บทที่ 27 ผลไม้ไหมทอง

บทที่ 27 ผลไม้ไหมทอง

โจวเหวินมองดูคนกลุ่มนี้โวยวายขอคืนเงินในช่องแชทโลกอย่างอารมณ์ดี เขาไม่ได้เข้าไปห้ามปราม คิดซะว่ากำลังนั่งดูจำอวดแสดงก็แล้วกัน

แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจนิดหน่อยก็คือ กลับไม่มีใครบอกคนพวกนั้นเลยสักคนว่า ถ้าไม่มีถังผลิตออกซิเจน ป่านนี้พวกเขาคงขาดอากาศหายใจตายไปแล้ว ไม่ใช่มาแหกปากขอคืนของอยู่อย่างนี้

แถมเมื่อลองเช็กประวัติการซื้อขายดู โจวเหวินก็พบว่าในบรรดาคนที่โวยวายขอคืนเงิน มีอยู่คนหนึ่งที่เพิ่งจะแย่งซื้อถังผลิตออกซิเจนจากตลาดกลางไปได้หมาดๆ พอโจวเหวินลองเอาชื่อไปเทียบกับบัญชีดำ 10 คนที่ขอคืนของ ก็พบว่าไม่ใช่คนเดียวกัน

รอบนี้โจวเหวินตั้งค่าจำกัดการซื้อไว้ว่าห้ามซื้อซ้ำ นั่นหมายความว่าหมอนี่ไม่เคยซื้อถังผลิตออกซิเจนมาก่อน เห็นได้ชัดว่าเจ้านี่จงใจเป็นหน้าม้า ยุยงปั่นหัวให้คนกลุ่มนั้นคืนของ เพื่อตัวเองจะได้ฉวยโอกาสสอยของตัดหน้าในตอนที่คนอื่นกำลังงุนงงสับสน

"โอ้ว... พระเจ้าช่วย โลกใบนี้ช่างเต็มไปด้วยคำลวงหลอกจริงๆ"

โจวเหวินนั่งอ่านช่องแชทไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกล่องเสบียงใบแรกของวันลอยมา

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวกลับมาเกือบสมบูรณ์แล้ว พอน้ำลดและแน่ใจว่าไม่มีสัตว์ประหลาดติดมากับกล่องเสบียง เขาจึงกระโดดลงจากฐานไม้ไปเปิดกล่อง

[ติ๊ง! ได้รับ ขนมปัง x1, น้ำแร่ x1]

เปิดได้ของกินกับน้ำ โจวเหวินรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร เขาเก็บของเข้าที่แล้วปีนกลับขึ้นบนฐานไม้ รอคอยกล่องเสบียงใบที่สองต่อไป

ระหว่างที่รอกล่องใบที่สอง ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา พอเปิดดูก็พบว่าเป็นเฉินซิน

[คุณโจวคะ ฉันอยากจะขอแลกเปลี่ยนของบางอย่างกับคุณหน่อย]

[ถังผลิตออกซิเจนเครื่องที่สอง ต้องใช้แบบแปลนแลกเท่านั้นนะครับ]

โจวเหวินพอเดาได้ว่าเธอต้องการอะไร เลยบอกราคาไปตรงๆ

[แต่เครื่องแรกฉันก็ใช้แบบแปลนแลกไปแล้วนะคะ?]

[จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกครับ ตอนนั้นคุณอยากได้ของก่อนคนอื่น เลยเสนอตัวเอาแบบแปลนมาแลกเอง ผมไม่ได้เป็นคนเรียกร้องสักหน่อย]

[แน่นอนว่าผมไม่ใช่พ่อค้าหน้าเลือด แม้เครื่องแรกคุณจะยอมจ่ายด้วยแบบแปลนเพราะความใจร้อนอยากได้ของเร็ว แต่ผมจะหยวนๆ ให้ ไม่นับเป็นเครื่องแรกก็ได้ คุณยังสามารถใช้วัสดุพื้นฐาน 100 ชิ้น ไปกดซื้อในตลาดกลางได้ตามปกติครับ]

[เอ่อ... คุณโจวนี่ช่างเป็นพ่อพระจริงๆ เลยนะคะ]

เฉินซินอดไม่ได้ที่จะประชดกลับ เพราะสิ่งที่โจวเหวินพูดฟังดูใจกว้างก็จริง แต่มันไร้สาระสิ้นดี วันหนึ่งขายแค่ 20 เครื่อง ให้เธอไปแย่งกดกับคนเป็นร้อยล้านเนี่ยนะ สุดท้ายถ้าอยากได้เครื่องที่สองชัวร์ๆ ก็ต้องเอาแบบแปลนมาแลกกับเขาโดยตรงอยู่ดี

