บทที่ 51 กินแตงโม

บทที่ 51 กินแตงโม

โจวเหวินอุ้มแตงโมเดินมาที่ใต้ฐานไม้ในโซนพักผ่อน เขาถอดถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่ายที่ใช้ทำเป็นผนังออก เพื่อเปิดพื้นที่ให้กว้างขึ้น จากนั้นวางแตงโมลงบนฐานไม้

"ผ่านมาหลายวัน ในที่สุดก็สุกสักที" โจวเหวินนึกย้อนไปถึงตอนที่เพิ่งหย่อนเมล็ดแตงโมลงดินเมื่อหกวันก่อน แม้เวลาจะผ่านไปไม่นาน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนมันยาวนานเหลือเกิน

สาเหตุก็เพราะในหกวันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทำให้สภาพจิตใจต้องตื่นตัวและวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา เวลาในแต่ละวันจึงดูเหมือนถูกยืดออกไปจนไม่มีที่สิ้นสุด

โจวเหวินลองนึกถึงตอนที่เพิ่งเริ่มปลูกเมล็ดแตงโม ตอนนั้นเขายังวาดฝันว่าจะปลูกพืชแปลงใหญ่ เพื่อให้สามารถพึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ แต่ในความเป็นจริงความคิดนี้ทำได้ยากมาก

พื้นที่ผนังกระเพาะมีขนาดจำกัด แม้จะขยายตัวขึ้นตามการเติบโตของแฟนธอม เลวีอาธาน แต่มันก็เป็นกระบวนการที่ต้องใช้เวลายาวนาน

หากต้องการพึ่งพาตนเองได้จริงๆ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน อย่างน้อยต้องมีกระบะปลูกพืชขนาดเล็กสักยี่สิบสามสิบใบ หรือก็คือพื้นที่ประมาณยี่สิบถึงสามสิบตารางเมตร

ตอนนี้พื้นที่ผนังกระเพาะขยายขึ้นเพราะการเติบโตของแฟนธอม เลวีอาธานก็จริง แต่การขยายตัวนั้นเฉลี่ยออกไปทั่วทั้งผนังกระเพาะ พื้นที่ที่เพิ่มขึ้นมาจึงยังไม่เพียงพอให้วางฐานไม้เพิ่มได้

ดูจากอัตราการเติบโตของแฟนธอม เลวีอาธานในตอนนี้ที่โตวันละประมาณหนึ่งเมตร คาดว่าความยาวด้านของพื้นที่กระเพาะจะเพิ่มขึ้นหนึ่งเมตรทุกๆ 20 วัน

ดังนั้น ถ้าอยากวางกระบะปลูกพืชขนาดเล็กสักยี่สิบสามสิบใบ ความยาวด้านของพื้นที่กระเพาะต้องเพิ่มไปถึง 10 เมตร หรือมีพื้นที่รวม 100 ตารางเมตรเสียก่อน

ฐานไม้ของโจวเหวินโดยปกติจะกินพื้นที่ประมาณหนึ่งในห้าหรือหนึ่งในสี่ของกระเพาะ นั่นหมายความว่าจะเหลือพื้นที่สำหรับทำเกษตรแค่ 20-25 ตารางเมตร ซึ่งนี่ยังไม่รวมพื้นที่อยู่อาศัยขั้นต่ำที่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคำนวณดูแล้ว หากต้องการไปให้ถึงจุดที่พึ่งพาตัวเองได้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 100 วัน แต่โจวเหวินเพิ่งมาโลกนี้ได้แค่สิบวันเท่านั้น

แต่ในสิบวันนี้ เขาเฉียดตายมาแล้วถึงสี่ครั้ง วันแรกขนย้ายสาหร่ายเกือบขาดอากาศหายใจตาย วันที่สี่เจอหนอนสมอรัดเกือบตาย วันที่เจ็ดเจอหนอนสมอสองตัวลากลงน้ำเกือบจมตาย วันที่เก้าเข้าถ้ำสมบัติเจอกับหนอนเจาะหินที่เขาแทบไม่มีทางสู้

โจวเหวินลองนึกย้อนดู พบว่าสิบวันที่ผ่านมาของเขาช่างโลดโผนและอันตรายเหลือเกิน ขนาดนี้ยังต้องรออีกตั้ง 100 วันถึงจะพึ่งพาตัวเองได้ ถึงตอนนั้นจะมีชีวิตรอดอยู่รึเปล่ายังเป็นปัญหาเลย

"ช่างเถอะ เลิกคิดดีกว่า ตอนนี้กินแตงโมสำคัญสุด" โจวเหวินสลัดเรื่องกวนใจออกจากหัว ยกดาบใหญ่เหล็กในมือขึ้น แล้วฟันลงไปเบาๆ ที่กลางลูกแตงโม

"ผัวะ!"

