บทที่ 48 การกลับมา

บทที่ 48 การกลับมา

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนเดิมดังขึ้นในหัวอีกครั้ง โจวเหวินถึงกับตัวแข็งทื่อ

"เพิ่มค่าสถานะซ้ำได้จริงๆ ด้วย!" โจวเหวินตกตะลึงจนตาค้าง รีบยื่นมือจะไปเด็ดผลศิลาลูกสุดท้ายเพื่อมาเพิ่มค่าสถานะต่อ

แต่ในวินาทีที่กำลังจะเด็ดผลศิลา โจวเหวินก็ชะงักมือไว้ ต้นไม้นี้เป็นของดี และผลศิลาก็คือเมล็ดพันธุ์

ดูจากสภาพแวดล้อมที่มันโต เงื่อนไขการเจริญเติบโตน่าจะต้องการมูลของหนอนเจาะหิน ซึ่งเขาขุดมูลพวกนั้นกลับไปหมดแล้ว ดังนั้นเขาสามารถเอามันกลับไปปลูกเองได้

คิดได้ดังนั้น โจวเหวินจึงเก็บผลศิลาลูกสุดท้ายเข้าที่ แล้วลงมือขุดต้นไม้ต้นนี้ออกจากกองมูล

รากของต้นไม้นี้ก็เป็นคริสตัลเหมือนกัน โจวเหวินขุดอย่างระมัดระวัง โชคดีที่มันขึ้นอยู่บนกองโคลนนิ่มๆ ทำให้ขุดไม่ยากและไม่กระทบกระเทือนรากคริสตัล

พักใหญ่ต่อมา มูลหนอนเจาะหินที่เหลือก็ถูกขุดจนเกลี้ยง ภารกิจล่าสมบัติในถ้ำครั้งนี้ถือว่าสำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม

ขากลับ โจวเหวินใช้วิธีเดิมคือมัดกล่องเสบียงขอบทองไว้ที่หลัง จากนั้นถอดหมวกเกราะหนามออก เอา "ต้นใบแก้วกิ่งศิลา" ใส่ลงไปในหมวกชั่วคราว

หนามแหลมสามอันบนหมวกเกราะหักไปตอนที่สู้กับหนอนเจาะหินยักษ์ ตอนนี้เลยกลายเป็นกระถางต้นไม้จำเป็นชั้นดี

ด้วยสภาพที่หลังแบกกล่องเสบียงขอบทอง มือข้างหนึ่งอุ้มหมวกเกราะ โจวเหวินเดินตามเสียงบอกใบ้ของแฟนธอม เลวีอาธานในหัว ลัดเลาะผ่านทางแยกต่างๆ อย่างแม่นยำ จนกระทั่งคลานกลับออกมาทางปากถ้ำเดิมได้สำเร็จ

"ฟู่ว~ กลับมาได้สักที" โจวเหวินเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ เห็นแต่ความมืดมิด ก็มั่นใจว่ากลับเข้ามาอยู่ในปากของแฟนธอม เลวีอาธานแล้ว เขาจึงโล่งใจอย่างแท้จริง

เมื่อเข้าสู่เขตปลอดภัย โจวเหวินเก็บอาวุธและชุดเกราะใส่กล่องเสบียง เดินตัวปลิวผ่านหลอดอาหารกลับเข้ามาในพื้นที่กระเพาะ

มองดูแสงสว่างรำไรในกระเพาะ โจวเหวินรู้สึกเหมือนจากไปนานแสนนาน ประสบการณ์ในถ้ำเมื่อครู่มันชวนอึดอัดและกดดันจริงๆ ยังดีที่ได้กลับมาแล้ว

"มนุษย์ตัวจิ๋วกลับมาแย้ว จะนอนแย้วนะ ง่วงจังเลย"

เสียงในใจของแฟนธอม เลวีอาธานดังขึ้น จากนั้นผนังกระเพาะก็เริ่มสั่นสะเทือน เลวีอาธานเริ่มขยับตัว น่าจะกำลังหาที่เหมาะๆ เพื่อพักผ่อน

โจวเหวินได้ยินเสียงนั้นก็ยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่เหนื่อยล้า เขาเองก็ง่วงเหมือนกัน การผจญภัยในถ้ำเล่นเอาเขาสะบักสะบอมไปทั้งตัว

