บทที่ 6 เจตนาสังหาร

คืนนั้น ภายในห้องคาราโอเกะวีไอพีสุดหรูแห่งหนึ่ง

แสงนีออนแสบตาและเสียงดนตรีอึกทึกถูกถักทอเข้าด้วยกันเป็นตาข่ายแห่งความโกลาหลขนาดใหญ่

ชายร่างอ้วนคนหนึ่งเอนกายพิงโซฟาอย่างหมดสภาพ ล้อมรอบด้วยผู้หญิงหลายคน นั่นคือ บอสหลี่

สร้อยทองเส้นโตที่คอของเขาสะท้อนแสงวาบวับลามก ขณะร่างกายโยกไหวไปมา

ใบหน้ามันเยิ้มของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม ดูไม่ต่างจากเศรษฐีใหม่ที่เพิ่งรวย

เขากอดผู้หญิงแต่งหน้าจัดสองคน กรอกเหล้าเข้าปากพวกเธอ และฮัมเพลงเพี้ยน ๆ ไปด้วย

ผู้หญิงหัวเราะคิกคัก เสียงออดอ้อนนุ่มนวล

“ฮิฮิ บอสหลี่ คุณร้ายจริง ๆ เลย~”

“ใช่สิ ไม่ได้มาหลายวันแล้ว คิดถึงคุณจัง~”

บอสหลี่พอใจเป็นอย่างมาก ในขณะนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือแหลมคมก็ดังขึ้น ฉีกผ่านเสียงดนตรีอันนุ่มนวล

บอสหลี่เหลือบมองหน้าจออย่างไม่พอใจ ขมวดคิ้ว แล้วปัดรับสาย

“เฮ้! มีอะไร? ไม่ได้บอกไปแล้วเหรอว่าฉันกำลังยุ่ง?!”

“บอส…ผมเอง หูเหลียง…ผมถูกไอ้หมอนั่นที่ชื่อซูฟานซ้อมแล้วก็ถูกส่งเข้าโรงพยาบาล…”

สีหน้ามึนเมาบนใบหน้าของบอสหลี่หายวับไปในทันที เขากระโดดลุกจากโซฟาอย่างแรง!

“แกพูดว่าอะไรนะ?!”

“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์! ฉันให้แกไปพังร้านมัน แต่แกกลับถูกมันซ้อมจนเข้าโรงพยาบาล?”

ปลายสายอีกด้าน หูเหลียงรีบแก้ตัวด้วยเสียงสั่น

“บอส…ซูฟานคนนั้นเป็นผู้ฝึกอสูรระดับ 1 ดาว…ผมสู้เขาไม่ได้…”

“ผู้ฝึกอสูร 1 ดาวงั้นเหรอ? ฉันไม่สนใจว่าเขาจะเป็นอะไร!”

“ไสหัวไปเดี๋ยวนี้! อย่าคิดจะเอาเงินจากฉันแม้แต่แดงเดียว!”

สายถูกตัดอย่างโหดเหี้ยม

บอสหลี่ทรุดนั่งกลับลงบนโซฟา เสียงดนตรีทั้งห้องดูเหมือนจะเงียบลงไป

ผู้หญิงสองคนเงียบกริบเหมือนหนู ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

แววตาของเขาฉายประกายโหดเหี้ยม

ซูฟานก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง กล้าดียังไงมาเปิดร้านในอาณาเขตของฉัน แล้วยังส่งลูกน้องของฉันเข้าโรงพยาบาล?

บอสหลี่ผลักผู้หญิงรอบตัวออกไป พวกเธอล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงกรีดร้อง

ถ้าฉันไม่สั่งสอนแก ฉันก็ไม่ใช่แซ่หลี่แล้ว!

เขาหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา แล้วกดหมายเลขหนึ่ง

“อาเปา ไปสืบประวัติของเด็กคนนั้นมาให้ฉัน”

บอสหลี่หรี่ตา เนื้อบนใบหน้ากระตุกด้วยความโกรธ

“ไม่ใช่แค่ให้ร้านของมันปิดตัว ฉันยังอยากให้มันหายไปจากโลกนี้ด้วย!”

……

เช้าวันถัดมา

แสงแดดส่องลอดผ่านช่องม่าน ทิ้งจุดแสงบางส่วนลงบนพื้นห้องนอน

ซูฟานยืดเส้นยืดสาย แล้วลุกนั่งบนเตียง

สติจมดิ่งเข้าสู่จิตสำนึก

“ระบบ ตรวจสอบคุณสมบัติส่วนตัว”

[โฮสต์: ซูฟาน]

[ระดับ: ผู้ฝึกอสูร 1 ดาว ขั้นต้น]

[แต้มจักรกล: 10]

[ทักษะ: แบ่งปัน (ก้าวดวงดาว 100%)]

[พละกำลังร่างกาย: 125]

[พลังชีวิตและเลือด: 249/249]

[สัตว์วิญญาณ: ไม่มี]

[พื้นที่ควบคุมอสูร: 500 ลูกบาศก์เมตร]

[ร่างกาย: เนื้อหนังอ่อนแอ]

[อาการ: ปกติ]

อินเทอร์เฟซของระบบเรียบง่ายและชัดเจน

“แต้มจักรกลนี้ใช้ทำอะไรได้?” ซูฟานถามในใจ

เสียงจักรกลเย็นชาดังขึ้นทันที

“จำนวนแต้มจักรกลที่ได้รับ มีความเกี่ยวข้องกับระดับการดัดแปลงจักรกลที่โฮสต์ดำเนินการ”

“ฉันถามว่ามันเอาไว้ทำอะไร!”