ทันทีที่คมดาบสัมผัสเปลือก เสียงฉีกขาดที่ฟังดูสดชื่นก็ดังขึ้น แตงโมทั้งลูกปริแยกออกจากกันเองตรงกึ่งกลาง

โจวเหวินวางดาบใหญ่เหล็ก ใช้สองมือจับรอยแยกแล้วบิดออกเบาๆ โดยแทบไม่ต้องออกแรง แตงโมก็แยกออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสดเต็มตา

"ว้าว! แตงโมนี่มัน..." โจวเหวินถึงกับตะลึง นี่มันแตงโมในฝันชัดๆ

ใครๆ ก็รู้ว่าส่วนที่อร่อยที่สุดของแตงโมคือตรงกลางที่เป็น 'ใจกลางแตงโม' ไร้เมล็ด กัดลงไปคำโตๆ จะสัมผัสได้ถึงความกรอบหวานชุ่มฉ่ำ ไม่ต้องคอยคายเมล็ด สามารถดื่มด่ำกับรสชาติหวานหอมของเนื้อแตงโมได้อย่างเต็มที่

แต่แตงโมที่โจวเหวินปลูกออกมาลูกนี้ เนื้อของมันทั้งลูกดูเหมือนใจกลางแตงโมทั้งหมด เนื้อดูแน่น อวบอิ่ม แวววาว และชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน

เปลือกแตงโมบางเฉียบเพียงสองสามมิลลิเมตร แถมยังกรอบมาก แค่ใช้มือบิดเบาๆ ก็หลุดออกจากเนื้อสีแดงสดได้อย่างง่ายดาย

แน่นอนว่าแตงโมลูกนี้ไม่ได้ไร้เมล็ดเสียทีเดียว ท่ามกลางเนื้อสีแดงสด มีเมล็ดแตงโมสีดำขลับสองเมล็ดฝังแน่นอยู่อย่างสงบนิ่ง

โจวเหวินมองดูเมล็ดแตงโมสองเมล็ดที่ดูโดดเด่นท่ามกลางเนื้อแดงฉ่ำ ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มยินดี เขาบรรจงแกะสองเมล็ดนั้นออกมาเก็บไว้อย่างระมัดระวัง มีเมล็ดพันธุ์เท่ากับเขาสามารถปลูกแตงโมต่อได้

"ฉับ! ฉับ! ฉับ!"

ดาบฟันลงไปต่อเนื่อง แตงโมครึ่งลูกถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เจ็ดแปดชิ้น

โจวเหวินหยิบแตงโมชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วยัดเข้าปากอย่างอดใจไม่ไหว กัดลงไปคำโต เนื้อแตงโมที่แน่นกรอบระเบิดความชุ่มฉ่ำออกมา น้ำหวานๆ แตกซ่านไปทั่วปาก กลิ่นหอมสดชื่นของผลไม้ฟุ้งกระจาย ทำให้โจวเหวินรู้สึกเปี่ยมสุขไปทั้งหัวใจ

"อร่อยเกินไปแล้ว!" โจวเหวินไม่เคยกินแตงโมที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ก่อนหน้านี้แค่ได้กินผลไม้กระป๋องเขาก็รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์แล้ว แต่เทียบกับแตงโมลูกนี้ มันคนละชั้นกันเลย

โจวเหวินกินไม่หยุดปาก จัดการแตงโมอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานแตงโมครึ่งลูกก็ลงไปอยู่ในท้อง เขาลูบท้องที่เริ่มตึง แล้วมองแตงโมอีกครึ่งที่เหลือด้วยความเสียดาย นึกโทษกระเพาะตัวเองที่เล็กเกินไป ยัดทั้งลูกไม่ไหว

"แบ่งให้เจียงไห่เทาสักครึ่งหนึ่งดีกว่า" ยังไงเขาก็กินไม่หมดอยู่แล้ว ขืนเก็บเข้าตู้เก็บของ ทิ้งไว้ถึงตอนเย็นรสชาติคงดรอปลงแน่

[เชี่ย! พี่เหวิน พี่ไปเอาแตงโมนี่มาจากไหน? หน้าตามันดูดีเกินไปแล้ว เหมือนทับทิมเลย]

เจียงไห่เทาได้รับแตงโมที่โจวเหวินส่งมาก็ถึงกับตะลึง เขาไม่เคยเห็นแตงโมที่เนื้อสวยขนาดนี้มาก่อน

[ก็ปลูกมาจากเมล็ดแตงโมของนายนั่นแหละ]

[ห๊ะ? พี่เหวินพี่ปลูกผักได้แล้วเหรอ?]