แต่ตอนนี้ยังนอนไม่ได้ โจวเหวินหาที่วางต้นใบแก้วกิ่งศิลาก่อน จากนั้นย้ายแท่งเหล็กและกระจกจากกล่องเสบียงขอบทองเข้าตู้เก็บของ

สุดท้ายเขาทักไปหาเจียงไห่เทาเพื่อขอปะการังเลือดเดือด, ตู้ปลาขนาดเล็ก และกองมูลหนอนเจาะหินกลับคืนมา

[พี่เหวิน ทำธุระเสร็จแล้วเหรอครับ?]

เจียงไห่เทาส่งของทั้งหมดคืนให้โจวเหวิน แล้วส่ง [แบบแปลนหมวกเกราะหนาม] ตามมาด้วย โจวเหวินรับแบบแปลนมาแล้วสร้างหมวกเกราะใบใหม่ให้ตัวเองทันที

[อืม เสร็จแล้ว วันนี้ฉันออกไปข้างนอกกระเพาะมา]

[ห๊ะ? ออกจากกระเพาะ?]

เจียงไห่เทาสมองประมวลผลไม่ทัน ไม่เข้าใจว่าโจวเหวินหมายถึงอะไร

โจวเหวินจึงเล่าประสบการณ์การผจญภัยในถ้ำสมบัติให้เจียงไห่เทาฟัง แต่ละเว้นเรื่องที่ได้ [แบบแปลนดาบใหญ่เหล็ก] กับ [แบบแปลนเกราะกระดูกปลา] และเรื่องเสียงในใจของแฟนธอม เลวีอาธานเอาไว้

[ถ้ำสมบัติ! หนอนยักษ์!]

เจียงไห่เทาฟังเรื่องราวของโจวเหวินด้วยความตื่นตะลึง แค่คิดภาพตามว่าต้องไปอยู่ในถ้ำที่มืดแคบชื้นแฉะ แล้วเจอสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ ความกลัวและความสิ้นหวังที่หนีไปไหนไม่ได้ก็ทำเอาเขาแทบหายใจไม่ออก

[พี่เหวิน... พี่ไม่บาดเจ็บใช่ไหมครับ?]

[ไม่หนักหนาอะไร แค่แผลถลอกนิดหน่อย โชคดีที่แฟนธอม เลวีอาธานช่วยไว้ ไม่งั้นคงแย่เหมือนกัน]

พอนึกย้อนไปถึงตอนที่ใช้โล่ไม้สิบกว่าอันยื้อชีวิตกับหนอนเจาะหินยักษ์ เหงื่อเย็นๆ ก็ยังซึมกลางหลังโจวเหวินไม่หาย

[ถ้าวันหน้านายเจอถ้ำสมบัติบ้าง ก่อนจะเข้าไปล่าสมบัติต้องบอกฉันก่อนนะ ฉันจะได้ช่วยสนับสนุนของให้]

[ขอบคุณครับพี่เหวิน แต่... ถ้ำสมบัติเนี่ย... มันอันตรายเกินไปรึเปล่าครับ ผมว่าไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงขนาดนั้นก็ได้มั้ง]

แค่ฟังโจวเหวินเล่า เจียงไห่เทาก็กลัวจนหัวหดแล้ว ให้ไปเองคงไม่กล้าแน่

[คิดแบบนั้นไม่ได้นะ ในโลกแห่งการเอาชีวิตรอดนี้ วัดกันที่ใครหาทรัพยากรและแบบแปลนได้มากกว่า ของที่ได้จากถ้ำสมบัติล้วนเป็นของหายาก ถ้านายเลือกจะถอย นายก็จะตามหลังคนอื่นไปตลอดกาล]

[ตอนนี้ผู้รอดชีวิตอาจจะยังไม่เจอกัน แต่ในอนาคตล่ะ? ถ้าเกิดต้องสู้กันขึ้นมาจริงๆ แล้วนายด้อยกว่าคนอื่น จุดจบจะเป็นยังไงคงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำนะ]

[กะ... ก็ได้ครับ แต่ถึงตอนนั้นพี่เหวินต้องช่วยผมนะ]