[โธ่... ไม่กล้ารับคำชมขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่คนขี้ใจอ่อน เห็นใจว่าทุกคนลำบากเหมือนกัน]

โจวเหวินรู้อยู่แล้วว่าเฉินซินกำลังแซะ แต่เขาไม่แคร์ เพราะไพ่เหนือกว่าอยู่ในมือเขา จะแลกก็แลก ไม่แลกก็เชิญ

[ช่างเถอะค่ะ เลิกล้อเล่นกันดีกว่า จริงๆ ที่ทักมาครั้งนี้เพราะฉันได้ของดีมาอย่างหนึ่ง คิดว่าคุณโจวน่าจะจำเป็นต้องใช้ เลยลองเอามาเสนอ]

พอส่งข้อความเสร็จ เธอก็แนบข้อมูลไอเทมมาให้ทันที โจวเหวินกดดูด้วยความสงสัย

[ผลไม้ไหมทอง: เมล็ดพันธุ์สาหร่ายไหมทอง เมื่อบริโภคจะเพิ่มพละกำลัง +5]

"ซี๊ด..." โจวเหวินอ่านข้อมูลจบถึงกับสูดปาก เพิ่มพละกำลังตั้ง 5 แต้ม นี่มันสิ่งที่เขากำลังต้องการด่วนจี๋เลยนี่นา

[ไปหามาจากไหนเนี่ย ดูจากคำอธิบาย เพิ่มพละกำลัง 5 แต้มก็ถือว่าไม่เลว มูลค่าน่าจะสูงใช้ได้ เอามาแลกถังผลิตออกซิเจนสักเครื่องไหมครับ?]

[ถ้าคุณโจวไม่สนใจ งั้นก็ช่างเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันลองไปถามคนอื่นดู]

[เดี๋ยวก่อนสิครับ ไม่พอใจตรงไหนก็คุยกันได้ อยากได้อะไรก็ว่ามาตรงๆ เลย]

เดิมทีโจวเหวินกะจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจเพื่อกดราคา แต่ดูท่าเฉินซินจะไม่ใช่คนหัวอ่อน เขาเลยเลิกอ้อมค้อม ให้เธอเสนอราคามาเลยดีกว่า

[ฉันขอถังผลิตออกซิเจน 20 เครื่อง, ชุดเกราะกุ้งฟอสฟอรัสหนาม 1 ชุด แล้วก็คืนแบบแปลนมีดกระดูกปลาของฉันมาด้วย]

[หอบผลไม้ไหมทองของคุณ แล้วกลิ้งออกไปไกลๆ เลยครับ]

โจวเหวินถึงกับขำทั้งที่ยังโกรธ ยัยนี่กะจะเอาไปเปิดร้านขายส่งรึไง เรียกมาได้ถังออกซิเจน 20 เครื่อง แถมชุดเกราะ แล้วยังจะเอาแบบแปลนมีดคืนอีก หน้าไม่อายสุดๆ เรียกว่าสิงโตอ้าปากกว้างยังน้อยไป

[งั้นลดเหลือถัง 18 เครื่อง, ชุดเกราะ 1 ชุด แล้วก็แบบแปลนมีดกระดูกปลาของฉัน]

[คุณเฉินครับ ผมขี้เกียจจะยื้อยุดฉุดกระชากกับคุณแล้ว เราต่างก็เป็นคนฉลาด ถึงผมจะไม่ใช่พ่อพระ แต่ประวัติการซื้อขายที่ผ่านมาผมก็แฟร์พอสมควร นั่นน่าจะเป็นเหตุผลที่คุณเลือกมาคุยกับผม]

[ผมจะไม่เอาเปรียบคุณ ถังผลิตออกซิเจน 10 เครื่อง กับชุดเกราะหนาม ผมให้ได้ ส่วนมีดกระดูกปลาผมคราฟต์ให้คุณได้หนึ่งเล่ม แต่แบบแปลนไม่มีทางคืนให้เด็ดขาด]

[ถ้าคุณอยากได้แบบแปลน คุณก็รู้มูลค่าของถังผลิตออกซิเจนดีนี่ เอาถังพวกนี้ไปประกาศรับแลกแบบแปลนเอาเองสิ]