[ใช่ นายอยากปลูกไหมล่ะ?]

[อยากสิครับ! แต่... จะได้เหรอ?]

แม้เจียงไห่เทาจะไม่ได้คิดซับซ้อนอะไรมาก แต่เขาก็ไม่ได้โง่ ในโลกที่แม้แต่อาหารและน้ำยังต้องลุ้นจากกล่องสุ่มแบบนี้ การปลูกพืชได้เองมีความสำคัญขนาดไหนใครๆ ก็รู้ เขาไม่คิดว่าโจวเหวินจะมอบอุปกรณ์ทำสวนให้เขาฟรีๆ

[ได้สิ เดี๋ยวฉันส่งกระบะปลูกพืชขนาดเล็กให้นายสองใบ ส่วนเมล็ดนายไปรับซื้อเอาเองนะ]

โจวเหวินเปิดหน้าต่างแบบแปลน สร้างกระบะปลูกพืชขนาดเล็กสองใบ แล้วส่งให้เจียงไห่เทา พร้อมกับปุ๋ยระดับต่ำอีกสองก้อน

ตอนนี้เขามีพื้นที่จำกัด อาศัยแค่พื้นที่ตัวเองคงขยายการผลิตไม่ได้ วิธีที่ดีที่สุดคือเพิ่มจำนวนคนช่วยปลูก โดยให้คนที่ไว้ใจได้ช่วยจัดการ

[ขอบคุณครับพี่เหวินที่ดูแลผม]

[อย่าพูดห่างเหินแบบนั้น ในเมื่อนายเรียกฉันว่าพี่ ฉันก็ต้องดูแลน้องนุ่งเป็นธรรมดา]

[จริงสิ ปุ๋ยระดับต่ำสองก้อนนั้น พอนายลงเมล็ดแล้วก็ใช้ได้เลย กระบะละก้อน มันช่วยเร่งการเจริญเติบโตได้]

[รับทราบครับพี่เหวิน ผมกำลังรับซื้อเมล็ดอยู่]

จบการสนทนากับเจียงไห่เทา โจวเหวินมองดูแตงโมอีกหนึ่งในสี่ส่วนที่เหลือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดหน้าต่างแชทของเฉินซิน แล้วส่งข้อความไปหาเธอ

[คุณเฉิน คุณใช้ถังผลิตออกซิเจน 12 เครื่องแลกแบบแปลนมาได้ 6 ใบ ควรจะส่งเข้ากองกลางของทีมสัก 2 ใบไหม?]

[ห๊ะ? คุณโจว คุณชวนฉันเข้าทีม สวัสดิการอะไรก็ไม่มีให้ ยังจะมาขอแบบแปลนฉันตั้ง 2 ใบเนี่ยนะ?]

[เรียกว่าขอได้ยังไง? อย่าพูดแบบนั้นสิ นี่คือการเสียสละเพื่อทีม การจะเป็นสมาชิกทีมที่ดีต้องรู้จักให้ก่อนถึงจะได้รับผลตอบแทน ตอนนี้ทีมเราเพิ่งเริ่มก่อตั้ง เป็นช่วงเวลาที่ต้องการความเสียสละจากสมาชิก]

[คุณโจว เลิกอ้อมค้อมเถอะ บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของคุณมาดีกว่า]

[ดี คุณเฉินนี่ฉลาดจริงๆ ส่งแบบแปลนทั้ง 6 ใบมาให้ผม ผมจะเลือกใบที่เหมาะสมไว้ 2 ใบ แล้วคืนให้คุณ 4 ใบ แลกกับการที่คุณจะได้เป็นสมาชิกทีมอย่างเป็นทางการ]

[โจวเหวิน ข้อเรียกร้องนี้มันจะเกินไปหน่อยมั้ง ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณไม่ได้หลอกเอาแบบแปลนฉันไป?]