บทที่ 26 คืนสินค้า

บทที่ 26 คืนสินค้า

ส่วนเรื่องจะไปหลบที่ไหนนั้น คำตอบย่อมเป็นด้านหลังถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่ายที่ทำจากหินนั่นเอง

ก่อนหน้านี้ตอนที่เผชิญหน้ากับหนอนสมอในน้ำ เขาก็ยืนหลบอยู่หลังถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่าย ซึ่งช่วยป้องกันการโจมตีใต้น้ำของหนอนสมอได้เป็นอย่างดี

ตอนนี้โจวเหวินแค่ต้องย้ายถังผลิตออกซิเจนขึ้นไปบนฐานไม้ แล้ววางไว้ที่ริมขอบฐาน มันก็จะทำหน้าที่เหมือนกำแพงคอยกันการโจมตีจากสัตว์น้ำที่อาจพุ่งเข้ามาได้

"ไม่รู้ว่าจะมีแบบแปลนบ้านไหมนะ?" จู่ๆ โจวเหวินก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ถ้าสร้างบ้านได้สักหลัง เวลาที่น้ำทะเลทะลักเข้ามาในกระเพาะ เขาก็แค่เข้าไปหลบในบ้าน เท่านี้ก็ปลอดภัยหายห่วง

โจวเหวินคิดเรื่อยเปื่อยพลางเปิดหน้าต่างระบบ ลากถังผลิตออกซิเจนที่วางอยู่ด้านล่างขึ้นมาวางไว้ที่ขอบฐานไม้ตามแผนที่วางไว้

เนื่องจากก่อนหน้านี้เฉินซินติดต่อขอซื้อถังผลิตออกซิเจนไปแล้วหนึ่งเครื่อง ตอนนี้เขาเลยเหลือแค่เครื่องเดียว แต่ถ้าดูจากปริมาณการขนย้ายสาหร่ายในช่วงที่แฟนธอม เลวีอาธานกินอาหาร มีเครื่องเดียวก็ถือว่าพอใช้

แต่ปัญหาคือตอนนี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาด ไม่มีแรงจะไปขนย้ายสาหร่ายแล้ว แถมช่วงเวลากินอาหารของเลวีอาธานยังไม่จบ สัตว์ร้ายอาจหลุดเข้ามาในกระเพาะเมื่อไหร่ก็ได้ เขาจึงทำได้แค่รอให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปโดยสมบูรณ์ก่อนถึงจะเริ่มทำงานได้

"ฮ้าว~ ห้ามหลับนะ ห้ามหลับเด็ดขาด" โจวเหวินหาวฟอดใหญ่ สมองมึนงงไปหมด เพื่อป้องกันไม่ให้เผลอหลับ เขาหยิกต้นขาตัวเองเต็มแรง แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่

สุดท้ายโจวเหวินก็ตัดสินใจเปิดผลไม้กระป๋องกินเพื่อเติมพลังงานที่เสียไป

"แก๊ก!" ฝากระป๋องถูกเปิดออก มันคือส้มในน้ำเชื่อมกระป๋อง เนื้อส้มน้อยแต่น้ำเชื่อมเยอะ โจวเหวินขี้เกียจใช้มือหยิบกิน เลยยกซดน้ำเชื่อมมันซะเลย

รสชาติเปรี้ยวอมหวานซึมซาบไปทั่วปาก กระตุ้นต่อมรับรสให้ตื่นตัว ช่วยให้โจวเหวินที่กำลังสะลึมสะลือรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง เขาไม่ได้รีบกินให้หมดในรวดเดียว แต่ค่อยๆ จิบน้ำเชื่อมทีละนิด เลี้ยงความอยากอาหารไว้เพื่อไล่ความง่วง

ซ่า... ซ่า...

