บทที่ 47 ต้นใบแก้วกิ่งศิลา

บทที่ 47 ต้นใบแก้วกิ่งศิลา

โจวเหวินค้นหาในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยโคลนอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่ที่นี่นอกจากโคลนก็มีแต่โคลน ไม่มีของอย่างอื่นเลย

"หรือว่ากองขี้พวกนี้จะเป็นสมบัติของห้องนี้?" โจวเหวินมองกองมูลหนอนเจาะหินที่ทับถมกันเป็นภูเขาเลากาแล้วคาดเดา

ยิ่งคิดโจวเหวินก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ ในเมื่อเป็นมูลสัตว์ มันก็ต้องเอามาทำปุ๋ยได้ ไม่แน่ว่ามูลของหนอนเจาะหินพวกนี้อาจจะมีประสิทธิภาพในการเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลดีกว่าปุ๋ยหมักระดับต่ำของเขาก็ได้

คิดได้ดังนั้น โจวเหวินก็ลงมือทันที เขาไม่รู้สึกรังเกียจโคลนพวกนี้อีกต่อไป ในสายตาเขาตอนนี้มันคือของมีค่า

เขาเปิดกล่องเสบียงขอบทอง แล้วใช้มือกอบก้อนโคลนใส่เข้าไป แต่หลังจากกอบไปได้หลายสิบก้อน โจวเหวินรู้สึกว่าใช้มือมันช้าไป เลยเอาโล่ไม้มาใช้ต่างพลั่ว ตักโคลนใส่กล่องอย่างขะมักเขม้น

ไม่นานพื้นที่ 100 ช่องในกล่องเสบียงขอบทองก็เต็มเอี๊ยด แต่กองมูลหนอนเจาะหินในห้องนี้เพิ่งพร่องไปแค่หนึ่งในสิบเท่านั้น

"ไม่ได้การ ต้องขนขี้พวกนี้กลับไปให้หมด" โจวเหวินขบคิดหาวิธี แล้วก็นึกถึงเจียงไห่เทาขึ้นมาอีกครั้ง

[เจียงไห่เทา เดี๋ยวฉันจะส่งโคลนไปฝากไว้ที่นายกองหนึ่ง นายช่วยเก็บไว้ก่อนนะ พอฉันจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยส่งคืนมาให้ฉัน]

เจียงไห่เทาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอยู่แล้ว เพียงแต่พฤติกรรมแปลกๆ ของโจวเหวินวันนี้ทำให้เขายิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ว่าลูกพี่ไปเจออะไรมากันแน่

เมื่อตกลงกับเจียงไห่เทาเรียบร้อย โจวเหวินมองดูก้อนมูลกว่าเก้าสิบก้อนในกล่องเสบียงขอบทอง แค่กำหนดจิตแวบเดียว ของทั้งหมดก็ถูกดูดเข้าไปในระบบ แล้วส่งต่อให้เจียงไห่เทาผ่านข้อความส่วนตัว

จากนั้นโจวเหวินก็ใช้วิธีเดิม พอตักเต็มกล่องก็ส่งไปฝากเจียงไห่เทา ทำวนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมูลหนอนเจาะหินรอบนอกถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยง เหลือเพียงภูเขามูลลูกย่อมๆ ตรงกลางเท่านั้น

"ในที่สุดก็ใกล้จะขุดหมดแล้ว" โจวเหวินนั่งพักเหนื่อยบนพื้น เงยหน้ามองภูเขามูลตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

การสำรวจถ้ำล่าสมบัติครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก ไม่เพียงแต่ได้แบบแปลนมาถึงสามใบ ยังได้แท่งเหล็กที่เป็นวัสดุหายาก และสิ่งมีชีวิตที่มีคุณสมบัติพิเศษอีกสองชนิด

หลังจากขุดกองมูลตรงหน้านี้หมด เขาก็จะได้กลับไปพักผ่อนสักที วันนี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว

