บทที่ 14: คริติคอลพันเท่า มหาเวทห้าธาตุโกลาหล!

บทที่ 14: คริติคอลพันเท่า มหาเวทห้าธาตุโกลาหล!

"ท่านอาจารย์ นี่หรือคือ 'ไม่อันตรายถึงชีวิต' ที่ท่านว่า?" เขากัดฟันพูดในใจ

"เจ้าหนู อดทนหน่อย" เสียงของผู้เฒ่าโอสถดังก้องขึ้น "ลมพายุเก้าโยวที่นี่มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการขัดเกลากายาศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า"

"จงเดินลึกเข้าไปในคุกใต้ดิน ข้าสัมผัสได้ถึงความผันผวนประหลาดบางอย่างที่จุดลึกสุดของที่นี่"

เซียวฝานได้ยินดังนั้นก็ได้แต่กัดฟันแน่น ทนรับการโจมตีของลมพายุ ก้าวเดินทีละก้าวด้วยความยากลำบากอย่างยิ่ง มุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของคุกใต้ดิน

ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้า นำมาซึ่งความเจ็บปวดมหาศาล...

ช่วงเวลา 23:00 น. - 01:00 น. มาถึงอย่างเงียบเชียบ

ลู่หยวนนั่งอยู่ภายในถ้ำเซียนบนยอดเขาฉางซาง

【ติง ข่าวกรองรายวันได้รับการรีเฟรชแล้ว】

ข่าวกรองใหม่สามชิ้นปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

【ข่าวกรองสีเขียว: ลึกเข้าไปในลำธารหมอกเย็นด้านหลังภูเขา หญ้าไขกระดูกเหมันต์อายุร้อยปีจะสุกงอมในตอนเที่ยงของวันนี้ หญ้าชนิดนี้เป็นหนึ่งในสมุนไพรเสริมสำหรับการปรุงยาชำระจิต ซึ่งสามารถขัดเกลาจิตใจและมีผลอัศจรรย์ในการทำให้จิตแห่งเต๋ามั่นคง 【คลิกเพื่อดูพิกัด】】

【ข่าวกรองสีขาว: ผู้อาวุโสหลิวเมิ่งซีแห่งหอโอสถ จะเชิญเจ้าสำนักกู้ชิงเสวี่ยไปที่หอโอสถของนางในวันนี้ โดยอ้างว่าจะหารือเรื่องสูตรยา

ในความเป็นจริง นางตั้งใจจะสังเกตปฏิกิริยาของกู้ชิงเสวี่ย เพื่อทดสอบขอบเขตที่แท้จริงของอาการบาดเจ็บของบรรพชนเฒ่าชิงหยุน และตัดสินว่าบรรพชนเฒ่าใกล้จะสิ้นอายุขัยแล้วจริงหรือไม่】

【ข่าวกรองสีม่วง: บุตรแห่งโชคชะตาเซียวฝาน จะไปถึงส่วนลึกที่สุดของคุกใต้ดินโยวหมิงในวันนี้ ช่วงเวลา 01:00 น. - 03:00 น.

ภายใต้การชี้แนะของเศษเสี้ยววิญญาณผู้เฒ่าโอสถ เขาจะใช้เพลิงแก้วผลึกทองคำที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาเผาผนังหินพิเศษที่อยู่ลึกเข้าไป และค้นพบวิชาบ่มเพาะระดับนักบุญที่ซ่อนอยู่ – "เคล็ดวิชามหาทุรกันดารเผาสวรรค์"】

สายตาของลู่หยวนตกกระทบลงบนข่าวกรองทั้งสามชิ้นที่รีเฟรชบนหน้าจอระบบ และแววตา "เป็นไปตามคาด" ก็ฉายวาบขึ้นบนใบหน้า

การขังเซียวฝานไว้ในคุกใต้ดินโยวหมิง เดิมทีเป็นเพียงหมากที่เขาวางไว้เล่น ๆ

จุดประสงค์ก็เพื่อดูว่าเขาจะสามารถบีบคั้นวาสนาที่ซ่อนอยู่ของบุตรแห่งโชคชะตาผู้นี้ออกมาได้หรือไม่

และตอนนี้ ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้

วิชาบ่มเพาะระดับนักบุญ เคล็ดวิชามหาทุรกันดารเผาสวรรค์

วิชาบ่มเพาะระดับนี้สามารถก่อให้เกิดมรสุมโลหิตและการนองเลือดได้ แม้กระทั่งในแดนรกร้างบูรพาทั้งหมด

ส่วนข่าวกรองสีเขียวและสีขาวสองชิ้นก่อนหน้านั้น เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

