บทที่ 232 พี่ใหญ่เหล่ยค้นพบธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์

“ท่านเจ้าตำหนักหยาง ได้โปรดอย่าฆ่าข้า ไว้ชีวิตข้าเพื่อเห็นแก่หน้าอาจารย์ข้าสักครั้งเถิด ยกโทษให้ข้า ยกโทษให้ข้าเถิดท่านเจ้าตำหนัก” หูซิงยังคงคร่ำครวญ

“ฆ่าเจ้าหรือ” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยถามน้ำเสียงนิ่งเฉย “หูซิง เจ้าไม่ได้บอกว่าจะปกป้องและดูแลข้าหรือ แล้วเพราะเหตุใด ข้าถึงต้องฆ่าเจ้าด้วย”

หูซิงแทบอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “ท่านเจ้าตำหนักหยาง ข้าคิดผิดแล้ว ข้าไม่ควรส่งเติ้งอี้ติดตามสังหารท่าน”

หยางเสี่ยวเทียนส่ายศีรษะ “เมื่อทราบอย่างนี้แล้ว ไฉนเจ้ายังคิดจะลงมือ ตั้งแต่แรก” ครั้นกล่าวถึงจุดนี้ กระบี่ตงเทียนก็ปรากฏขึ้นในมือเขา

หูซิงมองกระบี่ตงเทียนยังมือหยางเสี่ยวเทียน ความโลภพลันประกายในแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารทันที เขาซัดหมัดออกไปหมายทะลวงอกหยางเสี่ยวเทียนขณะเขาไม่ทันระวัง

ระยะห่างหยางเสี่ยวเทียนกับหูซิงอยู่ใกล้กันมาก กระทั่งเขาตัดสินใจลงมืออย่างกะทันหัน ด้วยเจ็บแค้นแม้นประสบเห็นความสะพรึงกลัว สติปัญญาก็มิอาจยับยั้งหัวใจเขาได้

ครั้นกำปั้นหูซิงกำลังทะลวงเข้าหน้าอกหยางเสี่ยวเทียน กระบี่ตงเทียนในมือเขาก็พลันสั่นสะเทือนพร้อมแทงทะลุหมัดหูซิงที่พุ่งมาทันที

หลังกระบี่ตงเทียนโผล่ออกจากหมัดหูซิง มันก็เคลื่อนทะลวงอก จนทะลุด้านหลังเขาต่อโดยพลัน

หูซิงได้เพียงยืนมองกระบี่ตงเทียนทะลวงผ่านอกตนตัวแข็งทื่อ

“ศิษย์พี่หู่!” หลี่ฉือบันดาลโทสะ พร้อมแทงหยางเสี่ยวเทียนด้วยกระบี่ยาวในมือ

ยังไม่ทันยกกระบี่ในมือ หลี่ฉือก็ถูกหยางเสี่ยวเทียนสะบัดตัวเขาออกไปจนนอนกลิ้งกับพื้นอยู่สองสามตลบ

จากนั้น หยางเสี่ยวเทียนจึงโบกมือ ปล่อยกระบี่นับร้อยเหินออกไปโจมตีหลี่ฉือ สนองความต้องการเขาอย่างต่อเนื่อง

หลี่ฉือถูกกระบี่นับร้อยโถมเข้าใส่ จนร่างลอยติดผนังหุบเขาก่อนระเบิดจนเลือดเนื้อสาดกระเซ็นแปดเปื้อนเต็มไปทั่ว

หลังหยางเสี่ยวเทียนดึงกระบี่ตงเทียนออกจากหน้าอกหูซิง กายเขาถึงล้มลงกับพื้น ก่อนอ้าปากเอ่ยพูดเป็นระยะ

“หยาง เสี่ยว เทียน…” เมื่อกล่าวถึงจุดนี่ ลมหายใจเขาก็พลันหยุดลง

สำหรับสิ่งที่เขาต้องการจะกล่าวต่อไป มิอาจมีผู้ใดล่วงรู้ได้

เมื่อเห็นความไม่เต็มใจแลเสียใจบนใบหน้าหูซิง หยางเสี่ยวเทียนก็หันหลังกลับ เดินเข้าถ้ำในหุบเขาด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึก

แม้หุบเขาแห่งนี้ จะเป็นกับดักที่เหล่ายักษาวางอุบายไว้ แต่ภายในถ้ำก็มีสวนสมุนไพรอยู่จริงรวมถึงโสมโลหิตพันปี เห็ดหลินจือทองพันปี และสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถขั้นมหาสมบัติ

หยางเสี่ยวเทียนนำโสมโลหิตพันปี เห็ดหลินจือทองอายุพันปี และสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถขั้นมหาสมบัติภายในสวนไปทั้งหมด

และเขายังนำหอกเหล็กสามง่ามมากกว่าหกสิบชิ้น ดาบใหญ่และแหวนอวกาศซึ่งอยู่ในตัวยักษาเหินเวหา เก็บใส่แหวนเตาหลอมไปด้วย

เพราะเหล็กชั้นดีซึ่งเป็นวัสดุสำหรับหลอมอาวุธขั้นมหาสมบัติก็หายากเช่นกัน ดังนั้น หากหอกเหล็กสามง่ามและดาบเหล่านี้ได้รับการขัดเกลาใหม่โดยเขา พวกมันก็จะเป็นอาวุธวิญญาณขั้นมหาสมบัติที่แกร่งมากกว่าหกสิบชิ้น