หลังจากพักจนหายเหนื่อย โจวเหวินก็เริ่มลงมือขุดมูลต่อ ภูเขามูลนี้เกิดจากโคลนเหลวทับถมกัน พอโจวเหวินขุดฐานด้านล่าง ภูเขาก็ค่อยๆ ยุบตัวลงมาเรื่อยๆ จนความสูงลดลงจนมองเห็นยอดด้านบนได้

"มีของอยู่เหรอ?" ไฟฉายของโจวเหวินส่องไปกระทบยอดภูเขามูล แล้วเขาก็เห็นแสงวิบวับสะท้อนกลับมา เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่บนนั้น

"ยังมีสมบัติอีก!" โจวเหวินตกใจระคนดีใจ รีบเร่งความเร็วในการขุด จนกระทั่งภูเขามูลกลายเป็นแค่กองดินเล็กๆ ในที่สุดเขาก็เห็นชัดๆ ว่าสิ่งที่สะท้อนแสงนั้นคืออะไร

มันคือพืชรูปร่างประหลาด สูงประมาณครึ่งเมตร ลำต้นหนาเท่านิ้วก้อยทำจากหิน ลำต้นหินแยกออกเป็นสามกิ่งก้าน บนกิ่งก้านเต็มไปด้วยใบไม้ที่ทำจากคริสตัล

ใบไม้คริสตัลมีลักษณะแบนเรียวทรงยาวคล้ายใบไผ่บนโลกมนุษย์ บนใบมีขนคริสตัลเล็กละเอียดปกคลุม เมื่อแสงไฟส่องกระทบ มันจะส่องประกายระยิบระยับสวยงามมาก

ตรงรอยต่อของกิ่งก้านทั้งสาม มีกิ่งเล็กๆ ยื่นออกมาอีกสามกิ่ง กิ่งเหล่านี้ไม่มีใบไม้คริสตัล เป็นกิ่งโล้นๆ ที่ปลายกิ่งห้อยลูกหินขนาดเท่าไข่ไก่เอาไว้

พื้นผิวของลูกหินขรุขระไม่เรียบเนียน ดูเผินๆ ก็เหมือนก้อนหินธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษ

โจวเหวินไม่รู้ว่านี่คือต้นอะไร เลยตัดสินใจลองเอามือแตะดู

ทันทีที่มือสัมผัสโดนลูกหินที่ปลายกิ่ง มันก็ร่วงหลุดลงมาทันที โจวเหวินตาไวรีบคว้าลูกหินไว้ได้ทันท่วงที วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ได้รับ ผลศิลา x1]

"ไอ้ก้อนหินนี่เป็นผลไม้ของต้นนี้จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย?"

ตอนแรกโจวเหวินก็เดาว่าหินสามก้อนบนต้นน่าจะเป็นผลไม้ แต่พอมันดูเหมือนหินมากขนาดนี้ เขาก็อดลังเลไม่ได้

"ในเมื่อเป็นผลไม้ ก็ต้องกินได้สิ" โจวเหวินคิดในใจ อ้าปากเตรียมจะลองชิมรสชาติผลศิลาดู

แต่ก่อนจะเอาเข้าปาก โจวเหวินก็นึกขึ้นได้ เลยทักไปขอน้ำแร่จากเจียงไห่เทามาล้างทำความสะอาดก่อน

อย่าลืมว่าที่นี่เต็มไปด้วยมูลหนอนเจาะหิน และมูลพวกนี้ก็เป็นโคลนเละๆ ผิวของผลศิลาคงหนีไม่พ้นที่จะเปรอะเปื้อนไปด้วย

ถึงโจวเหวินจะเลิกรังเกียจมูลพวกนี้แล้ว แต่จะให้กินเข้าปากมันก็คนละเรื่องกัน

พอล้างผลศิลาจนสะอาด โจวเหวินก็ยัดใส่ปากแล้วกัดเต็มแรง

"กึก!" ผลศิลานิ่งสนิทไม่สะเทือน แต่ฟันกรามโจวเหวินแทบแตก

"ซี๊ด... นี่มันผลไม้แน่เหรอ? ทำไมแข็งขนาดนี้เนี่ย" โจวเหวินสูดปากด้วยความเจ็บปวด มองดูผลศิลาที่มีแค่รอยฟันจางๆ แล้วอดบ่นไม่ได้

