บทที่ 2 คดีฆาตกรรมมาเยือน

ภายในสวนดอกไม้หลังเรือนชั้นที่สาม ดอกท้อกำลังบานสะพรั่ง

แสงแดดสาดส่อง นกน้อยจิบน้ำค้าง บินโฉบไปมา และเกาะคอนบนกิ่งไม้อย่างร่าเริง

ศาลากลางน้ำ หญิงสาวสามคนกำลังดื่มชาอย่างเพลิดเพลิน

"เจียนเจีย อย่าเศร้าไปเลย อย่างน้อยท่านลุงกับท่านป้าก็ไม่เร่งรัดเจ้าเรื่องแต่งงานอีกแล้ว"

"นั่นสิเจียนเจีย ก็แค่ผู้ชายเหม็นๆ คนหนึ่ง เจ้าจะไปสนทำไมว่าเขาเป็นคนยังไง เดี๋ยวเจ้าก็หย่ากับเขาแล้ว"

"ในเมื่อเขารับปากว่าจะไม่ร่วมหอ ก็ปล่อยเขาไปเถอะ อย่างมากก็แค่เสียเงินเลี้ยงดูนิดหน่อย"

จ้าวเจียนเจียถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ "ข้าไม่ได้สนใจเขาหรอก เพียงแต่พวกบัณฑิตหน้าประตูส่งเสียงดังไม่เลิก จนท่านพ่อต้องออกไปจัดการ น่าอายจะตาย"

พอพูดเรื่องนี้ เพื่อนสาวข้างกายก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"เจียนเจีย ท่านลุงสมกับที่เป็นจอหงวนจริงๆ แค่กลอนวรรคเดียว ก็ทำเอาพวกบัณฑิตเงียบกริบเลย"

หญิงสาวอีกคนเสริม "ใช่สิ ต่อหน้าท่านจอหงวน พวกนั้นจะนับเป็นบัณฑิตอะไรได้ 'ควัน ล้อม สระ น้ำ หลิว' ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!"

พูดถึงเรื่องนี้ จ้าวเจียนเจียก็ยิ้มออกมา "ข้าก็ไม่คิดเหมือนกันว่าท่านพ่อจะใช้วิธีนี้ แต่มันได้ผลจริงๆ"

เพื่อนสาวยิ้มถาม "เจียนเจีย ด้วยความสามารถของเจ้า น่าจะต่อกลอนนี้ได้ใช่ไหม?"

จ้าวเจียนเจียส่ายหน้า "ควัน ล้อม สระ น้ำ หลิว (เยียน สั่ว ฉือ ถาง หลิว) แฝงธาตุทั้งห้าไว้ในตัวอักษร ลึกลับซับซ้อนเกินไป ข้าเองก็ต่อไม่ได้เหมือนกัน"

"เอ๊ะ เจียนเจีย นั่นสามีเจ้าหรือเปล่า?"

ทั้งสามมองไปข้างหน้าพร้อมกัน เห็นโจวหยวนเดินออกมาจากห้อง บิดขี้เกียจ แล้วระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

จากนั้นเขาก็ทำมือเป็นรูปโค้ง จับเป้ากางเกงสองสามที กระโดดขึ้นแล้วสะบัดข้อมือไปข้างหน้า

ท่าทางเลี้ยงบอลและชู้ตบาสอันสวยงามนี้ ในสายตาของสามสาวงาม กลับกลายเป็นพฤติกรรมบ้าบอที่ดูวิปริต

"เจียนเจีย เขา... เขาดูต่ำทรามจัง!"

"เป็นถึงบัณฑิต ทำไมถึงไม่สำรวมกิริยาแบบนี้ ดูเหลาะแหละจริงๆ"

แม้จะเป็นเพื่อนสนิท แต่พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ จ้าวเจียนเจียก็ยังรู้สึกอับอาย จนหน้าถอดสีไปไม่น้อย

โจวหยวนไหนเลยจะรู้เรื่องพวกนี้ เพิ่งยกน้ำชาเสร็จ อารมณ์กำลังดี ก็เลยออกกำลังกายเล่นๆ เท่านั้นเอง

ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป แค่เป็นหวัดคงจะตายเอาได้ง่ายๆ

ต้องรีบวางแผนออกกำลังกายและรีบลงมือทำ

ถ้าสุขภาพไม่ดี จะไปมีความสุขกับชีวิตได้ยังไง

โจวหยวนตัดสินใจว่าจะหาช่างไม้มาทำอุปกรณ์ออกกำลังกาย แล้วก็หาจอมยุทธ์มาสอนวิชาต่อสู้ ถ้าในยุทธภพมีคนเก่งระดับก๊วยเจ๋งหรืออั้งชิกง ก็คงจะดีไม่น้อย

ร่างกายอายุสิบแปด ยังทันถมเถ!