ผ่านไปสักพัก แฟนธอม เลวีอาธานก็เริ่มกินอาหารอีกรอบ น้ำทะเลทะลักเข้ามาในพื้นที่กระเพาะ โจวเหวินรีบเข้าไปซ่อนตัวหลังถังผลิตออกซิเจน เปิดหน้าต่างระบบแล้วใช้แบบแปลนสร้างถังผลิตออกซิเจนเพิ่มมาอีกเครื่อง

ถังผลิตออกซิเจนสองเครื่องถูกวางเรียงต่อกันที่ขอบฐานไม้ ทำให้พื้นที่นอนของโจวเหวินบนฐานไม้ลดลงไปถนัดตา

เดิมทีบนฐานไม้ขนาด 6 ตารางเมตร โจวเหวินมีพื้นที่นอนแค่ 2 ตารางเมตร พอวางถังผลิตออกซิเจนเพิ่มไปสองเครื่อง พื้นที่ก็เหลือแค่ 1 ตารางเมตร เรียกได้ว่าอึดอัดสุดๆ

หลังจากนั้นโจวเหวินก็ไม่สนแล้วว่าจะมีอะไรอยู่ในน้ำ เขาเอาแต่ซุกตัวอยู่หลังถังผลิตออกซิเจน ค่อยๆ กินส้มในน้ำเชื่อมไปเรื่อยๆ จนกระทั่งช่วงเวลาการกินอาหารของเลวีอาธานจบลงโดยไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ส้มในน้ำเชื่อมหมดกระป๋องพอดี บวกกับได้พักมาพักใหญ่ พลังกายของโจวเหวินฟื้นคืนมาไม่น้อย เขาเก็บกระป๋องเปล่าเข้าที่ แล้วชะโงกหน้าออกไปดูหลังแนวถังผลิตออกซิเจน ส่ายไฟฉายสำรวจไปรอบๆ ไม่พบสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่

เมื่อครู่เขาไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ แสดงว่าในการกินอาหารรอบหลังๆ ไม่มีสัตว์หลุดเข้ามาในกระเพาะ

แต่เพื่อความไม่ประมาท โจวเหวินสวมชุดเกราะหนามเต็มยศ กระโดดลงจากฐานไม้ เดินสำรวจในกองสาหร่ายไปมาหลายรอบ จนมั่นใจว่าไม่มีสัตว์ร้ายซ่อนตัวอยู่จริงๆ ถึงยอมถอดชุดเกราะหนักอึ้งออก แล้วเริ่มลงมือขนย้ายสาหร่าย

สองชั่วโมงต่อมา โจวเหวินก็ขนย้ายสาหร่ายเสร็จสิ้น วันนี้ใช้เวลานานกว่าปกติเพราะเขาเสียพลังงานไปมากกับการถูกหนอนสมอลากลงน้ำ แถมยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ร่างกายจึงยังอ่อนล้าสะสม

"ในที่สุดก็จะได้พักจริงๆ สักที" โจวเหวินล้มตัวลงนอนแผ่บนพื้นที่ว่างกว้างครึ่งเมตร ยาวสองเมตรบนฐานไม้ ปล่อยกายปล่อยใจให้ผ่อนคลายเต็มที่

จากนี้ไปเขามีเวลาพักประมาณสามชั่วโมง แต่เขาไม่กล้านอนหลับ เพราะไม่มีนาฬิกาปลุก ขืนหลับไปเขาคงตื่นมาไม่ทันเวลา

อีกสามชั่วโมงจะเป็นช่วงที่แฟนธอม เลวีอาธานกลืนกล่องเสบียงเข้ามา ซึ่งเดี๋ยวนี้ช่วงเวลากล่องเสบียงก็ไม่ใช่ว่าจะปลอดภัยเสมอไป ถ้าเกิดมีสัตว์อันตรายหลุดเข้ามาตอนที่เขากำลังหลับปุ๋ย มีหวังได้ตายทั้งที่ยังไม่ตื่นแน่

เพื่อป้องกันไม่ให้เผลอหลับ โจวเหวินเลยเปิดช่องแชทโลกขึ้นมาดูว่าคนอื่นคุยอะไรกันบ้าง

[คืนเงินมา!]

[นายทำกับพวกเราแบบนี้ได้ไง!]