"หรือว่ากินไม่ได้?" ตอนนี้ในหัวโจวเหวินเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ช่วยไม่ได้ ข้อมูลเกี่ยวกับพืชต้นนี้มันน้อยเกินไป

คิดไปคิดมา โจวเหวินสันนิษฐานว่าผลศิลาน่าจะกินได้ แต่ข้างนอกอาจจะมีเปลือกแข็งหุ้มอยู่เหมือนพวกถั่วเปลือกแข็ง

ดังนั้นโจวเหวินจึงถือผลศิลาเดินไปที่ริมผนังถ้ำ ลองเอาผลศิลาเคาะกับผนังหินเบาๆ แต่ไม่มีปฏิกิริยา

โจวเหวินเพิ่มแรงขึ้นอีกนิด ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น คราวนี้เขาใส่แรงเพิ่มเข้าไปอีก

"แครก!" ในที่สุดผลศิลาก็ปริแตก ผ่านรอยแตกเข้าไปมองเห็นเนื้อผลไม้ใสแจ๋วเหมือนคริสตัลอยู่ข้างใน

โจวเหวินยิ้มกว้าง เป็นอย่างที่เขาเดาไว้จริงๆ หินข้างนอกเป็นแค่เปลือก

เขาค่อยๆ แกะเปลือกหินออก เผยให้เห็นเนื้อผลไม้ที่ใสกระจ่างดุจแก้ว

เนื้อผลไม้เป็นทรงกลมขนาดเท่าลูกปิงปอง มีเนื้อใสหนาหุ้มแกนกลางสีขาว ลักษณะคล้ายลิ้นจี่ แต่เนื้อลิ้นจี่จะนิ่ม ส่วนอันนี้แข็ง

โจวเหวินเอาเนื้อผลไม้ใส่ปากอีกครั้ง แล้วลองกัดเบาๆ คราวนี้กัดเข้าได้อย่างง่ายดาย

รสสัมผัสกรุบกรอบเหมือนแอปเปิ้ลเนื้อทราย รสชาติหวานฉ่ำ โดยเฉพาะแกนกลางสีขาวนั้นหอมหวานเข้มข้น รสสัมผัสกรุบๆ มันๆ เหมือนกินเม็ดบัว

ตอนแรกโจวเหวินนึกว่าแกนกลางจะแข็งเหมือนเม็ดในทั่วไป แต่ที่ไหนได้ มันแค่แข็งกว่าเนื้อข้างนอกนิดหน่อย เคี้ยวเพลินดี

ผลศิลาลูกไม่ใหญ่ โจวเหวินเคี้ยวตุ้ยๆ สองคำก็หมดเกลี้ยง

[ติ๊ง! ได้รับ พละกำลัง +1, ความทนทาน +1, ความเร็ว +1]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับการเพิ่มค่าสถานะให้โจวเหวินถึงสามอย่างรวด

"แจ๋วไปเลย เพิ่มทีเดียวสามค่าเลยแฮะ" โจวเหวินตาเป็นประกาย ยิ้มแก้มปริ

ถึงแต่ละค่าจะเพิ่มแค่อย่างละ 1 แต้ม แต่เขาก็พอใจมากแล้ว การมาล่าสมบัติในถ้ำครั้งนี้ถือว่ากำไรมหาศาล ค่าสถานะที่เพิ่มมานี้นับเป็นโบนัสก้อนโต

"ไม่รู้ว่าถ้ากินอีกลูก ค่าสถานะจะเพิ่มซ้ำอีกไหมนะ?"

โจวเหวินเด็ดผลศิลาลงมาอีกลูก เตรียมจะทดลองดู แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เพราะตั้งแต่มาโลกนี้ เขายังไม่เคยเจอของที่กินซ้ำแล้วเพิ่มค่าสถานะได้อีกเลย

[ติ๊ง! ได้รับ พละกำลัง +1, ความทนทาน +1, ความเร็ว +1]