รอถึงเวลาหย่ากับจ้าวเจียนเจีย ข้าก็จะเป็นจอมยุทธ์ท่องไปในยุทธภพ ควงคู่กับจอมยุทธหญิง ท่องเที่ยวไปทั่วหล้า ช่างมีความสุขเสียจริง

คิดได้ดังนั้น โจวหยวนตาก็เป็นประกายทันที

เขาเห็นกิ่งไม้อยู่แทบเท้า ขนาดเท่าหัวแม่มือ ยาวประมาณสี่ฟุต ตรงและเรียบ...

ในสายตาผู้หญิง มันคือกิ่งไม้

แต่ในสายตาผู้ชาย มันคือกระบี่ซวนหยวน กระบี่ฉางหง กระบี่ชิงหัว กระบี่กานเจียง... เอาเป็นว่ากระบี่เทพสารพัดนึกนั่นแหละ!

โจวหยวนรีบหยิบมันขึ้นมา ทันทีที่กำไว้ในมือ เขาก็รู้เลยว่าดอกไม้ในสวนคงไม่รอดแน่

"หมื่นกระบี่สู่จุดกำเนิด!"

ตะโกนก้องพร้อมตวัดกระบี่ กลีบดอกท้อร่วงกราว

ในศาลากลางน้ำ สามสาวมองภาพนั้นด้วยความตะลึงงัน

"เจียนเจีย... สามีเจ้า... เป็นมือกระบี่ด้วยเหรอ? ท่าทางดูไม่ค่อยจะเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่นะ!"

"สงสารดอกท้อพวกนั้นจัง โดนฟันซะเละเทะ..."

จ้าวเจียนเจียรู้สึกว่าหน้าแตกจนไม่เหลือชิ้นดี ในที่สุดก็ทนไม่ไหวตะโกนออกไป "โจวหยวน! ทำบ้าอะไรของเจ้า!"

โจวหยวนเงยหน้าขึ้น เห็นสามสาวในศาลาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เขาโยนกิ่งไม้ทิ้ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปอย่างมาดมั่น

มีคนนอกอยู่ด้วย ยังไงก็ต้องรักษาภาพลักษณ์สามีที่ดีไว้ก่อน

โจวหยวนรีบยิ้มแย้มเดินเข้าไปหาจ้าวเจียนเจีย จับมือเธอไว้ ถามด้วยความห่วงใย "เจียนเจีย เจ้าไม่สบาย ควรจะพักผ่อนในห้องสิ"

จ้าวเจียนเจียงงไปชั่วขณะ ถามกลับ "ไม่สบายอะไร?"

โจวหยวนหัวเราะแห้งๆ "เป็นความผิดของสามีเอง เมื่อคืนรุนแรงป่าเถื่อนไปหน่อย ลำบากเจ้าต้องทนรับศึกหนัก ตอนนี้เดินไหวไหมจ๊ะ?"

เพื่อนสาวสองคนรีบเอามือปิดปาก ตาโตด้วยความตกใจ

ส่วนจ้าวเจียนเจียหน้าแดงแปร๊ด สะบัดมือโจวหยวนออก ตวาดลั่น "เจ้าพูดบ้าอะไร! พวกนาง... พวกนางเป็นพี่น้องที่ดีของข้า รู้เรื่องจริงกันหมดแล้ว"

โจวหยวนถอนหายใจโล่งอก "อ๋อ รู้อยู่แล้วเหรอ ดีจัง แม่นางทั้งสองอย่าเข้าใจผิดนะ ร่างกายข้าตอนนี้ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่"

จ้าวเจียนเจียโกรธจนปากสั่น หมายความว่ายังไง? เขาบริสุทธิ์? หรือข้าจะไปทำมิดีมิร้ายเขาได้!

เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบเหรอเนี่ย!

ส่วนโจวหยวนพูดต่อหน้าตาเฉย "แม่นางทั้งสองชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร? อายุเท่าไหร่ มีคู่หมั้นคู่หมายหรือยัง?"

คำถามนี้ทำเอาสองสาวเขินอาย หน้าแดงระเรื่อ ก้มหน้าหลบสายตา

จ้าวเจียนเจียโมโหจนควันออกหู "โจวหยวน! เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!"

โจวหยวนทำหน้าแปลกใจ "ข้า... ก็หาเพื่อนไง! เจ้าบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าเจอคนที่ถูกใจก็ให้บอก ข้าก็ต้องค่อยๆ หาโอกาสสิ"

จ้าวเจียนเจียพูดไม่ออก หอบหายใจแรง หน้าเริ่มซีดลงเรื่อยๆ

เขาเจอเพื่อนข้า ก็คิดจะจีบเลยเหรอ!

ไอ้สารเลว!

"เจ้า! เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้!"

เธอชี้หน้าโจวหยวน "อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก! ถ้าเจ้ามีความสามารถสักครึ่งหนึ่งของท่านพ่อ ข้าคงไม่ต้องกลัดกลุ้มขนาดนี้!"

เพื่อนสาวสองคนรีบช่วยผสมโรง

"โจวหยวน เจ้าเสียมารยาทเกินไปแล้ว!"