“คำเตือน! ยังไม่ถึงเงื่อนไขการเปิดใช้งาน ไม่สามารถให้คำอธิบายได้!”

“……”

ซูฟานพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง

ระบบหมานี่ ป้องกันโฮสต์เหมือนป้องกันขโมยจริง ๆ

แต่เมื่อสายตาเขาตกลงบนค่าของพื้นที่ควบคุมอสูร มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้

“พื้นที่ควบคุมอสูร 500 ลูกบาศก์เมตร นี่มันเกินไปแล้ว!”

นอกจากพลังที่เพิ่มขึ้นแล้ว ในบัญชียังมีเงินเพิ่มมาอีกสองล้าน ซึ่งคือความมั่นใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ พลางล้างหน้าและคิดแผนไปด้วย

“เงินต้องใช้ให้คุ้มค่า ขั้นแรก ไปตลาดมืดเพื่อเพิ่มพลัง นั่นคือวิธีที่ดีที่สุด”

“โลหะเกรดสูงเป็นสิ่งจำเป็น และเทคโนโลยีการดัดแปลงสัตว์วิญญาณเป็นจักรกล คือรากฐานของอนาคตฉัน”

ขณะที่กำลังคิดอยู่ โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นกะทันหัน และมีการแจ้งเตือนข่าวเด้งขึ้นมา

ช็อก! เกิดการโจมตีของอสูรป่าอีกครั้งในเมืองของเรา ขอให้ประชาชนเฝ้าระวังสัตว์เลี้ยงของตนเองให้ดี!

พาดหัวข่าวแทงทะลุประสาทของเขา

“พูดถึงเรื่องนี้ ในฐานะแพทย์สัตว์วิญญาณ ฉันยังไม่มีสัตว์วิญญาณเป็นของตัวเองเลย”

ก่อนหน้านี้จนถึงขั้นเลี้ยงตัวเองยังไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอสูรกินเงิน

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

สัตว์วิญญาณในโลกนี้สามารถต่อสู้และป้องกันได้ เป็นทั้งคู่หูและพลังการรบอันแข็งแกร่ง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟัน ซูฟานเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง และสวมหน้ากากกับแว่นกันแดด นี่คือมาตรฐานเวลาไปตลาดมืด สถานที่แบบนั้นเต็มไปด้วยคนดีคนร้าย ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

“ภารกิจของระบบคือรักษาสัตว์วิญญาณพิการสิบตัว เมื่อทักษะของฉันถูกเปิดเผย ย่อมดึงดูดความโลภอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันต้องรีบคว้าพลังที่ใช้ปกป้องตัวเองให้ได้เร็วที่สุด!”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่คันหนึ่งก็จอดใกล้ทางเข้าตลาดมืด

ทว่าในวินาทีที่ลงจากรถ ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมในฐานะผู้ฝึกอสูรระดับ 1 ดาว ก็จับได้ถึงความรู้สึกว่ากำลังถูกจับตามองอย่างแผ่วเบา

มีคนตามเขามา! ตั้งแต่ตอนขึ้นรถแล้ว!

ซูฟานแค่นหัวเราะในใจ ไม่ต้องคิดก็รู้ ต้องเป็นคนที่บอสหลี่ส่งมาแน่นอน

มาเร็วขนาดนี้ แสดงว่าไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ สินะ

ดีมาก!

คุณทำวันแรก ฉันก็ทำวันที่สิบห้า!

ในสถานที่อย่างตลาดมืด มีคนหายไปอย่างไร้สาเหตุทุกวัน ถ้ามีใครตายสักคน ก็น่าจะสมเหตุสมผลใช่ไหม?

……

ซูฟานที่สวมหน้ากากสีดำ เดินเข้าไปในทางเข้าตลาดมืดอย่างสงบ

ในมุมมืด อาเปาเลียริมฝีปากและตามไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่รู้เลยว่าตนเองถูกเปิดโปงไปแล้ว

แผงขายของในตลาดมืดกระจัดกระจายไปทั่ว พ่อค้าหลากหลายคนตะโกนเรียกลูกค้าด้วยเสียงแหบพร่า

ซูฟานกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าคนที่นี่มีภูมิหลังซับซ้อน และอาจมีแม้กระทั่งผู้ร้ายที่ถูกศาลสงครามตามล่า

