยตัว ร่างลอยปลิวกลับเข้าฝูงด้านหลัง ครั้นพวกมันร่างตกกระแทกพื้น ศีรษะที่ถูกคมกระบี่ทะลวงผ่านตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้ก็หลุดกระเด็นหายไปภายใต้เงามืดมวลกองกำลังจากพวกมันเอง

ไม่ทันที่กลุ่มสองจะกรูเข้าหา กระบี่นับร้อยซึ่งก่อตัวรวมกันดุจมังกรก็โถมเข้าสู่ฝูงยักษา ทั้งศีรษะไม่ก็ลำตัวพร้อมขาดสะบั้น ทุกครั้งที่มวลกระบี่แหวกว่ายผ่านไปมาด้วยการควบคุมจากหยางเสี่ยวเทียน

แม้ร่างกายยักษาเหล่านี้จะมีการป้องกันอันน่าพรั่นพรึง แต่พวกมันกลับไม่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของกระบี่นับร้อยจากหยางเสี่ยวเทียนได้เลย

ส่วนหูซิงและหลี่ฉือ ได้เพียงเบิกตาตะลึงขณะมองตามศีรษะยักษา ที่เอาแต่ลอยกระเด็นไปทั่วนภากาศ

ภายใต้การโจมตีของกระบี่ยาวนับร้อย มันโถมเข้าหาฝูงยักษาทั้งสองพันประหนึ่งร่างมังกรกำลังม้วนตัวแหวกว่ายในอากาศ ทำให้เหล่ายักษาไม่สามารถปลีกตัวเข้าใกล้หยางเสี่ยวเทียนได้แม้สักช่วง

สำมะหาอะไรกับการเข้าใกล้หยางเสี่ยวเทียน เพียงพวกมันสามารถก้าวไปได้ในห้าถึงสิบฉื่อก็นับว่ายากมากพอแล้ว ดูเหมือนความมุ่งหวังของหูซิง ที่หมายให้หยางเสี่ยวเทียนตายด้วยคมเคี้ยวยักษาพวกนี้ จะเริ่มไม่เข้าท่าเสียแล้ว

ด้วยเพลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม จำนวนยักษาสองพันตัวก็เริ่มเหลือน้อยลงเรื่อยๆ การกวาดล้างด้วยกระบี่นับร้อยจึงพานยากขึ้น ทำหยางเสี่ยวเทียนต้องสืบเท้าเข้าสังหารเหล่ายักษาที่เหลือรอดด้วยตนเอง

ทุกย่างก้าวของเขา จะต้องมีเลือดสีเขียวเข้มสาดกระเซ็นขึ้นตามห่วงอากาศ เมื่อเฝ้ามองจากระยะไกล หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ต่างจากเทพสังหารซึ่งเดินอยู่ท่ามกลางนรกโลหิต

ยักษาที่เหลือถูกฆ่าและกดดันให้ต้องล่าถอยออกไปทีละตัวสองตัว

เพียงไม่นาน หยางเสี่ยวเทียนก็เรียกกระบี่นับร้อยกลับมา เมื่อยักษาลดน้อยลงมากขึ้น หลังเขาหยุดใช้กระบี่ หมัดทั้งสองก็ได้ใช้การทันที

ทันใดนั้น ทั่วทั้งหุบเขาก็ดังกึกก้องไปด้วยเสียงคำรามของมังกร

ภายใต้หมัดจากหยางเสี่ยวเทียนที่ซัดไปเบื้องหน้า มังกรเก้าสิบเก้าตัวซึ่งเป็นปราณแท้ก็แตกออกพร้อมโจมเข้าหาศัตรู

บูม!

ยักษาหลายสิบตัวถูกพัดพาร่างปลิวถอยกลับ ก่อนทั้งศีรษะ ลำตัวและแขนขาจะระเบิดกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

หลังหยางเสี่ยวเทียนทะลวงเข้าสู่ขั้นราชันยุทธ์ ปราณแท้ในตันเถียนก็หลอมรวมเป็นแก่นแท้ ทำให้ปราณมังกรและพละกำลังของมันแข็งแกร่งขึ้นมาก

ไม่นานจากนั้น ทุกอย่างก็เริ่มลงตัว มีเพียงหยางเสี่ยวเทียนที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณของบรรดาฝูงยักษา

แต่เนื้อตัวและอาภรณ์สีฟ้าอ่อนของหยางเสี่ยวเทียน กลับยังคงสะอาดบริสุทธิ์ไร้ซึ่งมลทินอย่างร่องรอยจากเลือดกระเซ็น

หยางเสี่ยวเทียนเงยหน้าขึ้น ก่อนเหลือบมองไปยังหูซิงและหลี่ฉือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำทั้งสองรีบก้มศีรษะพานรู้สึกราวกับตกลงไปในห้องใต้ดินอันหนาวเหน็บ

สีหน้าพวกเขาเปลี่ยนเป็นม่วงหมอง ครั้นสัมผัสได้ว่าหยางเสี่ยวเทียนกำลังสืบเท้าเดินมุ่งเข้ามาใกล้

แม้นหวั่นกลัวจวนขวัญเสีย แต่ขาที่มุ่งหวังเคลื่อนไหวหลบหนีกลับไม่ทำงานเสียนี่

“ทะ ท่านเจ้าตำหนักหยาง” หูซิงเอ่ยขึ้น ทันทีที่เขากล่าวความหวาดกลัวก็ทำน้ำเสียงสั่นเทาด้วยมิอาจควบคุมได้