[นี่คือความจริงใจที่สุดของผมแล้ว ถ้ายังไม่พอใจ เชิญป้ายหน้าครับ]

[ความจริงใจของคุณโจวฉันเห็นแล้วค่ะ แต่แบบแปลนใบนั้นมูลค่ามันสูงจริงๆ ในเมื่อคุณโจวไม่ยอมคืน งั้นฉันขอเป็นของอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ]

[คุณเฉินคิดว่าตัวเองฉลาดคนเดียว แล้วเห็นคนอื่นเป็นคนโง่เหรอครับ? แบบแปลนมีดกระดูกปลามันเป็นของผมไปแล้ว ตอนนั้นคุณเต็มใจแลกเอง ตอนนี้จะมาเสียดายแล้วขออัพราคาไม่ได้หรอกนะ]

[คุณโจวเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้จะอัพราคาของเดิม แค่รู้สึกว่าข้อเสนอที่คุณให้มามันยังขาดไปนิดหน่อย เลยอยากให้ช่วยทบให้อีกนิด]

[แล้วคุณอยากได้อะไรเพิ่ม?]

ผลไม้ไหมทองมีความสำคัญต่อโจวเหวินมากจริงๆ ถ้าเธอไม่เรียกร้องอะไรที่มันหลุดโลกเกินไป เขาก็พอจะยอมถอยให้ได้อีกก้าว

[ไม่ทราบว่าคุณโจวยังมีแบบแปลนอะไรอยู่ในมืออีกบ้างคะ? พอจะบอกได้ไหม เผื่อมีอันไหนที่ฉันกำลังต้องการพอดี]

[ผมบอกแล้วไง ว่าจะไม่แลกเปลี่ยนด้วยแบบแปลน]

[ฉันไม่ได้จะเอาตัวกระดาษแบบแปลนค่ะ แค่อยากรู้ว่าของที่สร้างจากแบบแปลนพวกนั้น มีอันไหนที่ฉันใช้ได้บ้าง]

อ่านข้อความนี้จบ โจวเหวินที่เริ่มจะหงุดหงิดอยู่แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"ยัยนี่กะจะล้วงลูกเช็กของในหน้าตักฉันนี่หว่า"

แบบแปลนคือตัวบ่งชี้เทคโนโลยีและขีดความสามารถในการผลิต ถ้าใครรู้รายการแบบแปลนทั้งหมด ก็จะประเมินระดับการพัฒนาของคนคนนั้นได้ ซึ่งโจวเหวินที่ถือครองแปลนถังผลิตออกซิเจน ย่อมเป็นคนที่พัฒนาไปไกลที่สุดในโลกตอนนี้

[จะให้บอกรายชื่อแบบแปลนคงไม่ได้หรอกครับ เอาอย่างนี้ละกัน ผมจะแถม "ของสำคัญมาก" ให้อีกสองชิ้น]

[ของอะไรคะ?]

เฉินซินรู้ตัวว่าอีกฝ่ายอ่านเกมออก เลยเลิกเซ้าซี้ เปลี่ยนมาสนใจของแถมแทน

[ฐานไม้ ความสูงหนึ่งเมตร พื้นที่หนึ่งตารางเมตร ผมให้คุณสองอัน ต่อไปคุณก็ไม่ต้องแช่อยู่ในน้ำตลอดเวลา แถมยังใช้เป็นที่นอนได้ ไม่ต้องทนนอนบนพื้นเปียกๆ แฉะๆ อีกต่อไป]

เฉินซินอ่านคำบรรยายจบ นัยน์ตาก็ลุกวาว นี่มันของดีที่สำคัญมากจริงๆ

การอาศัยอยู่ในท้องแฟนธอม เลวีอาธาน จริงๆ แล้วค่อนข้างปลอดภัย (ยกเว้นตอนขนย้ายสาหร่ายที่ต้องระวังกุ้ง) เมื่อความปลอดภัยหายห่วง เรื่องปากท้องเริ่มเข้าที่ สิ่งที่มนุษย์จะโหยหาต่อมาคือความสะดวกสบาย

การต้องใช้ชีวิตโดยมีน้ำท่วมถึงเอวครึ่งค่อนวัน และต้องนอนบนพื้นเยิ้มๆ แฉะๆ มันห่างไกลจากคำว่า "สบาย" ลิบลับ และเจ้าฐานไม้นี้แหละ คือกุญแจสำคัญที่จะแก้ปัญหานั้น