เดินไปได้ไม่นาน แผงขายสัตว์วิญญาณก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เขาวางแผนจะหาสัตว์วิญญาณประเภทอินทรีก่อน แต่เสียดายที่สัตว์วิญญาณประเภทอินทรีหายากมาแต่ไหนแต่ไร และส่วนใหญ่ถูกผูกขาดโดยชนชั้นสูง หาได้ยากในตลาด

เจ้าของแผงสวมเสื้อคลุมสีเขียว เป็นผู้ฝึกอสูรระดับ 1 ดาวขั้นสูงสุด

ด้านหลังมีป้ายไม้เก่า ๆ แผ่นหนึ่ง ตั้งอยู่ เขียนอักษรใหญ่สี่ตัวว่า “เรือนราชาอสูร”

ซูฟานกระตุกมุมปาก สมกับเป็นตลาดมืด อุตสาหกรรมของขอทาน แต่น้ำเสียงกลับเป็นมหาเศรษฐี

“เฮ้! หนุ่มน้อย อยากซื้ออะไร?” ชายวัยกลางคนถามด้วยสำเนียงแปลก ๆ พร้อมรอยยิ้ม

ซูฟานเข้าเรื่องตรง ๆ “มีเสือดาบดำไหม?”

“แน่นอน ที่เรือนราชาอสูรมีทุกอย่าง!”

ชายวัยกลางคนพาซูฟานไปยังแถวกรงสัตว์

เขาชี้ไปที่เสือดาบดำตัวหนึ่งที่ดูอ่อนแรง แล้วยกนิ้วขึ้นห้านิ้ว “นี่คือเสือระดับ 1 ดาวขั้นกลาง ราคา: สามล้านห้าหมื่น!”

ซูฟานเริ่มวิเคราะห์

เป้าหมาย: เสือดาบดำ

ประเภทอสูรวิญญาณ – สายอสูร – เผ่าเสือดาบดำ

ศักยภาพ: B

ระดับ: 1 ดาว ขั้นกลาง

ค่าพันธุ์: 135

คุณสมบัติ: ความมืด, แสง (แฝง)

ทักษะการต่อสู้โดยกำเนิด: แฝง

ร่างกาย: เนื้อหนังอ่อนแอ

อาการ: กระดูกสันหลังส่วนท้ายมีรอยแตกแฝง พลังภายในปั่นป่วนและไม่สมดุล

ซูฟานยิ้ม

“บอส ปัดเศษหน่อย ลดให้ผมครึ่งหนึ่งเป็นไง?”

ตาของชายวัยกลางคนแทบถลนออกมา “หนึ่งล้านห้าแสน? ไม่ได้ ไม่ได้! นี่คือราชาอสูรวิญญาณห้าดาวนะ!”

ซูฟานส่ายหน้า แล้วยกสามนิ้ว

“สามแสน”

“แกเอามือป้ายขี้ใส่หน้าฉันหรือไง?!” ชายวัยกลางคนกระโดดขึ้น “หนุ่มน้อย แกล้อเล่นกับฉันเหรอ?”

“คุณต่างหากที่ล้อเล่นก่อน” ซูฟานพูดอย่างสงบ “คิดว่าผมมองไม่เห็นรอยเลือดเล็ก ๆ บนหลังมันหรือไง?”

สีหน้าชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วพูดว่า “เฮ้ หนุ่มหล่อ ก็แค่สิว ผมบีบมันเมื่อสองวันก่อนเอง สองล้าน เป็นไง?”

“หนึ่งหมื่น”

“แปดแสน! ต่ำกว่านี้ไม่ได้! คุณเป็นแค่ผู้ฝึกอสูร 1 ดาว จะหาสัตว์คุณภาพและระดับแบบนี้ที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว!”

ต่อรองกันหลายรอบ

สุดท้าย การซื้อขายก็สำเร็จที่ราคา สามแสน

ซูฟานทำสัญญาทันที และนำเสือดาบดำเข้าไปในพื้นที่ควบคุมอสูร

สัตว์วิญญาณตัวนี้ป่วยหนัก แต่ศักยภาพมหาศาล เปรียบเหมือนเสือมีปีก แต่เป็นเสือดาว! เมื่อรักษาหาย มูลค่าจะเพิ่มขึ้นสิบเท่า!

ซูฟานเดินต่อไปเรื่อย ๆ เพื่อมองหาวัสดุโลหะคุณภาพสูง

ในเวลาเดียวกัน ณ มุมมืดแห่งหนึ่ง

อาเปาได้เห็นทุกอย่าง ในฐานะผู้ฝึกอสูรระดับ 1 ดาวที่คลานออกมาจากสลัม เขาโหยหาสัตว์วิญญาณทรงพลังและเงินมากกว่าใคร

เด็กคนนั้นเมื่อครู่ ควักเงินสามแสนซื้อสัตว์วิญญาณพิการโดยไม่กระพริบตา นั่นหมายความว่าเขาต้องมีเงินมากกว่านี้แน่นอน!

ไฟแห่งความโลภลุกโชนในดวงตาของอาเปา ถ้าฆ่าเด็กเวรนี่ เงินทั้งหมดและสัตว์วิญญาณก็จะเป็นของเขา!