หญ้าไขกระดูกเหมันต์เป็นเพียงสมุนไพรวิญญาณอายุร้อยปี มันไม่มีประโยชน์อะไรมากนักสำหรับเขาอีกต่อไป

และการหยั่งเชิงของหลิวเมิ่งซี ก็อยู่ในการคำนวณของเขาแล้วเช่นกัน

ทว่า เพื่อทำให้ละครฉากนี้สมจริงยิ่งขึ้น

เขายังคงส่งกระแสจิตเรียกตัวกู้ชิงเสวี่ยมายังถ้ำเซียน

"ท่านพี่" กู้ชิงเสวี่ยเข้ามาใกล้ ท่าทีของนางเป็นธรรมชาติขึ้นมาก

"ชิงเสวี่ย มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องการความร่วมมือจากเจ้า" น้ำเสียงของลู่หยวนราบเรียบ

"เชิญท่านพี่บัญชามาได้เลยเจ้าค่ะ"

"ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เจียงอู๋หยา จ้าวกู๋จี๋ และหลิวเมิ่งซี อาจจะมาสอบถามอาการของข้าจากเจ้า"

ลู่หยวนกล่าวช้า ๆ "หากพวกเขาถาม เจ้าจำไว้เพียงเรื่องเดียว: จงทำสีหน้าให้ดูทุกข์ใจและกังวล"

"เจ้าต้องแสร้งทำเป็นพลั้งปากเปิดเผยให้พวกเขารู้ว่า อาการบาดเจ็บแห่งเต๋าของข้ายังไม่หายดี แต่ถูกกดข่มไว้ชั่วคราวด้วยวิชาลับเท่านั้น ตอนนี้เวลาของข้าเหลือน้อยเต็มที และข้ากำลังจะสิ้นหนทางแล้ว"

กู้ชิงเสวี่ยเป็นคนฉลาด นางเข้าใจเจตนาของลู่หยวนทันทีที่ได้ยิน

นี่คือแผนการล่อให้อสรพิษออกจากรู

นางพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ศิษย์เข้าใจแล้ว และจะไม่ทำให้ท่านพี่ผิดหวังเจ้าค่ะ"

"ไปเถอะ"

หลังจากกำชับกู้ชิงเสวี่ยแล้ว ร่างของลู่หยวนก็วูบไหวและหายไปจากที่เดิม

เขาไม่ได้ทำให้ใครแตกตื่น ลอบเข้าไปในคุกใต้ดินโยวหมิงที่หนาวเหน็บและชื้นแฉะโดยตรง

เขามองว่าลมพายุเก้าโยวที่นั่นไม่ต่างอะไรกับสายลมพัดผ่าน

ด้วยความคิดเพียงเล็กน้อย

"เคล็ดวิชาอีกาทองคำแปลงรุ้ง"

ร่างกายของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งสีทองเจิดจรัส เมินเฉยต่อเส้นทางอันซับซ้อนภายในคุกใต้ดิน และไปถึงส่วนลึกที่สุดของคุกใต้ดินในชั่วพริบตาด้วยความเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้

ที่นี่ ลมพายุรุนแรงที่สุด และไอปีศาจหยินก็เข้มข้นที่สุด

สายตาของลู่หยวนตกกระทบลงบนผนังหินที่ดูธรรมดาตรงปลายทาง

เขาสัมผัสได้ว่าภายในผนังหินนี้ มีพลังค่ายกลที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่งซ่อนอยู่

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เรียกเพลิงแท้นิพพานออกมาทันที

เปลวเพลิงสีแดงชาดลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้ว

เพียงแค่สะบัดเบา ๆ เปลวเพลิงก็พุ่งไปกระทบผนังหิน

ซู่

ผนังหินแข็งแกร่ง เมื่อสัมผัสกับเพลิงแท้นิพพาน ก็เริ่มหลอมละลายอย่างรวดเร็วราวกับน้ำแข็งเจอน้ำมันเดือด

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ

เมื่อผนังหินละลาย ชั้นของตัวอักษรสีทองก็ปรากฏออกมาจากภายใน

บรรทัดตัวอักษรสีทองที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายโบราณและทรงอำนาจ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เคล็ดวิชามหาทุรกันดารเผาสวรรค์

นี่คือวิชาบ่มเพาะระดับนักบุญขั้นสูงสุดที่นำทางไปสู่ระดับมหายานได้โดยตรง

ลู่หยวนกวาดสัมผัสเทวะผ่านไปเพียงครั้งเดียว ก็จดจำวิชาบ่มเพาะทั้งหมดได้แล้ว

หลังจากตรวจสอบเสร็จ แววชื่นชมก็ฉายวาบในดวงตาของเขา

วิชาบ่มเพาะนี้ช่างวิจิตรพิสดารจริง ๆ

แต่มันก็แค่นั้นแหละ

โดยปราศจากความเสียดายใด ๆ เพลิงแท้นิพพานที่ปลายนิ้วของเขาก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