[วางใจได้ มันแน่อยู่แล้ว]

โจวเหวินกำชับเจียงไห่เทาว่าอย่าเอาเรื่องถ้ำสมบัติไปบอกใคร แล้วจึงจบการสนทนา

จากนั้นเขาก็ใช้หิน 10 ก้อน, กระจก 10 แผ่น และทราย 10 ถุง สร้างตู้ปลาขนาดเล็กขึ้นมาอีกใบ

ตอนขากลับ โจวเหวินไม่ลืมเจ้าหนอนตัวแบนวุ้นที่เจอระหว่างทาง ในถ้ำที่มีน้ำขังมีพวกมันอยู่เยอะแยะ เขาเลยจับใส่เสื้อห่อกลับมาได้ 10 ตัว

หนอนตัวแบนวุ้นทั้ง 10 ตัวถูกปล่อยลงในตู้ปลาใบใหม่

แต่ปัญหาคือ จู่ๆ มีตู้ปลาขนาดหนึ่งตารางเมตรโผล่มาสองตู้ พื้นที่บนฐานไม้เลยไม่พอวาง

จะขยายฐานไม้ออกข้างก็ลำบาก โจวเหวินคิดไปคิดมา ในเมื่อขยายออกข้างไม่ได้ ก็สร้างขึ้นบนซะเลย

โจวเหวินสร้างฐานไม้ซ้อนทับลงไปบนพื้นที่นอนเดิมของเขา ฐานไม้นั้นมีเสาไม้สี่ต้นค้ำยัน ตรงกลางจึงกลวง โจวเหวินยังคงนอนที่เดิมได้ เพียงแต่ข้างบนมีพื้นฐานไม้อีกชั้นมาบังไว้ พื้นที่นอนเลยดูแคบลงถนัดตา

ตู้ปลาขนาดเล็กสองตู้ถูกยกไปวางไว้บนฐานไม้ชั้นสอง ส่วนโจวเหวินก็นอนเบียดเสียดอยู่ในช่องว่างด้านล่าง

"ทำไมยิ่งพัฒนาก็ยิ่งมีที่ซุกหัวนอนน้อยลงวะเนี่ย" โจวเหวินขดตัวอยู่ในที่นอนอันน้อยนิดแล้วอดบ่นไม่ได้

ก่อนนอน โจวเหวินเช็กกล่องข้อความในระบบ มีข้อความส่วนตัวส่งมาหลายหมื่นข้อความ ส่วนใหญ่ถามว่าทำไมจู่ๆ ถึงเลิกขายฐานไม้

โจวเหวินเมินข้อความพวกนี้ไป เพราะตอนนั้นเขาอยู่นอกกระเพาะเลยสร้างของไม่ได้ พรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเขาจะกลับมาขายต่อ ปัญหาก็จะจบไปเอง

แต่มีข้อความหนึ่งสะดุดตา เป็นคนที่ทักมาขอแลกถังผลิตออกซิเจนเครื่องที่สอง โจวเหวินเหลือบไปเห็นแบบแปลนที่อีกฝ่ายเสนอมา มันคือแบบแปลนตะเกียบที่เขาเห็นคนขิงกันในช่องแชทโลกเมื่อตอนกลางวัน

โจวเหวินรีบทักกลับไปแลกแบบแปลนตะเกียบมาทันที คราวก่อนกินหม้อไฟไม่มีตะเกียบเล่นเอาลำบากแทบแย่

[แบบแปลนตะเกียบ: ต้องการ ไม้ x1]

โจวเหวินกดใช้แบบแปลนแล้วสร้างตะเกียบออกมาทันที วันนี้เขาลำบากมาทั้งวัน ต้องให้รางวัลตัวเองด้วยผลไม้กระป๋องสักหน่อย

เปิดฝากระป๋องส้มในน้ำเชื่อม ยกซดน้ำหวานๆ คำโตให้ความหวานชะล้างความเหนื่อยล้า จากนั้นใช้ตะเกียบเรียวยาวคีบเนื้อส้มเข้าปากอย่างสบายใจ

"มีตะเกียบมันสะดวกแบบนี้นี่เอง ฟินเวอร์"