หลังหยางเสี่ยวเทียนจากไป แผนการก็เป็นไปตามที่โหยวเสวี่ยพร้อมสมุนมันคาดการณ์ไว้ ว่าต้องมีมนุษย์อีกหลายผู้ได้รับข่าวลือเกี่ยวกับถ้ำ ซึ่งเป็นอุบายของมันมายังหุบเขาแห่งนี้ทีละกลุ่มๆ

แต่เมื่อทุกคนมาถึงหุบเขา พวกเขาก็ได้ตื่นตะลึงครั้นประสบเห็นกองซากศพของเหล่ายักษาเท่าเขาลูกหนึ่ง แน่นิ่งอยู่เบื้องหน้าสภาพอย่างสยดสยอง

เฉินจื่อหานและเฉิงหลงมาถึงที่เกิดเหตุก็พานตกใจไม่แพ้กัน

“ยักษาสองพันตัว และยักษาเหินเวหาหกสิบหรือเจ็ดสิบตัว!” ปากเฉิงหลงอ้าค้าง “ผู้ใดสังหารพวกมันกัน”

แม้แต่บุตรสายฟ้าจากสำนักเหล่ยถิงก็ไม่อาจมีความแข็งแกร่งขนาดนั้นได้

เฉินจื่อหานเดินตรวจดูซากศพพวกนี้อยู่สักพัก ก่อนจู่ๆ หัวใจนางจะเต้นเร็วผิดปกติพร้อมมือที่ถือกระบี่จะกระชับแน่นขึ้น

ท่ามกลางซากศพยักษาเหินเวหาที่กลาดเกลื่อนไปทั่ว ดวงตากลมโตของนางพลันสบกับร่างคนที่คุ้นเคย ไฉนหูซิงและหลี่ฉือถึงกลายเป็นหนึ่งในร่างไร้วิญญาณนับพันเหล่านี้ได้

ยิ่งนางจับจ้องมองดูทั่วทั้งร่างกายหูซิง เนื้อตัวนางก็ยิ่งสั่นไหว ในใจพานรู้สึกหวาดหวั่นอย่างอธิบายไม่ถูก

อาการสั่นเช่นนี้ ทำมือและเท้านางรู้สึกชากระทั่งหนาวเหน็บจนขนลุกแปลกๆ

ครั้นเฉิงหลงประสบเห็นร่างไร้วิญญาณหูซิง ใบหน้าเขาก็พลันซีดเผือด ความรู้สึกแลอาการหวาดกลัวก็ไม่ได้ดีไปกว่าเฉินจื่อหานเลย

หูซิงซึ่งเป็นเหมือนสหายคนสนิทเขา ยังสนทนาแลหัวเราะชอบใจกับเขาที่จัตุรัสพระราชวังเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง แล้วไฉนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

หยางเสี่ยวเทียนที่ออกมาได้สักพัก ก็พบถ้ำอีกที่แห่งหนึ่งซ่อนอยู่พร้อมเข้าไปหลบในนั้น เขาหยิบแหวนอวกาศโหยวเสวี่ยและของตัวอื่นๆ ออกมาเปิดดูทีละวง

ยักษาเหินเวหาในขั้นราชันยุทธ์นั้น มีของล้ำค่ามากกว่าเหล่ายักษาธรรมดาเสียจริง

ข้าวของในแหวนเหล่านี้ ทำหยางเสี่ยวเทียนประหลาดใจไม่น้อย ภายในแหวนอวกาศของยักษามากกว่าหกสิบตัว โหยวเสวี่ยมีหินวิญญาณระดับต่ำมากกว่าสามร้อยก้อน

โอสถขั้นมหาสมบัติมากกว่าหนึ่งโหล และคัมภีร์พลังเวทย์มากกว่าสิบเล่ม หนึ่งในนั้นคือคัมภีร์พลังเวทย์ระดับมหาจอมเวทย์ด้วย

นอกเหนือจากนี้ ยังมีทองมากกว่าสี่ล้านเหรียญอีก

ไม่กี่วันต่อมา

ระหว่างวันหยางเสี่ยวเทียนก็ล่าสัตว์อสูร ฝึกฝนเพลงกระบี่ พลังเวทย์ และนั่งเข้าฌานบ่มเพาะปราณมังกรแรกเริ่มภายในถ้ำครั้นตกเวลากลางคืน

สัตว์อสูรแข็งแกร่งในขั้นราชันยุทธ์มากถึงร้อยตัว ถูกสังหารตายภายใต้กระบี่หยางเสี่ยวเทียนไปไม่น้อยทีเดียว

สำหรับสัตว์อสูรในขั้นเซียนสวรรค์ ตายสิ้นจำนวนนับไม่ถ้วน

ในวันนี้เอง หยางเสี่ยวเทียนซึ่งกำลังออกเดินทางอยู่เงียบๆ ก็ได้ประสบเห็นศิษย์กลุ่มใหญ่จาก สำนักเหล่ยถิงรีบวิ่งไปข้างหน้า

“พี่ใหญ่เหล่ย ค้นพบธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ แต่ศิษย์สำนักเสินไห่และกลุ่มศิษย์จากสำนักยวินฮุย ก็มาเพื่อแย่งชิงมันเช่นกัน พี่ใหญ่เหล่ยจึงเรียกพวกเราให้รีบไปโดยเร็ว!”

ธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์อย่างนั้นหรือ!

หยางเสี่ยวเทียนประหลาดใจ ครั้นได้ยินสิ่งที่ศิษย์จากสำนักเหล่ยถิงกล่าว