"หือ... เกิดอะไรขึ้น?" โจวเหวินงงเป็นไก่ตาแตก เปิดช่องแชทโลกมาปุ๊บก็เจอทัวร์ลงปั๊บ มีแต่คนรุมด่าเขา

พอลองไล่อ่านข้อความดูคร่าวๆ โจวเหวินก็เข้าใจสาเหตุที่โดนด่า

[ถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่ายแม่งโคตรไร้ประโยชน์ เมื่อกี้ฉันขนสาหร่ายเสร็จ หายใจแทบไม่ออก เกือบขาดอากาศตาย]

[จริงดิ? พวกเราหลายคนยังแย่งซื้อไม่ได้ นายไม่ได้โกหกเพื่อจะกันท่าแล้วมาเหมาเครื่องที่สองใช่ไหม?]

[ที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง ฉันก็ได้มาเครื่องนึง พอกั้นใจขนสาหร่ายเสร็จก็หายใจไม่ทัน เกือบตายเหมือนกัน ตอนนี้เพิ่งจะดีขึ้น]

[ไอ้สิบแปดมงกุฎ! ไหนบอกว่ามีถังผลิตออกซิเจนแล้วไม่ต้องกลัวขาดออกซิเจนไง!]

[กะแล้วเชียว พวกขาใหญ่ไม่มีใครจริงใจสักคน ตั้งใจจะหลอกฆ่าพวกเราชัดๆ]

[ไอ้ขี้โกง ออกมาอธิบายเดี๋ยวนี้!]

[ใช่! คืนวัสดุพื้นฐาน 100 ชิ้นมาให้พวกเราด้วย แล้วก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายมาด้วย!]

[คืนเงิน!]

[คืนเงิน!]

...

"ประสาท จะเอาใจยากไปไหนเนี่ย" อ่านข้อความพวกนี้จบ โจวเหวินรู้สึกว่าตัวเองโดนด่าฟรีชัดๆ

[ใครที่ต้องการคืนถังผลิตออกซิเจน ทักแชทส่วนตัวมาได้เลยครับ ผมยินดีคืนวัสดุพื้นฐาน 100 ชิ้นให้]

โจวเหวินไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด ตอนนี้ถังผลิตออกซิเจนเป็นของหายากที่มีคนต้องการเพียบ ถ้ามีคนอยากคืน เขาก็แค่รับคืนแล้วจ่ายวัสดุกลับไป เขาไม่เชื่อหรอกว่าทุกคนจะโง่เหมือนกันหมด

มีคนทักมาขอคืนสินค้า 10 คน โจวเหวินก็โอนวัสดุพื้นฐาน 100 ชิ้นคืนให้โดยไม่อิดออด แล้วจัดการลากรายชื่อทั้ง 10 คนนี้เข้าบัญชีดำสำหรับซื้อถังผลิตออกซิเจนทันที

[วางขายถังผลิตออกซิเจน 10 เครื่อง ราคาเครื่องละ 100 วัสดุพื้นฐาน มือไวได้ มือช้าอด]

โจวเหวินวางขายสินค้าในตลาดกลางอีกรอบ แล้วพิมพ์ข้อความลงในช่องแชทโลก

[ทำไมมีคนคืนของแค่ 10 คนเอง อีก 20 คนที่เหลือโง่รึเปล่า โดนหลอกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก?]

[ยังจะกล้าเอามาขายอีกนะ หน้าด้านจริงๆ เขาแฉกันหมดแล้ว ยังคิดว่าจะมีคนหลงกลอีกเหรอ]

แต่ทว่า วินาทีถัดมา พวกที่คืนของก็ต้องหน้าชา เพราะทันทีที่ถังผลิตออกซิเจน 10 เครื่องปรากฏขึ้นในตลาดกลาง มันก็หายวับไปในพริบตา ทั้ง 10 เครื่องถูกขายออกไปเกลี้ยง

[ยังมีคนโง่ซื้ออีกเหรอวะ พวกเราก็ลองให้ดูแล้วว่ามันใช้ไม่ได้ผล]

[นั่นสิ สมกับคำที่ว่า มิจฉาชีพเยอะ เพราะคนโง่มันเยอะกว่านี่เอง]

[คนพวกนี้นี่พูดไม่ฟังจริงๆ พวกเราอุตส่าห์เจ็บตัวลองของให้ดูแล้ว ยังจะโง่ไปซื้ออีก]

...