"ดูอย่างกลอนคู่ของท่านลุงสิ ควัน ล้อม สระ น้ำ หลิว ช่างเปี่ยมไปด้วยความรู้ เจ้ามีตัวอย่างที่ดีอยู่ตรงหน้า ทำไมไม่รู้จักเอาเยี่ยงอย่าง?"

เจอสามสาวรุมประณาม แถมยังได้ยินกลอนของตัวเอง โจวหยวนถึงกับอึ้ง

ไหงกลายเป็นพ่อตาแต่งไปซะงั้น?

จ้าวเจียนเจียกล่าวว่า "ท่านพ่อใช้แค่ห้าคำ ก็ทำให้บัณฑิตนับร้อยต้องล่าถอยด้วยความละอาย แต่เจ้า... กลับทำรุ่มร่ามกับเพื่อนข้าต่อหน้าต่อตา ข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ"

โจวหยวนเกาหัว อดพูดไม่ได้ "แต่กลอนคู่นั่นมัน..."

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงตะโกนก็ดังแทรกเข้ามา!

"เอาตัวโจวหยวนออกมา!"

"พาโจวหยวนกลับไปที่ว่าการเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียง กลุ่มมือปราบก็พุ่งเข้ามา ชักดาบตรงเข้าหาโจวหยวน

คราวนี้โจวหยวนงงเป็นไก่ตาแตก หันไปมองจ้าวเจียนเจีย ตาโต "คนจีบเจ้ามีมือปราบด้วยเหรอ?"

"โจวหยวน! ไปกับพวกเราซะดีๆ!"

เสียงเย็นชาดังขึ้น มือปราบหญิงร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มถือดาบยาว ท่าทางองอาจ สายตาคมกริบ

ดาบยังไม่ออกจากฝัก แต่ก็พาดอยู่ที่คอโจวหยวนแล้ว เธอพูดเสียงเย็น "อยู่นิ่งๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"

โจวหยวนร้องเสียงหลง "ผู้หญิงก็มาจีบเจ้าด้วยเหรอ? โลกนี้มันเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย!"

จ้าวเจียนเจียก็ตกใจเหมือนกัน รีบถาม "ทุกท่าน นี่มันเรื่องอะไรกัน..."

หัวหน้ามือปราบหญิงตอบเสียงเข้ม "โจวหยวนตกเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมนางโลมเสี่ยวเยว่แห่งหอจุ้ยชุน ทางการออกหมายจับให้คุมตัวไปสอบสวน! เอาตัวไป!"

ชายฉกรรจ์สามสี่คนกรูกันเข้ามาทันที!

"ช้าก่อน!"

โจวหยวนรีบพูด "ข้าเดินเองได้ ไม่ต้องใช้กำลังหรอก ร่างกายข้าไม่ค่อยแข็งแรง"

คดีฆาตกรรมปริศนาโผล่มาแบบงงๆ ทำเอาโจวหยวนทำตัวไม่ถูก แต่เขาก็รู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว

เขาขยับข้อมือ ปัดดาบของหัวหน้ามือปราบหญิงออกเบาๆ พูดว่า "อย่าทำแบบนี้สิ ข้าก็ยอมไปกับเจ้าดีๆ แล้วนี่ไง"

เขาหันกลับไปมองจ้าวเจียนเจีย "พวกเจ้าคุยกันไปก่อนนะ ข้าขอตัวไปดูที่ว่าการหน่อย"

จ้าวเจียนเจียไม่อาจทำใจดีสู้เสือได้อีกต่อไป เสียงสั่นเครือถามว่า "โจวหยวน... เจ้า... เจ้าฆ่าคนงั้นเหรอ?"

ฆ่าคนเหรอ? ในความทรงจำไม่มีนี่นา เจ้าของร่างเดิมก็ไม่น่าจะใจกล้าขนาดนั้น

ยังไงก็ต้องไปดูให้รู้เรื่อง

โจวหยวนจึงตอบว่า "ฆ่าไม่ฆ่า ข้าพูดเองก็ไม่มีใครเชื่อหรอก ไปกับเขาเถอะ เขาก็ทำตามหน้าที่"

พูดจบเขาก็โบกมือ เดินตามกลุ่มมือปราบไป

ทิ้งให้จ้าวเจียนเจียและเพื่อนสาวยืนอึ้งอยู่ในศาลา

ผ่านไปสักพัก จ้าวเจียนเจียขอบตาแดงก่ำ พึมพำว่า "ข้าได้ผู้ชายแบบไหนมาเป็นสามีเนี่ย! ไร้ความทะเยอทะยาน ไม่รู้จักกาลเทศะ แถมยังพัวพันคดีฆ่าคนอีก"

เพื่อนสาวรีบปลอบใจ "เจียนเจีย อย่าเพิ่งร้อนใจไป ยังไงท่านลุงก็เป็นคนไต่สวนคดี อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้"

"ใช่ๆ ไปดูที่ศาลกันเถอะ!"

"ถูกแล้ว ไป ไปดูที่ศาลกัน!"