เปลวเพลิงสีแดงชาดอันร้อนแรงกลืนกินเคล็ดวิชามหาทุรกันดารเผาสวรรค์จนหมดสิ้นในพริบตา

ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ ทิ้งไว้แม้แต่น้อย

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาเช่นกัน

【ติง ปล้นวาสนาระดับสีม่วงของบุตรแห่งโชคชะตาเซียวฝาน "เคล็ดวิชามหาทุรกันดารเผาสวรรค์" ได้สำเร็จ ทริกเกอร์การคืนกำไรแบบคริติคอลพันเท่า ได้รับวิชาบ่มเพาะระดับเซียน "มหาเวทห้าธาตุโกลาหล เล่มหนึ่ง" และได้รับรางวัลแต้มชะตา 1,000 แต้ม】

วิชาบ่มเพาะระดับเซียน

จิตใจของลู่หยวนสั่นไหวเล็กน้อย

แม้จะเป็นเพียงเล่มแรก แต่มันก็เพียงพอให้เขาบ่มเพาะไปจนถึงระดับเซียนแท้จริงได้

วิชาบ่มเพาะระดับนี้ อย่าว่าแต่ในแดนรกร้างบูรพาเลย ต่อให้ทั่วทั้งสามพันมรรคาวิถี ก็หาได้ยากยิ่งราวกับขนเฟิ่งหวงและเขากิเลน

ในชั่วพริบตา ความรู้ความเข้าใจอันลึกซึ้งเกี่ยวกับมหาเวทห้าธาตุโกลาหล ราวกับทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ ก็ไหลบ่าเข้าสู่ทะเลจิตสำนึกของเขา

เขาเข้าใจความลึกลับทั้งหมดของวิชาเซียนสูงสุดนี้ในทันที

ทว่า การเริ่มต้นฝึกฝนไม่ใช่เรื่องง่าย

การฝึกฝนวิชานี้จำเป็นต้องมีเงื่อนไขเบื้องต้นสองประการ

ประการแรก ต้องครอบครองกายาห้าธาตุในตำนาน

ประการที่สอง ต้องใช้สมบัติล้ำค่าฟ้าดินห้าชนิดที่มีคุณสมบัติธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน เพื่อสร้างรากฐานแห่งเต๋าห้าธาตุหมุนเวียน

ตอนนี้ลู่หยวนครอบครองกายาหยางบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นธาตุไฟ

และกายาดั้งเดิมของเขาคือ "กายาวิญญาณไม้อี๋มู่" ซึ่งเป็นธาตุไม้

นั่นหมายความว่า เขาเพียงแค่ต้องรวบรวมสมบัติล้ำค่าฟ้าดินที่มีคุณสมบัติธาตุทอง น้ำ และดิน อีกสามชนิด ก็จะสามารถพยายามเปลี่ยนมาฝึกฝนวิชาเซียนสูงสุดนี้ได้

ลู่หยวนอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด โชคดีที่เขามีระบบข่าวกรอง ดังนั้นการหาสมบัติล้ำค่าฟ้าดินสามชนิดนี้คงไม่ใช่เรื่องยาก

เขาใช้วิชาอีกาทองคำแปลงรุ้งอีกครั้ง แปลงกายเป็นสายรุ้งสีทองและออกจากคุกใต้ดินโยวหมิงไป

ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป

ในที่สุดเซียวฝานก็ลากสังขารที่เหนื่อยล้า ก้าวเดินทีละก้าวมาจนถึงส่วนลึกที่สุดของคุกใต้ดินได้สำเร็จ

เขาพิงผนัง หายใจหอบถี่

ตลอดทาง ปราณเลือดสีทองในกายของเขาแทบจะหมดเกลี้ยง

กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผลเช่นกัน

"ท่านอาจารย์ คือที่นี่หรือขอรับ?" เขาถามอย่างอ่อนแรงในใจ

"แปลกจริง" ในแหวน เสียงของผู้เฒ่าโอสถเจือไปด้วยความสับสนอย่างรุนแรง "เมื่อครู่นี้ ตาเฒ่าผู้นี้สัมผัสได้ชัดเจนว่าผนังหินตรงนี้มีความผันผวนของค่ายกลที่ทรงพลังมากซ่อนอยู่ แต่ไฉนตอนนี้มันถึงหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว?"

จบบท